Categorie archief: nieuws

Dutch referendum : NO

Sophie van Leeuwen, correspondent for France 24 in the Netherlands, explains the big NO of the Dutch eurosceptics on 6 April 2016. The Dutch rejected a EU-Ukraine treaty in a thrilling referendum.

Boek: Be a Nelson

Als kind droomde Sophie er van ooit een boek voor uitgeverij Lemniscaat te mogen schrijven. Vandaag komt die droom een beetje uit want ze werkte al co-auteur mee aan ‘Be a Nelson’

9789047707578Be a Nelson is het levensverhaal van Ilco van der Linde, initiatiefnemer van MasterPeace, dance4life en Bevrijdingspop. Daarnaast bevat het boek portretten van meer dan twintig change-makers uit de hele wereld: niet alleen bekende artiesten die zich inzetten voor de vrede, zoals Sylvana Simons, VanVelzen en Karsu, maar ook onbekende krachten achter de schermen, zoals de vrijwilliger Roland die al 27 jaar het bouwwerk doet voor Bevrijdingspop, de hiv-positieve Anne die langs scholen toert voor dance4life en de jonge Nepalees Santosh die met MasterPeace de slachtoffers van de aardbeving ondersteunt. De verhalen van deze moedige mensen zijn opgetekend door o.a. Kaya Bouma (de Volkskrant), Sophie van Leeuwen (rnw Media) en Ruth Vandewalle (De Standaard, winnares De Tegel 2013). Dit boek biedt hoop, zicht op verandering en inspiratie om zelf de mouwen op te stropen: idealisme werkt.

Mandela kennen we allemaal. Maar ooit was hij een onbekende Nelson. Een jongen die ook onverschillig had kunnen zijn, weg had kunnen kijken, niets had kunnen doen aan het onrecht dat hij om zich heen zag. Maar dat weigerde hij.

In Oekraïne durfde de pianist Markiyan Matsekh het aan om fysiek tussen de twee strijdende partijen op te treden. Aan de ene kant stond de Mobiele Eenheid van de pro-Russische regering opgesteld en aan de andere kant bevonden zich de pro-Europese demonstranten. Toen het ernaar uitzag dat de me de burgers zou gaan aanvallen, sleepte Markiyan zijn piano naar buiten en begon te spelen. Zijn creatieve daadkracht ging de hele wereld over, via YouTube en de voorpagina’s van bijna alle kranten, en niemand kon de revolutie nog langer negeren.

Markiyan staat niet alleen. Overal ter wereld zijn jonge mensen actief die met succes vredesinitiatieven opstarten, gestimuleerd door bekende artiesten zoals de Congolese rapper Innoss’B en de Colombiaanse zanger César López die machinegeweren ombouwt tot gitaren. De stuwende kracht achter dit alles is Ilco van der Linde, naar eigen zeggen ‘een simpele gast uit Haarlem-Noord die steeds met een idee kwam dat aansloeg’. Op vijftienjarige leeftijd startte Ilco het allereerste Bevrijdingsfestival in Haarlem, met ‘een honderdje voor een wondertje’ dat hij van zijn vader had gekregen om iets nieuws te doen voor jongeren. Inmiddels zijn de Bevrijdingsfestivals uitgegroeid tot het grootste thematische jongerenproject in Europa, met een miljoen bezoekers in veertien steden.

We might not get the best ICC judges

Bas Zwerwinksi/AP

Bas Zwerwinksi/AP

Six new ICC judges will be elected in December. But how qualified are these people? William Pace, Convenor of the Coalition for the International Criminal Court is leading a campaign to ensure they are highly qualified for the job. The ICC state members will gather in December during the Assembly of State Parties (ASP) for the elections. This interview with Pace is based on questions from young Kenyans and Ivorians (The Hague Trials Kenya and Ivoire Justice).

Q: What are the criteria to select judges?

The ICC needs six people with extensive courtroom experience, great experience in international law, international humanitarian law and hopefully broader experience in international justice.

