Archive for the 'persoonlijk' Category

Roadtrip Rwanda

Published by Sophie van Leeuwen on 20/03/2010 in ex-kolonien, op stap and persoonlijk. 1 Comment

“Homoseksualiteit is een ziekte.” “De Westerse homobeweging geeft geld aan Afrikanen om te doen alsof ze homo zijn.” “Afrikaanse homo’s zijn hetero mannen en vrouwen die in Europa willen wonen.” “Hoe kun je eerst getrouwd zijn, kinderen hebben en dan homo worden? Geloof ik niets van!”

Soms hoor ik in Rwanda - in mijn ogen - zeer verrassende teksten. Ik sta met vlotte twintigers in een café in Kigali en mijn mond valt open. “Mijn vriend heeft twee ex-vriendinnen, die zijn nu lesbisch”, probeer ik. Even word ik vol ongeloof aangestaard. “Dan word jij ook lesbisch!!!” Luid gejoel in de bar. “Dat zou kunnen”, knik ik.

Ik doe er een schepje bovenop. Wisten jullie dat sommige Nederlandse politici jaarlijks staan te hossen op de Gay Pride, ons nationale homofeest? Hoofdschuddend vragen mijn nieuwe vrienden zich af: In wat voor idioot land woon jij?

Kayonga

Dorpen, plantages, fietsers, mensen die gewoon een beetje voor zich uitkijken, zoeven voorbij. Kinderen zwaaien. De taxichauffeur en ik wisselen wetenswaardigheden uit over onze levens. We zijn even oud, 32 jaar. Kayonga is getrouwd, katholiek en heeft dochters van 5 en 3. En ik? Ongetrouwd, geen kinderen. Misschien sluiten mijn vriend en ik een samenlevingscontract als ik thuiskom uit Rwanda.

Kayonga schatert het uit. “Een samenlevingscontract! Een contract! Is dat voor het leven?” “Eh… ik denk het wel”, zeg ik aarzelend. “Tenzij je het contract verscheurt natuurlijk. Maar ik hoop van niet.” Waarom ga je dan niet trouwen?”, roept Kayonga. Ik krab mijzelf nog eens achter de oren. “In Nederland zijn we niet zo bezig met tradities…” Kayonga zwijgt en richt zijn blik op de weg.

Het is goed dat je katholiek bent, zegt hij. Ik knik. Durf niet te zeggen dat ik de Roomse kerk vorig jaar vaarwel heb gezegd. Met drie officiële brieven naar katholieke instanties, een heel gedoe. Ik geloof niet meer in god. Laat maar.

“Wil jij even rijden?” vraagt Kayonga plotseling met schitterende ogen. “Ik? Hier? Nu?“ Hij zet zijn witte Toyota stil langs de kant van de weg, kijkt me vragend aan. Een halve minuut later zit ik achter het stuur - dat rechts zit - en scheur ik door de groene heuvels van Rwanda, over kronkelende wegen van rode aarde. Kayonga kijkt tevreden. “Jij bent een goede chauffeur. Maar rijd niet te hard!”

‘Leuven op Pluto’ met een Antilliaans tintje

Published by Pieter-Bas van Wiechen en Sophie van Leeuwen on 16/08/2009 in Belgie, Nederland-België, audio, cultuur, muziek, op stap, persoonlijk and video. 1 Comment

Tja, vaste lezers van deze weblog vragen zich wellicht af waarom het de laatste tijd zo verschrikkelijk stil is… De reden hiervoor is simpel en een beetje dramatisch: sinds een maand wonen wij namelijk niet meer in Brussel maar hebben we onze ‘residentie’ weer in Amsterdam. Deze site blijft bestaan en wij denken na over de vorm die hij in toekomst gaat hebben.

Gelukkig blijven we België vanuit ‘Olland’ natuurlijk wel volgen. Dit weekend waren we in bijvoorbeeld in Hoogstraten. Dit anders zo rustieke Vlaamse stadje verandert eens per jaar voor twee dagen in een swingende Caribische stad tijdens de Antilliaanse Feesten. Luister hier naar een reportage die Pieter-Bas maakte voor de Surinaamse en Antilliaanse uitzendingen van de Wereldomroep en bekijk hier een aantal foto’s.

Toen we in de vroege ochtend uitgewerkt waren en terugkeerden naar de camping werden we warm toegezongen door een gezelschap uit Leuven. We pinkten een traantje weg en realiseerden ons meteen dat wij dan fysiek wel weg zijn uit het land maar in ons hart blijven we een beetje reserve Belg.

