Maandelijks archief: januari 2008

Politiek in België: Les 1

De Koninklijke Vlaamse Schouwburg (KVS) zat afgelopen maandag afgeladen vol. Er stond iets bijzonders op het programma. Bijna alle politieke kopstukken van België gingen met elkaar in debat. Niet overbodig als je bedenkt dat het land al sinds de verkiezingen van mei 2007 in crisis zit. “Toch vreemd dat de landelijke media een dergelijke avond niet organiseren,” verzucht de Brusselse stadsdichter Geert van Istendael na afloop. “Op televisie zie je zelden tot nooit dat Franstalige en Nederlandstalige Belgen met elkaar in debat gaan.”

En zo is het maar net. Er wordt veel gepraat op de Vrt en de RTBF maar samen doen ze zelden iets, terwijl ze toch in hetzelfde gebouw zitten. Ook tijdens het debat in de KVS bleek de kloof moeilijk te dichten. Franstalige politici reageerden vooral breedsprakig op elkaar en hun Vlaamse collega’s deden hetzelfde in opmerkelijk kortere zinnen. Ook de twee debatleiders hielden zich vooral bezig met de panelleden van de eigen taalgroep.

Mijn eerste lesje in de Belgische politiek maakte pijnlijk duidelijk dat beide bevolkingsgroepen sinds de instelling van de taalgrens echt mijlen ver uit elkaar staan. Niet alleen in breedsprakigheid ook in het belang dat ze aan het land België hechten. De leiders van alle vijf de grote Waalse partijen waren present terwijl in aan Vlaamse kant alleen de liberale kroonprins Bart Somers en de voorzitter van de sociaal-democraten Caroline Gennez aanwezig.

Waar waren christen-democraat Yves Leterme en zijn Nationalistische kompaan Bart De Wever? Niemand kon het zeggen, toch zijn juist deze twee mannen voor een grootdeel verantwoordelijk voor de politieke crisis in België. Leterme’s partij CD&V heeft namelijk een lijstverbinding met de Nieuw-Vlaamse Alliantie (NVA). Deze partij wil uiteindelijk dat Vlaanderen onafhankelijk wordt. De lijstverbinding met de NVA heeft Leterme heel wat zeteltjes opgeleverd. Meneer De Wever weet dat ook en dus hield hij afgelopen maanden Yves in een soort houdgreep. Steeds als er bijna een stap richting een nieuwe regering werd gezet riep De Wever iets waar al de Waalse formatiegenootjes dan weer heel boos over werden.

Bart De Wever en Yves Leterme kregen er maandag regelmatig van langs. En de verdediging? Die rustte op de schouders van de Vlaamse minister van Brussel: Steven Vanackere. De arme Steven die in de tweetalige stad Brussel elke dag met Franstaligen te maken heeft en daardoor niet eenkennig kan zijn. Hij deed zijn best maar kwam niet met een echt antwoord.

Eigenlijk schoten we gedurende de avond nauwelijks op, iets dat misschien ook wel een beetje lag aan de twee debatleiders. Beiden zijn hoofdredacteur van een krant en vooral schrijvers. Met al hun goede bedoelingen legden zij het vuur nauwelijks aan de schenen van de politici. Ook drongen zij niet aan op een oplossing. Misschien is het een idee om de volgende keer meneer Felix “ik wil antwoord” Rottenberg het debat te laten leiden. Ok, Felix is een drammerige “Ollander” maar hij had tijdens dit debat honderd keer gevraagd hoe de aanwezigen de crisis in België op gingen lossen.

Dampend Charleroi

“Stinkt het hier?” vraag ik aan Sophie en Maarten als we Charleroi binnen rijden. “Ja het stinkt” roepen ze eensgezind. De weg die zojuist nog een glad lint was, is veranderd in aan elkaar geplakte stukjes asfalt. Om ons heen al jaren niet meer onderhouden grauwe huizen. De ramen zijn zwart, niet alleen die van verlaten panden, ook woonhuizen en zelfs etalages van winkels zijn bedekt met een dikke laag stof. Alsof ze hier nooit van ramenlappen hebben gehoord.

De lucht van rotte eieren wordt sterker en we besluiten onze neus te volgen. Op naar een overleden kippenboer of iets anders. Aan de horizon doemen gevaarlijk rokende schoorstenen op. We parkeren onze auto bij een verlaten pompstation en onze monden vallen open. Zoveel kleuren bruin hebben we zelfs op een mooie herfstdag nog niet gezien.