Today, many people have been trained at, for example, the Yugoslav tribunal and the Rwandan tribunal. We hope governments will look for people who have real experience at those levels.

Q: You hope? So… you might not get the best judges?

Unfortunately, governments don’t always nominate the best people. This also happens on the national level, often for political reasons. So yes, we might not get the best candidates. We are campaigning to ensure that the highest qualified candidates are nominated and elected to the ICC bench to ensure its fairness, efficiency and independence.

Q: Bad news for international justice?

We know there has to be a tremendous improvement in how international trials and the investigations are run. I hope the international community will work together in order to achieve this. At the urging of civil society, the first judicial elections were held last year, with states undertaking their own qualified assessment of the judicial candidates. This will happen again for the December elections.

Big powers know best how to get their candidates elected, even if they might not be the best person for the job. Some people also see the ICC as a nice step in their career. But no one wants a surgeon without experience in surgery. We need the same value applied to the ICC. We must have best practice justice in the future.

Q: Will here be an Ivorian or Kenyan judge?

Out of 17 nominations, there are candidates from Benin, Ghana, DRC, Madagascar, Tunisia, France, Lithuania, Brazil, Korea, Croatia, Estonia, Poland, Hungary, Timor-Leste, Germany, Sweden and Georgia.

Q: Does the CICC train ICC judges?

CICC does not provide any training. Our main focus is to increase the quality of the nomination and election procedures.

Most of the new judges are not completely ready to go. Many think they are. But it’s a difficult job. The ICC works with multiple legal systems, with different kinds of forensic investigations. People in the courtroom are speaking a local language from a country you have very little experience with. It’s much more complex than other courts. It’s very challenging. These complexities of international justice and the ICC alone warrant serious orientation and training.

Q: Is it possible to judge without knowing the political context?

Judges have to be completely independent, so I think the answer is yes. Of course, the ICTY often devoted considerable court time to providing the historical, political, demographic and geographic context. The international tribunals have demonstrated different degrees of success and failure, but they do hold people accountable for serious crimes. They also persuade national institutions to improve their law institutions.

Q: Ex-prosecutor Ocampo has been criticized for the OTP investigation and strategy in Kenya. Does that prove the importance of context?

The difficulties the ICC experienced in Kenya are both similar and different to other situations. In Kenya, the ICC appeared to investigate crimes allegedly committed by different ethnic and political leaders of those groups who committed post-election violence. In some of the first ICC situations, it was obvious the first prosecutor decided that to investigate crimes in a country, he needed the cooperation of government institutions. Therefore, he would not first concentrate on crimes that were possibly committed by government actors, but instead others who committed crimes. Another consideration is that if you can’t access a territory, how do you conduct a thorough investigation?

CICC members strenuously disagreed with the so-called sequential prosecution approach, and we think events have confirmed our view. Since 2012, ICC Prosecutor Bensouda has committed to avoid investigations of only one side. But if in five or ten years, we see only one side of the perpetrators of the crimes investigated, we’ll have a serious existential challenge to the system.

Sophie van Leeuwen

Sophie van Leeuwen

Q: Justice on one side, how can you end it?

Unfortunately, in many national systems, people in power think they are exempt from prosecution and investigations. It happens with big powers and small nations. It happened in Rwanda. Since the 1994, genocide only one side has been investigated. The Rwandan president fiercely opposed any change in this policy. This has been a serious problem in most of the special and ad hoc tribunals, and the ICC must change this perception.

But there are sophisticated and effective ways to change this. If many of the 122 of the member states of the ICC treaty adopt laws and institutions to investigate the ICC crimes, no matter where they occur and no matter who commits the crimes, then the international legal order will transform radically. Already, 15-20 states in Europe, Africa, South and North America, Eastern Europe and Asia have begun these processes – assisting in international arrests, putting individuals in their countries on trial for international crimes committed on other territories. Ex-leaders are tried in other countries, like the former Chadian dictator Habré in Senegal. That’s an important and progressive step. Leaders responsible for ICC crimes all over the world have to check is they can travel to a foreign country. I hope we’ll see many other democracies taking on trials themselves.