Exclusief voor Leven op Pluto de nieuwste sensatie uit Vlaanderen: de boyband Leuven op Pluto!

Brussels poetry

Published by Sophie van Leeuwen on 11/05/2009 in op stap and persoonlijk. 0 Comments

Een stad om voor te sterven
Waar ik me als een kamikaze
Stort in het verkeer
Dat me vergast
De heuvel af
Naar Koekelberg

Of erger

Ik trap als de ziekte
Richting het Berlaymont
Op zijn minst besmettelijk.
Vast een hele nare
Neelie waar ben je?
Tijd om te gaan werken

Mahinur for president!

Published by Sophie van Leeuwen on 03/05/2009 in op stap, persoonlijk and politiek. 1 Comment

De kapper op de hoek, het Turkse koffiehuis, de avondwinkel, de halal-slager, de Turkse pizzeria, alle ramen zijn hier volgeplakt met verkiezingsposters. Bij ons in de buurt woedt een oorlog. Geen de Europese verkiezingen, maar de regionale op 7 juni. Vlaanderen, Wallonie en Brussel kiezen dan een nieuw bestuur. Vandaag maar eens een rondje gemaakt.

Mensen stemmen hier massaal op hun neef, oom, broer of nicht. Bij ons in Schaerbeek en Sint-Joost-Ten-Noode kent iedereen elkaar. In de trouwzaal tegenover ons huis is het elk weekend feest. Aangezien ik meestal in een kroeg in de Vlaamse Dansaertbuurt zit, besluit ik mijn groenteboer om raad te vragen. Op wie moet ik stemmen???

De kleine, ronde man stopt me snel een flyer toe. Op mijn nichtje, zegt hij. Mahinur Ozdemir is een aantrekkelijke jonge vrouw, 21e op de lijst van de christendemocraten (CdH) in Brussel. ‘Ze is pas 27, praat verschrikkelijk snel en is heel erg slim’, vertelt haar trotse oom. ‘Hoog op de lijst staat ze niet, maar Mahinur haalt het zeker. Iedereen in de buurt stemt op haar!’

Mmm, CdH (bekend van Joelle Milquet alias Madame NON) is niet echt mijn partij. Ik nodig Mahinur uit als Facebookvriendin, we zijn tenslotte bijna even oud. En ze ziet er aardig uit. En ik ben weer eens nieuwsgierig geworden. Hopelijk snel een interview op deze site. Wordt vervolgd…

Rood, roder, roodst

Published by Pieter-Bas van Wiechen en Sophie van Leeuwen on 27/03/2009 in economie and persoonlijk. 0 Comments

Verkiezingskoorts verlamt de politiek in België. Vlamingen, Walen en Brusselaars kiezen in juni een nieuw regionaal parlement. En stemmers strekken terwijl je hard aan het bezuinigen bent, is natuurlijk wat lastig. Dus gebeurt er voorlopig helemaal niets in België.

Niet dat het land geen problemen heeft. Sterker, de problemen zijn in België groter dan in Nederland. De federale regering schiet dit jaar meer dan 11 miljard euro in het rood. De staatschuld giert omhoog richting de 330 miljard, bijna 95 procent van het bruto binnenlands product. Het begrotingstekort loopt volgend jaar op tot 4,5 procent van het bruto binnenlands product, zo schetst de Hoge Raad van Financiën (HRF) in een waar doemscenario.

Terwijl overal in Europa de zeilen worden bijgezet, heeft de kersverse premier Herman Van Rompuy aangekondigd pas in het najaar - na de verkiezingen - in actie te komen. Dan krijgen de Belgen het zwaar te verduren. En mogelijk ook het ambtenarenapparaat.

De Belgische overheid staat bekend als een logge en ondoorzichtige machine waar onnodig veel mensen werken. Tot voor kort wist niemand hoeveel ambtenaren er in België rondliepen. Tot onlangs naar buiten kwam dat één op de drie werkende Belgen ambtenaar is. De Sociaal Economische Raad van Vlaanderen (SERV) adviseert nu forse bezuinigingen en een grondige hervorming. “We hebben structureel te veel geld uitgegeven”, zegt adviseur Peter van Humbeeck van de SERV. “Ondanks een vacaturestop kwamen er de afgelopen jaren duizenden ambtenaren bij.”