We staan voor de Carsid cokesfabriek. Vrachtwagens met een dampende lading rijden af en aan. We gaan op pad en blijken vrij gemakkelijk dwars door de fabriek heen te kunnen lopen. We kunnen zelfs het terrein op. Er is geen mens te zien en om ons heen rookt, kraakt en piept het. Dit voelt niet als België, dit lijkt op Boekarest of een andere Oost-Europese stad.

Welkom in Charleroi, de stad die vooral bekend is van industrie, Dutroux en grootschalige politieke corruptie. We besluiten wat rondjes te rijden. De stad is een troosteloze bedoening, er lopen weinig mensen op straat. Ook in het centrum is het voor een zaterdagavond erg rustig. Zelfs Roermond heeft met vijftigduizend inwoners meer kroegen en restaurants dan dit oord met tweehonderdduizend zielen.

We drinken wat in Le Coq Hardi, een gewoon bruin café dat tevens dienst doet als de plaatselijke homobar. Barman Raoul blijkt een Nederlander die ons vertelt dat de vervallen staat van de stad oorzaak is van de ‘miljarden’ die de Parti Socialiste jarenlang in eigen zak stak. Charleroi heeft een werkeloosheid van dertig procent en het gemiddelde jaarinkomen ligt rond de 10.000 euro. Ter vergelijking: in de Vlaamse industrie- en havenstad Antwerpen bedraagt het gemiddelde jaarinkomen circa 14.000 euro en is een kleine 17 procent werkeloos.

Raoul vertelt ons dat de stad als gevolg van de armoede crimineel is. “Je moet hier s’avonds echt uitkijken,” weet hij. We vragen ons af wat Raoul zoekt in Charleroi. “Ik ben hier beland door de liefde. En het bevalt me goed, de mensen in Charleroi zijn bijzonder warm. Misschien komt dat juist door die armoede.” Op de vraag of hij geen heimwee heeft naar Nederland moet hij lachen: “Nee, ik blijf hier… Voorlopig althans.”

We keren terug naar Brussel, een illusie armer en een fascinatie rijker… Charleroi tot snel!

En o, ja de winnaar van de Quiz is de heer Krant uit Amsterdam.

Foto’s: Maarten van Haaff

Waar waren wij?

Zoals vele bloggers (onder wie onze collega Olivier van Beemen in Parijs) beginnen ook wij met een onregelmatige fotoquiz. Zaterdag trokken wij samen met fotograaf Maarten van Haaff ergens naartoe. De vraag aan u, eerwaarde lezer, is: waarheen? Bekijk de foto en kies uit de volgende vier opties:

a. Het industriegebied Galilei in Brussel
b. Charleroi
c. De haven van Antwerpen
d.Boekarest

Mail ons en diegene die zich als eerste met het goede antwoord meldt, mag met ons deze pittoreske plek bezoeken!

Een potje telemonopolie (I)

Het beeld van België als achterlijk gaat meestal niet meer op, slechts een enkele keer slaat de verbijstering toe. Zoals op het moment dat je hier een telefoon en/of internetverbinding wilt afsluiten. De prijzen in België liggen absurd hoog vergeleken met omringende landen en erger: je krijgt er minder voor.

België is, met Portugal en Engeland, het enige land in de EU dat nog downloadlimieten heeft. Voor digibeten: je mag hier maar een beperkte hoeveelheid data versturen en ontvangen. Portugal en Engeland zijn wel veel goedkoper. De oorzaak hiervan is dat de markt verdeeld is tussen twee hoofdspelers: Telenet en het staatsbedrijf Belgacom.

Belgacom is de KPN van België maar heeft praktisch het hele netwerk van kabels in handen. Hun macht is zo groot dat ze andere spelers op de markt dwarszitten. Een van de argumenten van Belgacom is dat ze voor die prijs meer service leveren. Hmmm, even bellen:

Ik: “Een goede dag, ik ben net in België komen wonen, en wilde graag een internet abonnement met een vaste telefoon, wat gaat me dat kosten?”

Belgacom-medewerker “Een ADSL abonnement kost u 57,50 euro per maand en voor de telefoon betaalt u 30 euro”.

