Archive for the 'op stap' Category

Gaspard zoekt een vrouw

Published by Sophie van Leeuwen on 01/04/2010 in ex-kolonien and op stap. 0 Comments

Opeens staat hij voor me op straat. “Hey sister!” Ik zoek Rwandese popmuziek. Hij weet waar ik die kan vinden. Ik volg Gaspard naar een piepkleine fotostudio op een binnenplaats achter de winkelstraat.

Terwijl een vriend zijn computer leegtrekt, kijken wij videoclips met zwoele jongens en mooie, verlegen meisjes. Gladde R&B, swingende afrobeat afgewisseld met gospel, ook heel populair in Rwanda. “Wow”, zegt Gaspard als er weer een prachtige vrouw voorbij danst.

Een klant komt binnen voor een pasfoto. De man in lichtblauw pak gaat op een stoel zitten en strijkt over zijn haar. Wij drukken onszelf in de hoek van de fotostudio die écht niet groter is dan twee bij twee meter. Flits!!
“De liefde”, zegt Gaspard - nu we toch zo tegen elkaar staan - “is het allerbelangrijkste in het leven.” Ik, nieuwsgierig: “Ben je verliefd?” Gaspard lacht ontwijkend. Hij schudt zijn hoofd en zucht. “Rwandese vrouwen zijn moeilijk. Heel moeilijk…” O, waarom dan? “Vrouwen in Rwanda kijken niet in hun hart. Ze kijken alleen naar bezit.”

Gaspard wil dus rijk worden. Hij studeert economie en management. Geweldig! roep ik. Maar hij verwacht geen baan te vinden. Heel veel jongeren in Rwanda studeren. De staat geeft ook studiebeurzen aan weeskinderen van de genocide. Maar er zijn geen banen, zegt Gaspard. Een eigen zaak openen? Daar heb je kapitaal voor nodig. Ook dat heeft hij niet.

Het ziet er somber uit. Gaspard kijkt me diep in de ogen. “Ik houd niet van Rwandese vrouwen. Ik houd van blanke vrouwen.” Ik protesteer hard. Ik ben tien jaar ouder! En ik heb een vriend!
Gaspard begint te zingen, hij wijst naar een gospel-videoclip. “Hij zingt: Jezus heeft een wonder verricht in Rwanda.” Oja, vraag ik. Wat voor wonder dan? Dat weet Gaspard ook niet. Mijn gebrande cd’s zijn af. Ik krijg er een verleidelijke pasfoto bij van Gaspard.

We worden vrienden. Op Facebook.

Roadtrip Rwanda

Published by Sophie van Leeuwen on 20/03/2010 in ex-kolonien, op stap and persoonlijk. 1 Comment

“Homoseksualiteit is een ziekte.” “De Westerse homobeweging geeft geld aan Afrikanen om te doen alsof ze homo zijn.” “Afrikaanse homo’s zijn hetero mannen en vrouwen die in Europa willen wonen.” “Hoe kun je eerst getrouwd zijn, kinderen hebben en dan homo worden? Geloof ik niets van!”

Soms hoor ik in Rwanda - in mijn ogen - zeer verrassende teksten. Ik sta met vlotte twintigers in een café in Kigali en mijn mond valt open. “Mijn vriend heeft twee ex-vriendinnen, die zijn nu lesbisch”, probeer ik. Even word ik vol ongeloof aangestaard. “Dan word jij ook lesbisch!!!” Luid gejoel in de bar. “Dat zou kunnen”, knik ik.

Ik doe er een schepje bovenop. Wisten jullie dat sommige Nederlandse politici jaarlijks staan te hossen op de Gay Pride, ons nationale homofeest? Hoofdschuddend vragen mijn nieuwe vrienden zich af: In wat voor idioot land woon jij?

Kayonga

Dorpen, plantages, fietsers, mensen die gewoon een beetje voor zich uitkijken, zoeven voorbij. Kinderen zwaaien. De taxichauffeur en ik wisselen wetenswaardigheden uit over onze levens. We zijn even oud, 32 jaar. Kayonga is getrouwd, katholiek en heeft dochters van 5 en 3. En ik? Ongetrouwd, geen kinderen. Misschien sluiten mijn vriend en ik een samenlevingscontract als ik thuiskom uit Rwanda.