De groei van het ambtenarenapparaat zit hem voor een deel in de zogenaamde kabinetten die iedere minister hier heeft. Dit fenomeen kennen wij niet in Nederland. Het kabinet van de minister is eigenlijk een soort adviesgroep die tussen de minister en zijn ministerie hangt. Deze ‘beste vrienden van de minister’ hebben veel macht en opereren vaak op eigen titel. Iedere minister stelt nieuwe mensen aan in zijn kabinet omdat hij die van zijn voorganger niet helemaal vertrouwt. Resultaat: iedere minister heeft een kabinet van circa zestig tot tachtig duur betaalde mensen.

Maar die kabinetten zijn niet de enige plaats waar het apparaat als kool groeide. “Er ontstond de afgelopen jaren ook nog een soort nieuwe bestuurslaag,” weet van Humbeeck. “Er zijn steeds meer ambtenaren die als taak de bemiddeling tussen verschillende gemeentes hebben.  En dan heb ik heb het nog niet eens over de provincies…”

Kortom: Belgie komt om in zijn bestuurslagen. Raadselachtig. Maar vooral alarmerend. Intussen blijft de Belgische regering ruzie maken. Deze impasse tussen Franstaligen en Nederlandstaligen is inmiddels al twee jaar aan de gang. Het is dus de vraag of er ooit belangrijke knopen zullen worden doorgehakt. Eerst maar eens naar de stembus.

GRENSPOST

Published by Pieter-Bas van Wiechen en Sophie van Leeuwen on 23/03/2009 in nieuws, opinie and persoonlijk. 1 Comment

Op dit moment zijn wij samen met Michiel Hulshof bezig met het opstarten van een Nederlandstalig correspondentennetwerk en een groepsweblog: Grenspost

Waarom? Omdat wij het idee hebben dat de buitenlandberichtgeving in Nederland en Vlaanderen verschraalt. Iedereen praat persbureaus na en de correspondent in het verre land kan zijn eigen verhalen nauwelijks kwijt.

Op dit moment zoeken wij financiering voor dit project. Tot die tijd regelmatig een linkje naar een origineel blogverhaal van een correspondent ergens in de wereld.

Ben jij correspondent ergens op deze aardbol en wil je meedoen? Meld je op info@levenoppluto.nl

Wij zijn in…

Published by Pieter-Bas van Wiechen en Sophie van Leeuwen on 14/03/2009 in persoonlijk. 0 Comments

Waar de leukste barman van Nederland vanavond zijn verjaardag viert. Gelukkig heeft hij zijn feestje gepland in het Utrechtse Kafe België, zodat wij in ieder geval aan de Belgische pintjes kunnen blijven en geen heimwee hoeven te hebben.

Zondag trekken we door naar Amsterdam waar weer een editie van De Brakke Zondag plaatsvindt. Gast aldaar is ondermeer de Low Impactman, een Vlaming die leeft met een zo klein mogelijke ecologische voetafdruk.

Hoog bezoek

Published by Pieter-Bas van Wiechen on 10/03/2009 in persoonlijk. 2 Comments

Vanochtend hadden wij zowaar een heuse oud-minister op de koffie in ons Nederige stulpje te Sint-Joost. De gang van ons soms wat brokkelige appartement deed namelijk dienst als Brusselse studio van BNR Nieuwsradio.

Onno Ruding is zijn naam en, laten we eerlijk zijn, wij moesten ook even wiki-en wie de man ook alweer precies was. Niet heel vreemd want de heer Ruding was minister van financiën toen wij nog leuk met Lego en Playmobil in de weer waren. Van 1982 tot 1989 om precies te zijn, in de kabinetten Lubbers I en II.

De oud minister is een statige man die niet meteen het amicale achterste van zijn tong laat zien. Toch wisten wij het ijs te breken door hem naar zijn middelbare schooltijd te vragen. Ruding heeft namelijk op het OLV in Breda gezeten, net als een tante van Sophie die ongeveer even oud is. Toen wij hem naar de naar zijn jeugd vroegen verscheen er een glimlach op Rudings gezicht, hij begon zelfs een beetje te stralen.

Schoorvoetend begon de minster van staat herinneringen op te halen aan de tijd dat hij pukkels had. Het OLV was in die jaren nog gesplitst in een jongens en meisjesafdeling maar dat wil niet zeggen dat de twee kampen op het schoolplein elkaar niet kenden, liet Ruding ons met ondeugende oogjes weten. En ja, de tante van Sophie kende hij ook. Hij zocht koortsachtig naar de andere namen van de familie Dubrule.