Ik: “Is hier ook nog een downloadlimiet aan verbonden?”

Belgacom-medewerker: “Ja, u mag 35 GigaByte per maand downloaden”

Ik: “Pardon, in Nederland betaal ik bij uw collega’s van KPN 35 euro voor bellen plus internet zonder downloadlimiet. Waarom kan dat hier niet iets beter en goedkoper?”

Belgacom-medewerker geïrriteerd: “U kan Nederland niet België vergelijken…”

Ik: “Waarom niet?”

Belgacom-medewerker: “Gewoon omdat dat niet kan…”

Ik: “Waarom heeft u als enige een downloadlimiet?”

De Belgacom-medwerker blijft mij een antwoord verschuldigd. Wat een service! Hier word ik blij van! Ik besluit toch even met een persvoorlichter te bellen. Ik krijg een vriendelijke man aan de lijn met een zwaar Frans accent die best Nederlands lijkt te kunnen. Wanneer ik hem vraag waarom België nog een geen onbeperkt downloadlimiet heeft, komt er alleen maar wat onbegrijpelijk gebrabbel uit, met enkele op Nederlands lijkende woorden.

Wat een service! Hier word ik blij van!

Wordt vervolgd, want als het zo doorgaat moet ik een bijbaantje nemen om deze blog te kunnen maken… 

Leve de Belgische keuken

Dat Belgen kunnen koken, weten Nederlanders maar al te goed. De Belgische restaurants in Amsterdam zitten bijna altijd vol. Gelukkig was er zaterdagavond één tafeltje vrij in Bierproeflokaal De Zotte – een begrip onder Amsterdamse belgofielen. Onderzoeksvraag: hoe goed is de Belgische keuken in Nederland? Hieronder het menu en ons commentaar:

Royale salade met zachte geitenkaas, courgette en walnoten. “Smakelijk”

***

Grote gamba’s “waarschijnlijk niet uit Belgie” met “heerlijke” bier-mayo.

***

Blauwe biefstuk – van een echte Belgische dikbilkoe – met peper-roomsaus. “Veelbelovend maar te lang gebakken. Taai met harde stukjes, brrrr”

***

“Mmmalse” lamshaas met saus van Brigand – zwaar Belgisch bier. “Lekker”

***

Vlaamse frieten “te lang gebakken en vettig” “Onze kok is geen echte Belg”

Dit alles werd geserveerd met “overheerlijke” bittere abdijbieren als Witkap Pater Stimulo en Witkap Pater Tripel, Sint Bernardus Tripel en als toetje een heerlijke Orval.

De kok blijkt inderdaad geen echte Belg, maar een Griek. Een moedige poging. Jammer van de frieten en zonde van de dikbilkoe. Morgen snel weer terug naar Belgie! 

Emigreren naar België

EU of niet, een Nederlander is in België gewoon een buitenlander. Dus moet ik mij melden bij het vreemdelingenloket in de Brusselse deelgemeente Sint-Joost-Ten-Noode. Een beetje verlegen klop ik aan. In afwachting van de beruchte Belgische bureaucratie.Ik mag plaatsnemen in de wachtkamer. Na een half uur komt een schoonmaakster in een witte jas binnen. “Waar blijft u?” vraagt ze namens de amtenaren van Sint-Joost. De kleine vrouw werpt een blik op de teller. Stuk. De rode cijfers zijn blijven steken op 68.

Achter het loket: een vriendelijke Belg. Hij staat in een klein, rommelig kantoor achter een plastic raam. Op mijn Belgische ID zal ik een paar maanden moeten wachten, verzucht de man in zijn beste Nederlands. Ik vraag om informatie over de Brusselse gemeente waarin ik ga wonen. Er blijken nog wat vuilnisophaalfolders te liggen. Kom maar door.

“Welkom in Saint-Josse”, zwaait de ambtenaar me uit. Wat een heerlijke, nonchalante bende. Ik geloof dat ik me hier thuis begin te voelen. Als reservebelg dan.

Minister wordt ridder

 

Bert Anciaux wordt ridderDe Vlaamse minister van Cultuur Bert Anciaux heeft de hoogste koninklijke onderscheiding ontvangen die je in Nederland kunt krijgen: het grootkruis. Onze Nederlandse staatssecretaris Frans Timmermans van Buitenlandse Zaken reikte de onderscheiding in Brussel uit aan een geëmotioneerde Belgische minister. Luister hier naar onze reportage voor BNR:

Belgische schaatscommentator?!