Q: Many people feel the ICC judges aren’t impartial. How can we trust the ICC?

While biased or controlled judges are sometimes found in national systems, you don’t see a lot of politically motivated judges at the international level. Every judge at the ICC must act impartially based on the Rome Statute and fair trial standards. The judicial panels are composed of three judges from different regions and legal systems. Some people have alleged that in different international trials, some judges have been not met the highest standards. But, this is more often due to incompetence than a lack of impartiality.

Impartiality of the judges can also be seen in their thorough questioning of evidence presented by the prosecution and defense. Judges and prosecutors also often disagree with each other on legal interpretations, express dissenting opinions on majority decisions, which shows that there is a robust and impartial examination of the case before them.

Q: Why do judges keep postponing some of the cases, even after confirmation of charges?

There are a number of reasons. One reason may be that due to the different juridical systems the judges come from, different judges will have different ideas and standards regarding the investigation and the prosecution requirements at different phases of the trial. There is a mixed interest. If the evidence is not convincing, a judge might say: Go and find more evidence. That is a reason why trials can take so long. Operating in different languages and crimes from many different situations at the same time, and long delays in arrests, and lack of cooperation by governments and international organizations, protection of witnesses, relocation of witnesses – the list of reasons for delays is very long.

But to say it’s all the ICC’s fault, is not accurate. National leaders sometimes interfere, witnesses change or withdraw their testimonies. There are also very many logistical difficulties that the Court encounters, with translators for example. On a national level that happens also. One cannot expect the Court not to have any problems.

Q: What is the influence of the Security Council on the ICC? And on the judges?

ICC judges, as well as the prosecutor, are independent from interference by the Security Council. The UNSC does have extraordinary powers to refer situations to the ICC prosecutor for investigation. The Security Council and especially its veto or permanent members (US, Russia, China, France, UK) have been extremely selective and hypocritical when it comes to referring situations. If Council members are protecting someone, they will never pass a resolution. By doing this, they often protect themselves. But, this selectivity is under serious challenge at the UN.

Q: How is the ICC going to ensure that Justice is achieved to those who were affected in Kenya?

The ICC alone cannot fully redress the harm caused by the murders, torture, displacement, economic damage in Kenya. The ICC is doing its utmost to address impunity and charge those believed to be most responsible for the commission of crimes against humanity. Most of the defendants currently before the Court have resources greater than the ICC. These resources, if an accused is found guilty, could be used as reparations for victims of the PEV. However, as an ICC member state that has enacted the Rome Statue into its national law, it is the responsibility of the Kenyan government first and foremost to investigate and prosecute those responsible for the PEV and provide reparations to the victims. The Kenya government has not so far.

An Advisory Committee will assess the 17 candidate judges in September, after which a report will be released by the Assembly of States Parties in October 2014.

Photo: Bas Zwerwinksi/AP

3D oorlog in de Schotse Highlands

Sophie van Leeuwen

Sophie van Leeuwen

Oergeluiden, ridderkostuums en 3D oorlogje spelen. Het Schotse verlangen naar onafhankelijkheid zit heel erg diep. Sinds de Middeleeuwen vechten de Schotten er al voor. Vlak voor het referendum (bloedstollende eindrace) over de Schotse onafhankelijheid op 18 september, leidt dat tot verheerlijking van de Schotse onafhankelijkheidsoorlogen.

Terwijl de Schotse YES campagne de overwinning ruikt en Prime Minister David Cameron zenuwachtiger en zenuwachtiger wordt, beleef ik Middeleeuwse toestanden aan de voet van de Schotse Highlands. Klik hier op mijn reportage voor Vpro’s Bureau Buitenland.

Snor in de krant

Zaterdag stond mijn snor in dagblad Trouw, op de voorpagina van de weekendbijlage nog wel!

Lees het artikel hier.

Onder de foto is voor de liefhebbers de radiodocumentaire “Alphonse en de Grote Oorlog” terug te luisteren.

IMG_0473-2.PNG

Luister hier naar deel 1 (11 mei 2014, OVT Vpro Radio 1)

Luister hier naar deel 2 (18 mei 2014, OVT Vpro Radio 1)

Rintje op spitzen

Gisteren las ik het droevige bericht dat tekenaar Sieb Posthuma is overleden. In 2009 interviewde ik hem nog over zijn decorontwerp voor Coppelia. Hier, als in memoriam, het interview dat ik schreef voor een lesbrief van het Nationale Ballet:

Een decor ontwerpen voor een balletvoorstelling. Dat is al jaren een droom van tekenaar Sieb Posthuma. En dus ging hij met een stapeltje tekeningen langs bij Het Nationale Ballet. Nu, drie jaar later is zijn droom uitgekomen en kan Sieb naar zijn eigen tekeningen kijken, enorm uitvergroot en in 3D.

Coppelia_SiebEen blik op het decor van Coppélia zal bij veel bezoekers een bel doen rinkelen. Je herkent de tekenstijl maar waarvan? Het antwoord zou best de hond Rintje kunnen zijn. Al negen jaar tekent Sieb de avonturen van dit zwerfhondje voor NRC Handelsblad.

U maakt met Coppélia uw debuut als decorontwerper. Waarom was dat een wens?

“Ik ga al van jongs af aan naar theater en ballet. Ik wilde daar wat mee doen. Voorstellingen die veel weg hebben van een sprookje sluiten goed aan bij mijn stijl.”

Is het niet lastig om zo groot te moeten tekenen terwijl je gewend bent op een A4-tje te werken?

“Je moet niet denken dat ik zelf met een enorme kwast heb staan schilderen. Ik heb het ontwerp gemaakt en de decorbouwers van Het Muziektheater hebben die vergroot. Het was heel bijzonder om te zien dat deze mensen mijn tekenstijl zo precies konden namaken.”

Maar blijft je oorspronkelijke tekening dan wel overeind?

“Dat valt best mee, in een tekening zijn vooral de verhoudingen belangrijk. Als die kloppen, blijft wat je maakt overeind. Dat heb ik al gemerkt bij de verkleining voor de kinderpostzegels die ik ontwierp en dat zie ik nu met de vergroting in het theater.

Wat is het hoogtepunt van uw ontwerp?

“Er zijn vele hoogtepunten maar het leukste vond ik het tekenen van absurde machines die niet kloppen. Als Zwaantje en haar vriendinnen het laboratorium van dokter Coppelius doorzoeken, komen ze allerhande apparaten tegen. In het begin zijn die vrij braaf maar ze worden steeds grimmiger. Op een gegeven moment zie je losse ledematen en kom je erachter dat Coppelius ook een duistere kant heeft.”

Dan valt mijn oog op een hondenmand in de hoek van het atelier. Gebruik je die ter inspiratie wil ik weten. “Nee hoor, dat is de mand van Rintje,” zegt de striptekenaar lachend. “Hij bestaat echt en ik moet hem iedere dag uitlaten.” Sieb blijkt toch erg dol op zijn eigen hond want Rintje maakt in Coppélia zijn balletdebuut. “In de voorstelling dansen twee kinderen een klein verhaaltje over twee hondjes die elkaar eerst niet mogen en uiteindelijk toch vriendjes worden. Dat zijn eigenlijk Rintje en zijn vriendinnetje Henriëtte.”

 

Bankfurt, home of the euro

Sophie van Leeuwen

Aan de oever van de rivier de Main verrijst een gigantische toren: het nieuwe hoofdkantoor van de Europese Centrale Bank. De ECB staat voor een monsteroperatie. Vanaf volgend jaar houdt Frankfurt toezicht op de Europese bankiers.

Deze reportage maakte ik voor VPRO Bureau Buitenland.