Kayonga schatert het uit. “Een samenlevingscontract! Een contract! Is dat voor het leven?” “Eh… ik denk het wel”, zeg ik aarzelend. “Tenzij je het contract verscheurt natuurlijk. Maar ik hoop van niet.” Waarom ga je dan niet trouwen?”, roept Kayonga. Ik krab mijzelf nog eens achter de oren. “In Nederland zijn we niet zo bezig met tradities…” Kayonga zwijgt en richt zijn blik op de weg.

Het is goed dat je katholiek bent, zegt hij. Ik knik. Durf niet te zeggen dat ik de Roomse kerk vorig jaar vaarwel heb gezegd. Met drie officiële brieven naar katholieke instanties, een heel gedoe. Ik geloof niet meer in god. Laat maar.

“Wil jij even rijden?” vraagt Kayonga plotseling met schitterende ogen. “Ik? Hier? Nu?“ Hij zet zijn witte Toyota stil langs de kant van de weg, kijkt me vragend aan. Een halve minuut later zit ik achter het stuur - dat rechts zit - en scheur ik door de groene heuvels van Rwanda, over kronkelende wegen van rode aarde. Kayonga kijkt tevreden. “Jij bent een goede chauffeur. Maar rijd niet te hard!”

Vuurdoop in Kigali

Published by Sophie van Leeuwen on 10/03/2010 in ex-kolonien and op stap. 2 Comments

Ik haal diep adem. Snuif nog eens. En nóg eens. Mijn rechtervoet verplaats ik van de onderste trede van de vliegtuigtrap naar de Afrikaanse bodem. Welkom in de voormalige Belgische kolonie Rwanda! Voor de eerste keer in mijn leven stap ik dit continent binnen.

Duizend lichtjes branden over de heuvels van Kigali. Een stad vol met billboards die schreeuwen: “Grow your dreams” en “Knowledge is power”. Overal zie ik jonge mannen die sjouwen en timmeren in betonnen kantoorgebouwen.

Een breed glimlachende parkeerwacht, gekleed in een groen hesje, wil het gevoel graag met me delen. “Ik ben trots op mijn land”, zegt hij. “Natuurlijk niet altijd. Niet op wat in 1994 is gebeurd. Maar nu hebben we weer hoop. Het gaat beter met ons.”

De PR-machine van de Rwandese president Paul Kagame - zijn strenge portret hangt overal - draait hier overuren. Rwanda is een van de armste landen ter wereld, heeft nauwelijks grondstoffen en leunt zwaar op de landbouwsector. Maar volgens de officials hier is Rwanda zéér kansrijk.

Het regenseizoen is net begonnen, op straat is het een drukte van jewelste. Kleine handelaren laden en lossen producten als koffie en thee. Bij mij in Nederland – waar ik vandaan kom - zie ik nooit zoveel mensen op straat. Tenzij ons nationale elftal een belangrijke voetbalwedstrijd wint.

Een vrouw met een baby staat voor me, ze kijkt me indringend aan. Wijst op haar buik. Honger? Ik denk aan het continental breakfast van Hotel Milles Collines - vers in mijn maag - en krijg acute buikpijn. Graai in mijn broekzak en duw een briefje van 1000 Rwandese francs in haar hand.

Naast mij begint een andere vrouw te protesteren. Zij wil ook. Ik kijk om me heen en zie dat veel mensen staan te kijken. Het schaamrood staat me op de kaken. Ik begin in versnelde pas te lopen, glij uit over een natte steen en val op mijn knieën. Overal gelach.

Ik forceer een grijns op mijn gezicht en sta rustig op. “Ca va! ça va!” Door de stromende regen, broek en schoenen onder de modder, zet ik mijn tocht voort. “Ik moet nog even wennen aan Afrika”, besluit ik. Morgen gaat het beter.

Kiekje van ons geliefde Brussel

Published by Pieter-Bas van Wiechen en Sophie van Leeuwen on 29/12/2009 in Belgie, foto and op stap. 0 Comments

 

‘Leuven op Pluto’ met een Antilliaans tintje

Published by Pieter-Bas van Wiechen en Sophie van Leeuwen on 16/08/2009 in Belgie, Nederland-België, audio, cultuur, muziek, op stap, persoonlijk and video. 1 Comment

Tja, vaste lezers van deze weblog vragen zich wellicht af waarom het de laatste tijd zo verschrikkelijk stil is… De reden hiervoor is simpel en een beetje dramatisch: sinds een maand wonen wij namelijk niet meer in Brussel maar hebben we onze ‘residentie’ weer in Amsterdam. Deze site blijft bestaan en wij denken na over de vorm die hij in toekomst gaat hebben.