Nog geen week in België en mijn droom is uitgekomen: zondag maakte ik mijn debuut als schaatscommentator op de Vlaamse TV!!! Ook de Belgische versie van TV Limburg was naar Lommel gekomen om te kijken hoe Kris Schildermans reed op het EK Allround. Onterecht wordt hier overigens gemeld dat ik namens wereldomroep in België zit. Dit is niet waar al heb ik wel met veel plezier wel voor die club gewerkt. Kijken:

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=ZxQ4o-AIh6I[/youtube]

Smurfen op Pluto

Vandaag smurfen de Smurfen in Brussel hun vijftigste smurfdag. Wij van Leven op Pluto smurfen de Smurfen daarmee. Wij smurven ze veel nog vele jaren! In de afgelopen vijftig jaar smurfden de Smurfen de hele wereld over. Hoe de Smurfen smurfden kun je hier zien:

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=TXFHa3UahMs[/youtube] 

De beste schaatser van België op het EK

Wat doe je als Nederlander en schaatsfanaat als je net naar België bent verhuisd? Je kunt natuurlijk thuis voor de buis gaan zitten. Wij vonden het leuker om het Europees Kampioenschap te volgen bij enige echte “Snelschaats” vereniging van België in Lommel. De vereniging vierde zaterdag haar twintigjarig bestaan en volgde bij die gelegenheid de verrichtingen van de Belgische schaatshoop sinds Bart Veldkamp: Kris Schildermans.

In de kantine van Luna’s ijstadion in Lommel lopen we direct in de armen van mevrouw Schildermans, de voorzitter van de Noord-Limburgse Snelschaatsvereniging (NLSV). En het vermoeden bij het horen van deze naam is waar: mevrouw Schildermans is ook de moeder van Kris. “Ik ben een beetje zenuwachtig,” vertrouwt ze ons toe. “Vanochtend heeft Kris op de 500 meter al een persoonlijk record gereden en zodirect staat zijn favoriete afstand de 5 kilometer op het programma.” Een persoonlijk record zal er op deze afstand niet inzitten want dat staat scherp: 6.35,56 gereden op het olympische ijs van Calgary.

Dan is het moment aangebroken, zo’n twintig mensen zoeken een stoeltje voor het scherm en wachten in spanning af hoe hard Kris zal rijden. Mamma Schildermans zwaait naar haar zoon op het beeldscherm. “Go to the start, Ready” en met een knal wordt Kris weggeschoten. De NOS-commentatoren Herbert Dijkstra en Martin Hersman denken veel te weten over Kris en een groot deel wat ze zeggen is waar: Kris is 24, traint met de Zweedse ploeg in Berlijn en is officieel in dienst van het Belgische leger. Alleen hun beeld van de festiviteiten in het thuisdorp van Kris blijkt wat overtrokken, wel vier keer roepen ze dat in Lommel de biertjes nu openschieten en dat de polonaise daar is begonnen.

In de kantine van Luna’s IJsstadion leven de Belgische schaatsers wel mee met hun held, maar om nu te zeggen dat het hier carnaval is… Enigszins bedeesd wordt Kris gevolgd. Mama Schildermans wrijft in haar handen en schuift wat onrustig op haar stoel. “Hij rijdt vlak,” mompelt ze met een onvervalst Vlaamse tongval. “Alweer een rondje 32, mooi!” Kris rijdt 6.50,29 een tijd die goed is voor een 26ste plaats. Mama Schildermans kan opgelucht ademhalen, Kris heeft de streep gehaald en werd niet gediskwalificeerd zoals vorig jaar.

Na de rit van Kris wordt de rest van het EK niet echt gevolgd. Jonge leden van de vereniging zitten in de ballenbak terwijl de ouderen aan tafel herinneringen op halen. Zelfs het EK op het grote scherm maakt al snel plaats voor home video’s van de club. Beelden van de elfstedentocht in 1997, talloze malen Weissensee en kinderwedstrijden zijn leuker dan Sven Kramer. En wat Kris Schildermans betreft, hopen alle leden dat hij zijn doel zal halen: meedoen aan de Olympische Spelen van Vancouver in 2010.