Maandelijks archief: mei 2006

Rutte doet het met koekjes

Niemand had meer verwacht dat Mark Rutte lijstrekker zou worden van de VVD. Toch werd hij het. Behalve de kwestie Hirsi Ali waren er op het congres een week geleden ook andere tekenen dat het campagneteam van Rutte goed bezig was. In Noordwijkerhout was het vooral Rutte die je overal zag. Er waren Rutte koekjes, Rutte flyers en bordjes met de tekst ‘Rutte Mark My Words.’
Het campagneteam van Verdonk had behalve een spandoek en oranje polo’s met de tekst ‘Vierkant achter Rita’ alleen een overduidelijk geretoucheerde ansichtkaart. Een beetje mager. Kay van de Linde had alles gezet op veel aandacht in de landelijke media. Rita was onafgebroken op TV. Op zichzelf knap van het team-Verdonk maar ze waren blijkbaar helemaal vergeten dat alleen de leden van de VVD mochten stemmen. Rutte en de zijnen reisden met een schaal koekjes langs de afdelingen. Heel slim die methode : eerst het persoonlijke contact met kiezer en ondertussen durven denken dat die media aandacht pas van latere zorg is. Voor de VVD valt te hopen dat Rita nu niet solo gaat want een samenvoeging van de twee campagneteams zou wel eens voor een mooi resultaat kunnen zorgen.

Gezellig: een VVD-feestje

vvd.gifSigaren, drank en harde lachsalvo’s. Dat is nog eens wat anders dan het D66 congres vorige week. Bij die partij werd er buiten op de stoep gerookt en vertrok het merendeel van de leden direct na de eindeloze stemrondes huiswaarts. Maar hier, op het VVD congres te Noordwijkerhout, genieten ze van het leven, elkaar en de politiek. Meteen bij binnenkomst staat het blauw en blijken veel VVD-ers bijpraten belangrijker te vinden dan speeches van bobo’s als Zalm. Wel heerst er een soort premièrespanning: over enkele minuten zullen de twee VVD-tijgers Mark Rutte en Rita Verdonk voor het laatst in de arena tegenover elkaar staan. En o,ja tegen de gespierde poten van die tijgers zal ook het fifi-hondje Veenendaal opspringen.

verdonkrutteveenendaal.jpg
Het is zover. Ik wurm me langs mannen in pak, dure parfums en camera’s de zaal door en bereik de perstafel. De VVD is hot dus is er geen plaats meer voor me. Maakt niet uit, mijn taak is toch rondlopen en observeren. In de zaal is praktisch iedere stoel bezet en gaan regelmatig bordjes omhoog het de tekst: ‘Rutte, Mark my words.’ De kartonnen bordjes doen sterk denken aan de Amerikaanse verkiezingscampagnes.
Rechts tegen de muur staan drie rondbuikige mannen in oranje polo’s die helemaal rechts tegen de muur geplakt staan. Ze hebben een spandoek in hun handen waarop staat dat ze vierkant achter Rita staan. Een van hen is trombonist Mark van Doorn met wie ik ooit nog eens grappen maakte in een studentenorkest. Van Doorn zit in het campagneteam van Verdonk en hij kijkt met een wat beteuterde lach naar al die Rutte-bordjes. Ik vraag hem waarom zij die bordjes niet bedacht hebben. Het team van Verdonk staat toch onder leiding van de op Amerikaanse leest geschoeide campagnegoeroe Kay van de Linde? ‘Ik weet het niet,’ zegt hij. ‘Om eerlijk te zijn bedacht ik vanmiddag pas dat het misschien wel handig was om in ieder geval iets van een spandoek te hebben. Daar waren de nodige telefoontjes voor nodig en uiteindelijk heb ik er een kunnen regelen.’
De oranje brigade van Rita Verdonk heeft het niet makkelijk deze avond. De presentator van Tv-programma Netwerk doet een vlugge peiling in de zaal die duidelijk in het voordeel van Rutte uitvalt. Na het debat slaan de VVD-ers stevig aan het borrelen. Bijna iedereen die ik spreek heeft een voorkeur voor het liberale broertje Wouter Bos. ‘Die heeft tenminste meerdere boeken op zijn nachtkastje’ zegt een VVD-lid. Toch durft niemand iets te zeggen over de uitslag want, zo luidt de verklaring. ‘Onze stemmers zitten niet hier,’ legt van Doorn uit. ‘Rita’s achterban bestaat vooral uit ondernemers. Die zijn wars van partijetablissement. Maar ik heb goede hoop als ik de bijeenkomsten afgelopen week zie.’
De parlementaire pers klontert in de loop van de avond samen. Ze babbelen en borrelen alsof ze elkaar nooit tegenkomen in perstoren of nieuwspoort. Ook hier durft niemand iets te zeggen over de uitslag. Het is na middernacht, de oogjes van pers en liberalen worden kleiner. Voorzichtig betreden wat mensen de dansvloer terwijl andere leden waggelend hun hotelkamer (op)zoeken. Morgen wacht een dag vol commissievergaderingen en andere congresverplichtingen. De sfeer is uitgelaten, alsof ze willen zeggen: Rutte of Verdonk? Ach, laten we op beide een drankje drinken, proost.

