
”Nee, nog 3 minuten!”
“Nog 4!”
“3”
“4”
Ik zit in een Ghanees restaurant - Bobor King – aan de Arenaboulevard in Amsterdam Zuid-Oost. Een halve liter bier op schoot, zometeen komt er kip. Ghanese vrienden uit de buurt hebben zich hier verzameld. Het is donderdagavond, we kijken naar de halve finale Ghana-Nigeria in de Afrika Cup. “Today Nigeria will cry!”
Als even later het fluitsignaal klinkt, dansen we om de tafels. Ghana wint met 1-0 en staat zondag in de finale. De diaspora schreeuwt van geluk. “De rivaliteit is enorm”, weet Ghana-supporter Daniel. “Vergelijk het met Nederland en Duitsland. Wij komen allebei uit West-Afrika. We willen allebei de beste zijn.”
In Nederland wonen ongeveer 20.000 Ghanezen, in de hoofdstad Amsterdam 10.000. Daarmee zijn ze de grootste Afrikaanse bevolkingsgroep van het land. Maar in West-Afrika is het andersom: Nigeria is de grote broer van Ghana. Het Ghanese voetbalteam is bovendien jong en onervaren. Daniel (trots): “Iedereen voorspelde dat Ghana zou verliezen.”
Op het menu van vandaag: Tilapia, kippenvleugels, yam tuba (Ghanese aardappels), rijst en bakbananen. De eigenaar en kok van het restaurant, Original Bobor, een kleine en stevige man, schuift aan. Is Ghana de nieuwe Afrikaanse belofte?
“Ik bid voor Ghana en het heeft geholpen. Maar ik denk niet dat ze de Cup winnen.” Bobor schudt zijn hoofd. Ghana is de sympathieke underdog, ook na de zege op Nigeria bespeur ik geen spoortje arrogantie: “Als we de finale verliezen, is het ook goed.” Wat zijn jullie van plan op het WK, straks in Zuid-Afrika? “Als het niks wordt, dan ben ik voor Nederland.”
Bobor! Een beetje chauvinisme mag wel!
Goed. Tot zondag 31 januari in de finale tegen de grote favoriet, Egypte.
Klein Ghana, dat zou pas een stunt zijn…

Sinds ik voor de Afrikaredactie van Radio Nederland Wereldomroep werk, leg ik een verzameling aan van Afrikanen – met een interessant verhaal – die ik tegenkom. Vorige week sprak ik de Congolese zanger Josky, voormalig bandlid van de wereldberoemde Franco. Hij kwam 6 uur te laat op onze afspraak in de Melkweg, Amsterdam. Er vol in dan maar: Is Franco gestorven aan aids? – een publiek geheim dat nooit is bevestigd - vroeg ik Josky om 1 uur ’s nachts. “J’en sais rien, j’en sais rien”, ik weet van niets. Bozige blik. Daar práát je niet over madame la journaliste! Enig aandringen had geen enkele zin.
Afgelopen zondag spookte het in Zoetermeer. Vooral in Surinaamse gemeenschap van de nieuwbouw stad in de buurt van Den Haag.
Oftewel: het Ricciotti Ensemble komt buurten! In Nederland, in Frankrijk maar vooral ook in België. Leven op Pluto hielp Neerlands meest bekende straatorkest aan wat optredens in Brussel en Charleroi. Zie hier een compleet overzicht van de concerten in Belgie:



Recente Reacties