Archive for the 'opinie' Category

GRENSPOST

Published by Pieter-Bas van Wiechen en Sophie van Leeuwen on 23/03/2009 in nieuws, opinie and persoonlijk. 1 Comment

Op dit moment zijn wij samen met Michiel Hulshof bezig met het opstarten van een Nederlandstalig correspondentennetwerk en een groepsweblog: Grenspost

Waarom? Omdat wij het idee hebben dat de buitenlandberichtgeving in Nederland en Vlaanderen verschraalt. Iedereen praat persbureaus na en de correspondent in het verre land kan zijn eigen verhalen nauwelijks kwijt.

Op dit moment zoeken wij financiering voor dit project. Tot die tijd regelmatig een linkje naar een origineel blogverhaal van een correspondent ergens in de wereld.

Ben jij correspondent ergens op deze aardbol en wil je meedoen? Meld je op info@levenoppluto.nl

Preutse Vrt schrapt porno

Published by Pieter-Bas van Wiechen on 13/02/2009 in audio, cultuur, media, nieuws and opinie. 2 Comments

Studio Brussel is zonder twijfel een van de zaken die leven in België veel aangenamer maken dan in Nederland. De Vlaamse 3FM draait veel spannendere muziek dan zijn Nederlandse collega en heeft daardoor ook meer eigen identiteit. Vroeger toen ik in het zuiden des lands woonde, luisterden wij alto’s allemaal naar deze zender. Veel toffer dan Radio 3.

Toch stelde Studio Brussel mij donderdagavond ernstig teleur. De zender wilde een pornofilmpje maken ter gelegenheid van valentijnsdag. Doelen: eens iets anders doen dan een datingshow en laten zien dat porno niet banaal en vrouwonvriendelijk hoeft te zijn. Een rellerig idee met zelfs een klein moreel randje. Toch maakte de Vrt gisteren bekend dat het Studio Brussel had terug gefloten. Ik begrijp eigenlijk niet waarom Studio Brussel dit over zich heen laat komen. Kom op mannen: gewoon uitzenden die hap!

Voor BNN, de Spuit en Slikomroep van Nederland, maakte ik de volgende bijdrage:

 
icon for podpress  Standard Podcast: Play Now | Play in Popup | Download

Petit fours met rode wijn

Published by Sophie van Leeuwen on 12/02/2009 in economie, nieuws, op stap and opinie. 0 Comments

Wat mij opviel toen ik woensdag - vlak na de lunch - de aandeelhoudersvergadering van Fortis binnenliep, was de enorme dranklucht. Boze en wanhopige Fortis-aandeelhouders hadden een bachanaal aangericht, op rekening van de Fortis Bank. Op het menu: rode en witte wijn, broodjes krabsalade, petit fours en mokka-bavarois met een vleugje sinaasappel. Om je vingers bij af te likken. Ach ja, Fortis is de beroerdste niet.

Nu we toch al ons geld kwijt zijn, kunnen we de rest van de Fortis Holding maar beter opdrinken. Zoiets moeten de aandeelhouders gedacht hebben. Aangeschoten verlieten ze het petit four-slagveld (Fortis verbood er te filmen, maar het was echt een bende). Om vervolgens te gaan stemmen over de toekomst van hun bank.

NEE, riepen de emotionele boehoe-roepers. Wij willen niet gered worden! Wij willen onze bank terug! Als kamikazepiloten stortten zij zich in een nieuwe Fortis-afgrond. Een onmogelijk scenario: want de bijna failliete Holding kán niet overleven zonder de Belgische staat. Wij Nederlanders kijken weer eens hoofdschuddend toe. Kan iemand ons uitleggen waar die arme Belgen mee bezig zijn???

Rijmelarij in het Sportpaleis

Published by Pieter-Bas van Wiechen on 08/12/2008 in audio, cultuur, muziek and opinie. 1 Comment

Clouseau dat is zo 1991! Mooi niet. In Vlaanderen (het Nederlandstalige deel van België) is de band nog altijd hot. Vrijdagavond trapte de broertjes Wauters hun jaarlijkse serie stadionconcerten in het Antwerpse Sportpaleis af. Maarliefst 120.000 Vlamingen (en dat is een op vijftig…) zullen de komende weken hun weg naar de betonnen kolos ten noorden van de Belgische havenstad vinden. Wij gaan ook, ik omdat het moet, Sophie om haar oude kalverliefde te bekijken.