Gelukkig blijven we België vanuit ‘Olland’ natuurlijk wel volgen. Dit weekend waren we in bijvoorbeeld in Hoogstraten. Dit anders zo rustieke Vlaamse stadje verandert eens per jaar voor twee dagen in een swingende Caribische stad tijdens de Antilliaanse Feesten. Luister hier naar een reportage die Pieter-Bas maakte voor de Surinaamse en Antilliaanse uitzendingen van de Wereldomroep en bekijk hier een aantal foto’s.

Toen we in de vroege ochtend uitgewerkt waren en terugkeerden naar de camping werden we warm toegezongen door een gezelschap uit Leuven. We pinkten een traantje weg en realiseerden ons meteen dat wij dan fysiek wel weg zijn uit het land maar in ons hart blijven we een beetje reserve Belg.

Exclusief voor Leven op Pluto de nieuwste sensatie uit Vlaanderen: de boyband Leuven op Pluto!

Leven op Pluto bekent kleur

Published by Pieter-Bas van Wiechen en Sophie van Leeuwen on 07/06/2009 in op stap and politiek. 1 Comment

Ja, ja, vandaag moeten alle Belgen (verplicht) naar de stembus, en niet alleen voor Europa. Het zijn de regionale verkiezingen die de gemoederen hier bezighouden. België stemt vandaag voor maarliefst vijf van zijn zeven parlementen. Welke dat zijn? Vlaanderen, Wallonië, Brussel, de Franstalige gemeenschap en de Duitstalige gemeenschap. Vooral in Wallonië wordt het heel erg spannend!

Wij mogen niet stemmen want wij zijn allochtone Brusselaars. Toch deden we de stemtest voor de Vlaamse verkiezingen van De Standaard. Zijn journalisten werkelijk zo links? Het antwoord is dubbel. Wij blijken links-liberaal. Kijk maar naar de uitslag hieronder:

SOPHIE:

1. Groen (GroenLinks in Nederland)
2. SLP (lijkt het meeste op D66)
3. Open VLD (de partij van Verhofstadt, een liberale partij a la VVD)
Hekkensluiter: Lijst Dedecker (De partij van voormalig judocoach Jean-Marie Dedecker. Een populist a la Marco Pastors)

PIETER-BAS:

1. SLP
2. Open VLD
3. Groen
Hekkensluiter: Vlaams Belang (ja die partij van Filip Dewinter)

Zaterdag waren wij in Wallonië waar de liberalen van de MR en de Parti Socialiste (PS) elkaar het leven zuur maken. Ondanks de eindeloze reeks schandalen die PS achtervolgen, lijkt de Italiaanse lijsttrekker Elio di Rupo met zijn gelikte glimlach en onafscheidelijke strikje onverminderd populair. Zie deze foto gemaakt in Bergen (Mons) de hoofdstad van Henegouwen en de plek waar Di Rupo burgemeester is.

Toch is het uur van de waarheid voor Di Rupo aangebroken. De liberalen van de Belgische minister van Financien Didier Reynders (MR) dreigen te gaan zegevieren. In de peilingen krijgen de o zo machtige socialisten een pak slaag. Niet zo hard als het Britse Labour, nog heel wat Walen blijven de PS steunen. Waarschijnlijk heeft dit alles te maken met traditie en de hoge werkeloosheid in het zuiden België. De PS is een oude socialistische partij die weigert sociale hervormingen door te voeren. De schuldigen van de crisis zijn volgens Di Rupo rechtse rakkers, die moet je aanpakken terwijl je de verzorgingstaat voor het gewone volk moet behouden. Verder meent hij dat de PS zoveel ervaring heeft dat de partij als beste in staat is met Vlaanderen te onderhandelen om na jaren van gesteggel eindelijk te zorgen voor vrede tussen Nederlandstaligen en francophones. Nu maar hopen dat hij de loterij wint.