Net op het moment dat wij hem naar de feestjes in die tijd wilden vragen, zei Ruding dat hij moest gaan. Met zijn negenzestig jaren is zijn agenda nog steeds bordevol. Na zijn ministerschap bekleedde hij diverse functies in het internationale bankwezen. Hij woonde een tijdje in New York en streek uiteindelijk neer in Brussel. Waarom hij in Studio Leven op Pluto zat? Ruding heeft net meegewerkt aan het rapport van de commissie de Larosière dat de internationale financiële crisis voor de EU analyseerde.

Luister hier naar het interview dat Paul van Liempt met Onno Ruding vanuit onze gang had.

Ruhrgebied in verval

Published by Sophie van Leeuwen on 10/03/2009 in economie, op stap and persoonlijk. 0 Comments

EssenVoorbij Hasselt en Genk de grens over, een klein stukje door Nederlands Limburg en dan volgen ze elkaar in hoog tempo op. Duisburg, Oberhausen, Essen. Snelwegen, fabriekspijpen en grote grijze gebouwen. We zijn in het Ruhrgebied: de vieze grote broer van Belgie.

 Deze enorme machine, deze metropool van aaneengegroeide industrie, vormt het directe achterland van Nederland en Belgie. Ruim vijf miljoen inwoners - ze noemen zich Rijnlanders - hebben binnenkort iets te vieren. In 2010 worden ze ‘culturele hoofstad van Europa’.

 Wij laten ons rondleiden door de organisatie van RUHR.2010. Een Duitser met snor vertelt enthousiast over zijn land, over het Wirtschaftswunder dat zichzelf steeds opnieuw uitvindt. Eerst kolen en staal, dan electronica en later musea en natuurgebied! Hij neemt ons mee naar het toppunt van deze ondernemingsdrift: CentrO in Oberhausen.

 Fonteinen en palmbomen, Replay en Body Shop in een Coca-Cola Oase. Op deze plek lag vroeger een kolenmijn. CentrO claimt de grootste shoppingmall van Europa te zijn. 23 miljoen mensen komen hier per jaar op af. Hordes Nederlanders vermaken zich elk weekend in SeaLife en König-Pilsener-Arena.

 Even verderop ligt dé toeristische attractie van Oberhausen: de Gasometer. Een oude gasopslagtank, 115 meter hoog, die dienst doet als industriele gedenkplaats. Een nogal slonzige rondleider brengt ons naar de top van het gevaarte. In de druipende regen staan wij bovenop de Gasometer en kijken uit over het Ruhrgebied, treurig en grauw.

 ‘Vroeger was het Ruhrgebied een land van arbeid. Vandaag hebben we hier alleen diensten en werklozen’, zegt Rüdiger Oppers, hoofdredacteur van NRZ (Neuen Rhein Zeitung/Neuen Ruhr Zeitung) in Essen. Hij slurpt van zijn koffie. Oppers is somber, ook hij ontslaat een derde van zijn personeel.

De werkloosheid loopt steeds verder op. Essen: bijna 14 procent. Duisburg en Dortmund: boven de 14 procent. Gelsenkirchen: ver boven 15 procent. Het komende jaar zal de situatie alleen maar verergeren.

De oude reus is kwetsbaar. Hij piept en kreunt.  Het wonder van het modernisme lijdt. Het Ruhrgebied raakt verder in verval. Zou deze stinkende massa zichzelf wéér opnieuw kunnen uitvinden? www.ruhr2010.de

Bij de Franse kapper

Published by Sophie van Leeuwen on 18/02/2009 in op stap, persoonlijk and politiek. 0 Comments

De dialoog tussen Vlamingen en Walen is morsdood. Vlaams minister-president Kris Peeters trekt de stekker uit het overleg, want hij is boos op Didier Reynders. De voorzitter van de franstalige liberalen gelooft niet meer in een akkoord over staatshervorming vóór de regionale verkiezingen in juni. Belgische politiek: om doodmoe van te worden!

FredTerwijl Walen en Vlamingen elkaar de hersens inslaan, gaan Nederlanders en Fransen steeds beter door een deur. Wij lieten ons deze week verwennen in de fantastische kapsalon van Fransman Fred: swingende soul in een sixties-interieur. Fred moet erg lachen om die ruziende Belgen. Hij is dol op frieten maar van dit land begrijpt hij niets.

Knip knip, cut me!