Het is half acht als wij vergezeld door de geur van wafels, bier en vettigheid het Sportpaleis binnenwandelen. Al snel wordt het duidelijk dat een concert van Clouseau geen bakvissen aangelegenheid meer is. Nee, het is nationaal familievermaak a la de Notenkraker, de musical Annie of een dagje Efteling. Bejaarden, kinderen en jeugd ze zijn er allemaal. De clubjes vriendinnen al dan niet gevolgd door plichtmatig achteraan sjokkkende mannen, vormen nog steeds het grootste deel van het publiek. De meeste van hen zijn intussen dertiger.

Wij behoren tot de gelukkigen en mogen vooraf naar de genodigden en perszaal. Met een biertje in de hand staan wij, met talloze andere mediatypes, in een zaaltje backstage. Hoeveel BV-ers zouden hier vanavond zijn? In ieder geval zijn het er minder dan mensen die ze zoeken op deze plek. Het lijkt wel alsof Clouseau voor het eerst in twintig jaar het podium weer opkruipt, terwijl ze het toch al negen jaar doen, die decembershows in het Sportpaleis.

We gaan naar de hal. Om 20.31 dimt het zaallicht en er klinkt een oorverdovend gegil door het sportpaleis. Gehuld in een glimmend strak pak en een gelikt overhemd komt Koen Wauters alleen het podium op. Hij zingt zonder band en krijgt direct hulp van minstens driekwart van de twaalfduizend aanwezige kelen. Koen, ooit de meest begeerde man van de Lage Landen, ziet er na al die jaren nog best goed geconserveerd uit.

Langzaam wordt het groter, eerst krijgt Koen gezelschap van zijn broertje Kris dan breidt de band zich steeds verder uit, de de zaal vult zich met licht. Kosten nog moeite lijken gespaard. Tegen het einde van de show vliegt Wauters op een brug het sportpaleis rond en brengt zo moeiteloos ook de achterste rijen in beroering.

Die beroering is terecht want Clouseau zet een strakke, indrukwekkende show neer. Toch bekruipt ons het gevoel dat band eigenlijk nog steeds hetzelfde doet als in de jaren negentig: de stijl van de nummers, de thema’s, the looks, de meisjes. In alles zijn de jaren te zien, in lichaamsomvang van het publiek en beginnende rimpeltjes, maar voor de rest lijkt er weinig veranderd.

De show heeft als titel Crescendo en je krijgt precies wat je daarbij als eerste gedachte hebt, Koen begint alleen en eindigt met big band. Weinig verassend, in interviews had Wauters bovendien eigenlijk al precies gezegd wat ze zouden gaan doen. En dat is eigenlijk een beetje jammer: het is allemaal zo risicoloos en zo uitleggerig dat ze je aandacht niet vasthouden.

‘Anne, als ik jou zien ben ik niet meer bij te sturen…’, ‘Vanavond ga ik uit’ en ‘Domino.’ We blijken, als Nederlanders, meer te kennen dan we dachten. We hopen nog even op de grootste hit van Clouseau in Nederland. Maar die blijft uit. We krijgen hem niet, want tja: voor Clouseau is ‘Daar gaat ze’ zo 1990 dat je dat niet meer speelt.

Luister hieronder naar mijn live-verslag vanuit het Sportpaleis in BNN Today op Radio 1:

 
icon for podpress  Standard Podcast: Play Now | Play in Popup | Download

Een hapje ossevet

Published by Sophie van Leeuwen on 30/11/2008 in cultuur, op stap and opinie. 0 Comments

Eindelijk een frietentest op Leven op Pluto! Schandalig laat voor een correspondent in Brussel, maar goed. We hadden weer eens geen tijd en zin om te koken, dus besloten wij een frietje te steken bij het - volgens de Volkskrant - beste frietkot van deze stad: Maison Antoine. De frituur bevindt zich vlak achter de Europese Raad, op het Place Jourdan. Eurocraten staan er dagelijks in de file voor een vette, goudgele delicatesse. We bestellen de allergrootste zak die Antoine in huis heeft.

Echte Belgische frieten worden gebakken in ossevet. Het geheim van Antoine: heel veel ossevet. De frieten zijn lang, voor Belgische begrippen vrij dun en hebben een goudbruine kleur. Een beetje te lang in de frituur gelegen, naar mijn smaak. Bij het eerste frietje denk ik, mmm ossevet. Bij de derde begint de smaaksensatie. Het is alsof ik een grote zak met runderbouillon naar binnen werk. Zout overheerst en na een frietje of tien, twaalf proef ik eigenlijk meer os dan aardappel.

Ik geloof niet dat dit de beste frietenbakker van Brussel is. Binnenkort maar eens verder testen op Place Flagey, waar volgens ingewijden misschien wel dé beste frituur van Brussel staat…

Het Witte Museum

Published by Sophie van Leeuwen on 28/11/2008 in cultuur, nieuws and opinie. 0 Comments

Wij hebben deze week serieus overwogen om het huis van Marc Dutroux te kopen. Het krot in Sars-la-Buissiere werd donderdag geveild. 46.000 euro telde de gemeente Lobbes uiteindelijk neer, helaas net iets boven ons budget.

Waarom het huis van Dutroux? Wat moeten we daarmee? Wij denken dat op deze plek een museum moet komen. Een museum tegen kindermisbruik, vóór de bescherming van kinderen tegen zieke mensen als Dutroux. Het Witte Museum - zo gaat het heten - verwijst naar de Witte Mars in oktober 1996, toen honderdduizenden mensen de straat op gingen in Brussel, woedend op Dutroux en op de Belgische justitie.

De gemeente Lobbes denkt erover om het huis te slopen en een groene zone in te richten, mogelijk met een gedenkteken erop. De burgemeester en de buurtbewoners willen absoluut geen ‘ramptoerisme’. Beste mensen: ontken niet wat er is gebeurd. Hoe pijnlijk ook, wis deze sporen niet.

In de tuin van dit huis werden in 1996 de lichaampjes van Julie en Mélissa opgegraven

Nooit meer tegen de Vlamingen

Published by Pieter-Bas van Wiechen en Sophie van Leeuwen on 23/11/2008 in cultuur, op stap, opinie and sport. 1 Comment


Ook Belgie kleurt dit weekend wit. Wij tuffen zondagmiddag in de oldtimer Mercedes (1972) van vriend Douwe (ook 1972) door de sneeuw. Over plattelandsweggetjes rijden (en glijden) we richting de hoofdstad van Wallonie: Namen.

Na een paar uur zijn we de weg kwijt en kloppen we aan bij een verlaten, houten sportkantine in het boerendorp Sart-Risbart. Binnen zitten een paar Walen aan de toog. We worden warm onthaald. Wij zijn de eerste Nederlandse gasten ooit! Ook al hebben deze mensen eigenlijk een hekel aan Nederlanders - we hebben geen manieren en kopen al hun huizen op - deze ontmoeting móet gevierd worden. Jupiler, Leffe of Orval?

Aan de bar begint direct een klaagzang over de toestand van het land. ‘De Vlamingen willen ons niet’, zegt Louis. Hij is triest want Belgie valt langzaam uit elkaar. Ook in deze kleine voetbalclub. Hier komen sinds kort geen Vlamingen meer spelen. Het Vlaamse en het Waalse amateurvoetbal gaan namelijk scheiden. Als het aan de Vlaamse minister van Sport en Cultuur Bert Anciaux ligt tenminste. Hij wil zijn subsidies alleen in Vlaanderen pompen.

Anciaux houdt niet van Belgische dingen. De Vlaamse nationalist wil het liefste alles in Vlaamse handen en zo min mogelijk Belgische instituten. De weinige Belgische instellingen die er nog zijn, mogen wat hem betreft splitsen. Onder hen de fameuze Belgische opera De Munt en de laatste federale sportbonden.

Gevolg: een verregaande segregatie van Belgie. De Waalse amateurvoetballers in Sart-Risbart kunnen nooit meer spelen tegen hun Vlaamse landgenoten. Waar en wanneer zullen zij de Vlamingen dan nog wel leren kennen? Misschien wel helemaal niet. Sport moet verbroederen, maar van de minister mag het niet meer.

Nathalie, de vrouw acher de bar, zucht diep….

‘Wij vonden het altijd erg leuk als Vlaamse teams hier kwamen spelen. Ik voel me Belg en zou het liefste zien dat niet alles uit elkaar gehaald wordt.’ Aan de bar valt een licht beschonken man haar boos bij: ‘Ik woon in Hoegaarden, vlak bij de taalgrens. Vroeger speelden wij Franstaligen en Nederlandstaligen in hetzelfde team, we vonden dat leuk en normaal. Maar nu? Geen Vlaming meer te zien. Die taalgrens wordt steeds meer een echte grens.’

Meneer Anciaux zal het allemaal wel prima vinden, hoe meer macht voor Vlaanderen hoe beter. Maar de keiharde sportcijfers van de laatste Olympische Spelen laten zien dat je met federale bonden misschien wel meer kans op medailles hebt. Het enige succes op de spelen werd behaald in de atletiek en het voetbal. Twee sporten waar de bonden nog niet gescheiden zijn.

UPDATE 27 NOVEMBER: Vandaag is de Vlaamse Voetballiga goedgekeurd. Minister Anciaux belooft subsidies aan het Vlaamse voetbal. Een Franstalige liga is er nog niet.

Foto: Douwe de Haan

Belgacom berispt door EU

Published by Sophie van Leeuwen on 23/10/2008 in economie, nieuws, opinie and politiek. 0 Comments

Leven op Pluto klaagt er al langer over, (zie hier en hier) maar de Europese Commissie wordt nu ook wakker. Bellen en internetten is in Belgie extreem duur. En hoe komt dat? Geen eerlijke concurrentie met dank aan staatsbedrijf Belgacom. Belgacom heeft het grootste deel van de Belgische markt in handen. Voorbeeld: tweederde van de telefoontjes binnen Belgie komt voor rekening van de monopolist. Kosten: twee keer hoog als in Nederland. De Europese Commissie waarschuwt. Belgie heeft een jaar de tijd om z’n leven te beteren.

Leven op Pluto ging naar de persconferentie in het Brusselse Berlaymontgebouw. Wat ons zo boos maakt, is dat Belgacom - en daarmee de Belgische staat - een gezonde marktwerking aan zijn laars lapt. De een na de andere concurrent werd de afgelopen jaren opgekocht. Intussen strijken topmannen exorbitante beloningen op. En de gewone Belg betaalt de rekening.

Belgacom laat overigens weten niet van plan te zijn om haar monopoliepositie op te geven. De Europese Commissie heeft hier niets over te zeggen, aldus de telecommer. 65 procent van de markt in handen hebben, is nog altijd wettelijk toegestaan. In Belgie verandert voorlopig dus helemaal niets.

Verder ontkent Belgacom duurder te zijn dan andere aanbieders. We moeten gewoon in de daluren gaan bellen, dat is stukken goedkoper!

Het is te hopen dat Belgie IETS leert van de jongste Fortis-rel. De geplaagde bank heeft weer eens gestrooid met bonussen, lekte deze week uit. Soms lijkt het of bepaalde mensen in dit land heel hardleers zijn…

Boem!

Published by Pieter-Bas van Wiechen en Sophie van Leeuwen on 24/09/2008 in nieuws, opinie, politiek and zonder rubriek. 0 Comments

Hehe, CD&V en N-VA zijn uit elkaar. Het moeizame huwelijk van de Vlaamse christendemocraten hadden met hun dominante partner Nieuw-Vlaamse Alliantie (N-VA) is op de klippen gelopen. En dat is goed nieuws voor België. Anderhalf jaar lang heeft de N-VA van voorzitter Bart De Wever de Belgische politiek in een houdgreep gehouden (zie onze blog in februari) maar nu lijkt er eindelijk weer wat onderhandelingsruimte te ontstaan in het slepende conflict tussen de twee taalgroepen.

In 2004 was het CD&V een kartel aangegaan met het partijtje N-VA, om zo in te kunnen spelen op de Vlaams nationalistische gevoelens van het kiezer. Het resultaat mocht er wezen want de combinatie werd zowel in het Vlaamse als het federale parlement de grootste partij. Een kartel is een politiek huwelijk dat veel verder gaat dan de in Nederland bestaande lijstverbindingen. Die lijstverbindingen gaan alleen om het binnenhalen van de zogenaamde restzetels, een Belgisch kartel betekent dat je defacto een partij bent bestaande uit twee delen. Het afgelopen jaar bleek dat de twee partners op een cruciaal punt van elkaar verschilden: het CD&V wilde wel onderhandelen met de Walen, de N-VA wilde niets weten van haar landgenoten en verlangt uiteindelijk naar een onafhankelijk Vlaanderen. Bij elk stapje richting een compromis was het antwoord van De Wever: Njet. Een onwerkbare situatie dus. Het voeren van onderhandelingen als een iemand zijn poot stijf houdt, is onmogelijk.

In Vlaamse media en bij het CD&V is tot onze verbazing nauwelijks een geluid van opluchting te horen. Leterme liet vooral blijken het einde van het kartel betreuren, terwijl hij zich juist nu zou kunnen profileren als een echte staatsman die het land wel kan besturen. Ook de media geven de nieuwe situatie niet eens een kans en komen met pessimistische voorspellingen alsof ook zij liever geen oplossing zien. Ze zijn bijkans kritischer over het opheffen van het kartel dan ze in voorafgaande maanden waren over de vastzittende onderhandelingen. De Nederlandstalige media lijkt, net als het CD&V, steeds flaminganter te worden en dat belooft weinig goeds voor de toekomst.

Niet Studio 100 maar Studio Orka!

Published by Pieter-Bas van Wiechen on 19/06/2008 in cultuur, interview, op stap, opinie and theater. 0 Comments

Wat een opluchting, deze week vond ik op Terschelling een Belgische studio die wel in staat is goed jeugdtheater te maken. Niet Studio 100 maar Studio Orka is het Belgische gezelschap voor kinderen. Met hun voorstelling Mijnheer Porselein staan ze deze week op Oerol.

Tijdens een wandeling door het bos komt de goed gemutste postbode Bruno enthousiast aangereden. Hij wil ons meenemen op zijn ronde, maar eerst halen we zijn beste vriend Robbie de Mol op bij de familie Porselein. Deze familie woont in een kunstzinnig huisje en verzorgt de eerste hulp voor alle dieren in het bos. Achtereenvolgens zien we een spreeuw die wordt reanimeerd, een kakkerlak met ADHD en de problemen van het huwelijk tussen een vos en een kip. ‘Ik heb niks tegen gemengde huwelijken maar makkelijk is het niet,’ analyseert Mijnheer Poselein de situatie.

Dan is het tijd om te gaan, vindt Bruno. Hij roept Robbie maar de mol laat niks van zich horen. Robbie blijkt overleden en Bruno is ontroostbaar. Een ontroerend relaas over de dood en het verwerken daarvan volgt Zelfs wij volwassenen hebben moeite het droog te houden.

Mijnheer Porselein is een geestige, ontroerende en inhoudelijke voorstelling over de dood en dat alles voor mensen vanaf zes jaar. Gaat dat zien en neem al je kroost, neefjes, nichtjes en die van je vrienden mee!

Lees het tweegesprek met actrice Brenda Bertin (Studio Orka) & beeldend kunstenaar Marieke Stein (Villa Zebra) ui De Oerol Tijd.

Tot en met 21 juni te zien in het Apebosje, Midsland, Terschelling. Daarna van 25-6 tot en met 27-6 in Purmerend.