De treurige bende van DeZes

Onder het motto “even bij de buren kijken” loopt een groepje D66-ers van een jaar of dertig door de straten van Zutphen. Ze hebben hun nieuwsgierigheid niet kunnen bedwingen en besloten om het congres van hun eigen partij even te laten voor wat het is. Ze zijn op weg naar de bijeenkomst van DeZes, de nieuwe afsplitsing van D66 en ik loop met ze mee. We zijn nog geen vijf minuten onderweg wanneer we Alexander Pechtold tegen het lijf lopen. De minister is net bij DeZes geweest en zijn partijgenoten zijn benieuwd naar zijn bevindingen. “Het zijn zes mensen waaronder een echtpaar, dit wordt helemaal niks,” roept Pechtold in het voorbijgaan. “Het is een treurige bende” voegt een andere tegenligger daaraan toe.

We betreden het buurthuis waar DeZes zijn ‘geboortefeestje’ viert. Niets in dit pand doet aan een kraamfeestje denken, er hangen geen slingers en er zijn geen beschuiten met muisjes. Zelfs een gelikte multimediapresentatie ontbreekt. In een kale ruimte van ongeveer zeventig vierkante meter zitten de zes oprichters van de partij aan een tafel. Oprichter Han Westerhof babbelt met oud-D66 bestuurder Robbert van Lenten wat over partij interne procedures. De overige vijf oprichters zitten er wat gelaten bij en komen nauwelijks aan het woord.

DeZes wil een ‘ideeënfabriek’ zijn en het doel van deze middag is om met D66-ers in discussie te gaan. Gedurende de middag schuifelen zo nu en dan een paar leden van die partij de ruimte binnen. De meesten van hen willen echter eerst weten wat DeZes te melden heeft en wachten af. Er vallen stiltes en wanneer iemand wil weten op welke inhoudelijke punten DeZes afwijkt van D66 zegt Westerhof steeds dat er nog geen partijprogramma is.

Ik besluit even een kijkje te gaan nemen bij het D66 congres waar de leden in hoog tempo over een groot aantal moties wordt gestemd. Om half zes ben ik weer bij DeZes voor de afsluitende persconferentie. ‘Ik denk dat je de enige journalist bent,’ zegt Westerhof als ik de kamer binnen loop. De ruimte doet inderdaad akelig leeg aan, behalve de oprichters en mijzelf heeft zich slechts één sympathisant gemeld. Ook heeft de partij vandaag geen nieuwe leden kunnen werven. Toch is Westerhof tevreden: ‘er zijn vanmiddag zevenvijftig mensen langs geweest en ik heb met negen van hen kunnen discussiëren. We hebben een tik uitgedeeld en nu is het zaak dat we op originele wijze een klaroenstoot gaan maken.’

Na een kwartier wordt de persconferentie, waar ik nog steeds de enige journalist ben, onderbroken om via een mobiele telefoon live over te schakelen naar het congres van D66 enkele meters verderop. In doodse stilte luisteren de leden van DeZes naar de toespraak van Lousewies van der Laan. Als de fractievoorzitster van D66 uitgesproken is zie ik om mij heen louter teleurgestelde gezichten: Van der Laan heeft niets over DeZes gezegd.

Pieter Both over Bob Marley

Geschreven voor de rubriek dubbele punt op de website van Vrij Nederland:

Rastaman Vibration

flexodus.jpgOp 11 mei 1981 overleed reggaegrootheid Bob Marley. Deze week wordt zijn vijfentwintigste sterfdag van de beroemde Jamaicaan herdacht met concerten, radioprogramma’s, TV-uitzendingen en concerten. Pieter Both is zanger van de Nederlandse reggaeband Beef. Samen met andere bands brengt Beef in de Amsterdamse Melkweg een hommage aan de Rastazanger.

Door Pieter-Bas van Wiechen

De Nederlandse reggaezanger: “Bob Marley hoorde ik voor het eerst toen ik zeven was. Mijn moeder had de plaat Live in de kast staan, volgens critici nog steeds een van de beste concertregistraties aller tijden. De sfeer van die plaat is geweldig en maakte diepe indruk op mij. Een paar jaar later ben ik zelf platen van hem gaan kopen. Het bijzondere van Bob Marley is dat hij commercieel werd opgepikt maar toch altijd zijn eigen muziek bleef maken.
Helaas ben ik nog nooit op Marley’s geboorte-eiland Jamaica geweest. Met Beef hebben we wel samengewerkt met blazers uit dat land. Ook zijn we een paar keer uitgenodigd om langs te komen. Inmiddels hebben we ook concrete plannen in die richting.
In het repetoire van Beef gebruiken we vaak citaten van reggaegrootheden. Maar van Bob Marley spelen we ook regelmatig een compleet nummer. Als eerbetoon aan hem hebben we onze plaat Flexodus naar Marley’s Exodus genoemd. Zelfs de hoes van deze plaat ziet er bijna hetzelfde uit.
Bob Marley en Reggae zijn belangrijk voor me, maar ik heb altijd ook naar andere muziek geluisterd. Parliament, Funkadelic en Prince. Het liep allemaal door elkaar. Ik ben ook geen Rastafari in religieuze zin. Veel Rasta’s hebben een relaxte levenshouding en die heb ik ook. Tegelijkertijd zijn er ook veel hypocriete dreadlocks. De doctrines en regels in mijn leven bepaal ik zelf. Ik pak van verschillende filosofieën en levensbeschouwingen een graantje mee. Van de Rastafari is dat graantje misschien een wietzaadje.”

Š