Pleidooi van een eenzame fietser

Published by Sophie van Leeuwen on 04/06/2009 in audio, op stap and politiek. 0 Comments

Bollen op de Heizel

Brussel is een vieze stad. Het stikt hier van de uitlaatgassen. En dat terwijl onze strenge milieuregels toch echt uit Brussel komen. Vreemd… Wij, zo ongeveer de enige fietsers in Brussel, ergeren ons mateloos en overwegen een mondkapje aan te schaffen. Luister naar deze reportage voor KRO Goedemorgen Nederland.

 
icon for podpress  Standard Podcast: Play Now | Play in Popup | Download

Nederlanders in Brussel

Published by Pieter-Bas van Wiechen on 02/06/2009 in Nederland-België, audio, op stap and politiek. 0 Comments

Normaal bericht Leven op Pluto alleen over Belgie. Maar er zijn van die grensgevallen… In de aanloop naar de Europese verkiezingen maken wij namelijk reportages over de EU. Die verhalen spelen zich voor een deel af in Brussel.

Beluister hieronder een radioreportage die ik maakte voor het Vpro programma Visie Versa (Radio 1). Onderwerp: de vraag waarom jonge, ambitieuze Nederlanders vaak hun carriere beginnen in Brussel om daarna zodra ze kunnen voor Den Haag te kiezen. Luister hier:

Leven op Pluto is op campagne

Published by Pieter-Bas van Wiechen en Sophie van Leeuwen on 28/05/2009 in Nederland-België, foto and op stap. 0 Comments

Leven op Pluto is deze dagen op campagne, in Nederland en Belgie. Onze eerste stop was Maastricht. Met groot materieel aan personen streek GroenLinks neer in de Limburgse hoofdstad. Partijleider Femke Halsema, scheidend europarlementariër Kathalijne Buitenweg en nieuwe lijstrekker Judith Sargentini. Na Helmond en Sittard waren ze zichtbaar een beetje uitgeblust in Maastricht. Ook de opkomst viel tegen. Vooral lokaal actieve GroenLinksers waren op de kopstukken afgekomen.


Toine Manders, VVD-kandidaat, doet het heel anders. Hij houdt een passercampagne met zichzelf in de hoofdrol. Hij begint in zijn eigen dorp Heusden en trekt van daaruit Brabant in, steeds een dorpje verder. Wie in Oost-Brabant van de snelweg gaat ziet overal het hoofd van Manders of je dat nu wil of niet. Ondertussen is de VVD-er zelf vooral op kroegentocht, overal spreekt hij mensen aan. Manders speelt man van het volk: aardig praatje hier, voorzichtige belofte daar. Hier zien we hem voor de Shoarma-tent in Someren met zijn ‘goede’ vriend’ de eigenaar.

In België wordt ook gestemd voor de gewesten. Veel politieke kopstukken staan op lijst, maar velen van hen zullen niet gaan zetelen als ze verkozen worden. Dat is in Belgie de normaalste zaak van de wereld. Ook hier stuiten we op een ego-campagne. Bert Anciaux, de huidige Vlaamse minister van cultuur, probeert inmiddels in een derde partij carriere te maken. Na de VolksUnie en Spirit/Vla Pro is hij nu sociaal democraat. In tegenstelling tot zijn partijgenoten staat het logo van de partij wel heel klein op het postertje. Waarschijnlijk zijn eigen idee maar misschien ook wel die van de partij. Als Bert Anciaux namelijk belangrijk wordt binnen de partij dan is het einde in zicht. Zowel de VolksUnie als Spirit/Vla Pro vielen uiteen toen Anciaux aan het roer stond.

Natuurlijk is ook het rechts populistische Vlaams Belang weer van de partij. Voor Vlamingen en tegen alles wat geen blanke Vlomse pit heeft (buitenlanders, Walen etc etc). Ze zijn nog steeds niet van hun bruine imago af. In Brasschaat hadden tegenstanders kleine snorretjes op de posters getekend, waar doen die ons toch aan denken?

De Tijd

Published by Sophie van Leeuwen on 18/05/2009 in economie, film, media and op stap. 0 Comments

Dikke stapels kranten en overwerkte journalisten troffen wij vorige week aan op de redactie van De Tijd - het Belgische Financieele Dagblad. Twee journalistieke meesterbreinen die maandenlang de Fortis-top aan de schandpaal nagelden, bleken onverwacht twee lieve, bijna bedeese mannen. Schijn bedriegt. Hun boek ‘Bankroet’ ligt nu in de winkel. Smeuige materie, zo lazen wij al stiekum onder embargo. We maakten een paar filmpjes op de redactievloer voor onze Nederlandse collega’s van RTL Z: