De weblog van Sophie van Leeuwen en Pieter-Bas van Wiechen
De onafhankelijkheid is een actie van de Nieuw-Gentse Alliantie (N-GA). Het begon als een grap op een nieuwjaarsreceptie. De N-GA verwijst naar de Vlaamse nationalistische partij N-VA, voorstanders van een onafhankelijk Vlaanderen. De Gentenaren roepen de Vlamingen op om na te denken waar ze mee bezig zijn.
Inmiddels is de stadstaat Gent weer opgeheven. Wie het Gentse dialect toch nog wil leren, leer het jezelf op het web!
Met de zelfverzekerdheid van een kind kijkt ze recht in de camera. Een roze diadeem in haar blonde lokken. Dit 12-jarige meisje is de verpersoonlijking van de onschuld en tegelijkertijd van een monster.
Terwijl Nederland in de ban is van Fitna The Movie, zijn in dit land de meeste ogen gericht op de seriemoordenaar Michel Fourniret. Het Belgische meisje Elisabeth Brichet (foto) is een van zijn slachtoffers. In 1989 werd ze ontvoerd, verkracht en vermoord. Haar lichaam werd in 2004 opgegraven in de tuin van Fournirets kasteel.
België wil hem zien hangen, net als Marc Dutroux. Het proces tegen de Franse psychopaat is begonnen, vlak over de Belgische grens in de Franse Ardennen. Fourniret heeft ooit gezegd “erger dan Dutroux” te zijn. En inderdaad, waar de Belg Dutroux vier vrouwen vermoordde, zou de Fransman minstens zeven meisjes de dood in hebben gejaagd.
De film van Geert Wilders was nog maar koud op internet verschenen of Filip Dewinter van de rechts-nationalistische partij Vlaams Belang zette een link naar Fitna prominent op zijn voorpagina. Dewinter liet nog niet zo lang geleden weten dat hij de Nederlandse Mozart ter rechter zijde te ver vond gaan. De Koran verbieden zou hij nooit doen. Inmiddels stapelt de leider van het Vlaams Belang de ene loftrompet op de andere steunbetuiging. Ook zijn site lijkt een steeds groter anti-moslimspektakel te worden. Misschien ruikt Dewinter kiezers en die heeft hij nodig want het Vlaams Belang staat op verlies in de peilingen en in 2009 zijn er weer Vlaamse verkiezingen.
België lijkt deze weken het ene symbool na het andere te verliezen. Na Hugo Claus is vrijdag ook Raymond LeBlanc op 92 jarige leeftijd heen gegaan. LeBlanc oprichter van de stripuitgeverij Edition Du Lombard en overtuigde Herge in 1946 het stripblad Kuifje (TinTin in het Frans) te beginnen.
Kuifje was een stripblad voor jongeren van 7 tot 77 jaar. Toen het eerste nummer in september 1946 verscheen, was het meteen een daverend succes: alle zestigduizend exemplaren waren in no-time uitverkocht. Naast nieuwe verhalen van Herge’s reporter Kuifje maakten onder andere ook Dommel en Suske en Wiske in dit blad hun debuut.
Samen het andere Belgische stripblad en topconcurrent Spirou (Robbedoes in het Nederlands) was TinTin jarenlang het belangrijkste striptijdschrift. Het succes hield aan tot de jaren tachtig. Vanaf toen daalde het aantal lezers en volgens velen ook het niveau. De redactie probeerde vanalles om het hoofd boven water te houden. Het mocht niet baten: in 1993 viel het doek voor Kuifje.
Vanochtend werden wij wakker in een witte wereld. De sneeuw die Engeland en Nederland teisterde sloeg ook hier toe met files, ongelukken en glijpartijen. Het blijft toch verwonderlijk dat wij hier in Europa meteen van slag zijn bij een beetje extreem weer. Ik heb een Zweed nog nooit horen zeggen dat er een verkeerschaos ontstond door sneeuwval. Nederland is wel heel erg met zijn treinvertragingen door blaadjes op het spoor. Daar heeft in de rest van de wereld nog niemand van gehoord. Enfin, hier een fijne kiek vrij naar Anton Pieck:
Woensdag was het, na een dag vol ingewikkelde Belgische politiek en de dood van een Belgisch icoon, hoog tijd voor een van de beste zangers uit Nederland. Hij wordt wel de Jacques Brel van de Noordelijke lage landen genoemd. Maar hier in het land van Brel zelf kent vrijwel niemand hem. Zuiderburen: hij heet Maarten van Roozendaal en je moet hem gezien hebben!
Gelukkig zijn wij hier in het zuiden niet de enigen die dat vinden. Ook de jongens van de Vlaamse theaterhit Kommil Foo zijn fan. Dus hebben ze Maarten uitgenodigd tijdens hun week Carte Blanche in Leuven. Erop af dachten wij want zijn nieuwe show Het Wilde Westen speelt Maarten hier alleen nog in het dorp Puurs, anders wordt het Breda of een andere stad in het noorden.
Maarten van Roozendaal, ooit van gehoord? Hoofdschuddend kijken de bardames van het Leuvense Wagehuys mij aan. Ook de wachtende Vlaamse bezoekers hadden nog nooit van hem gehoord. Wat ongelovig kijken ze mij aan als ik ‘Nederlandse Jacques Brel’ en ‘Volle Zalen in Nederland’ laat vallen. Om ons heen horen we redelijk wat noordelijk Nederlands maar vlak voor aanvang stromen er gelukkig ook Vlamingen binnen.
We gaan de zaal binnen en verwachten nieuw werk van Maarten. Als hij opkomt schalt echter meteen ‘Red mij niet’, een van zijn grootste ‘hits’ door de zaal. Maarten zit alleen achter de vleugel en op het podium is geen spoor van zijn bassist en trouwe partner Egon Kracht te vinden. Even later komt wel zijn nieuwe theatergezel Marcel de Groot het podium op. Met zijn tweeën presenteren ze de Leuvenaars een doorsnee van het rijke repertoire van van Roozendaal.
Het is spannend, want iedereen die Van Roozendaal volgt, weet dat zijn voorstellingen bijna helemaal uit nieuw materiaal bestaan. Speciaal voor Kommil Foo – of wegens een schnabbel van Egon Kracht – zingt Maarten van Roozendaal in Leuven vooral oud werk. Niet zonder slag of stoot want niet alle teksten van welleer zitten nog goed in zijn hoofd, een deel staat op zelfs blad.
Maar lezend, soms zelfs met leesbril, geeft Maarten de Belgen wat ze hier in chansonland al lang verdienen: de prachtige liederen van hemzelf. De zaal luistert ademloos en blijkt zelfs de Amsterdamse soms wat directe cynische humor van de Nederlander te brijpen. Het is een bijzondere avond, want zo vaak doet de Nederlandse liedjesboer niet aan een overzicht van zijn werk.
Na afloop probeer ik bij bezoekers en gastheer Raf Walschaerts een verklaring te vinden waarom Van Roozendaal niet – net als Bram Vermeulen – veel in Vlaanderen speelt. Iedereen tast in het duister. ‘Dit is heel goed en je kunt hem zo goed verstaan,’ vertrouwd een bezoekster mij toe. ‘Een mooie combinatie van humor en schoonheid,’ weet een ander. ‘Wij spelen met Kommil Foo al jaren in Nederland maar de beste levende liedkunstenaar uit Nederland nooit hier,’ zegt Raf. ‘Ik weet niet waarom, maar ik hoop dat Maarten nu ook hier doorbreekt. Echt, hij is verschrikkelijk goed! Bovendien zag ik vanavond dat het ook hier werkt.’
Dus Vlamingen, als jullie van de Nederlandse taal houden en als jullie niet begrijpen waarom wij Nederlanders zo weinig naar Jan De Wilde, Jacques Brel, Kris De Bruyne en Raymond van het Groenewoud luisteren. Gaat allen naar Maarten van Roozendaal in Puurs op 26 april. En Nederlanders zie boventaand lijstje plus Kommil Foo. Voor allen in noord en zuid: beter uw leven kijk over de grens. Echt: u zult vaak denken: ‘Dit is zo mooi, het is om te janken zo mooi.’
In Antwerpen is woensdagmiddag de beroemde Belgische schrijver Hugo Claus (78) overleden. Claus geldt als een van de grootste schrijvers van het Nederlandse taalgebied. Hij maakte deel uit van de vijftigers. Een club taboedoorbrekende schrijvers. Naast Claus maakten ook Simon Vinkenoog en Louis Paul Boon deel uit van de vijftigers.
Ook in Nederland werd Claus allom gewaardeerd door meesterwerken als zijn beroemdste boek Het verdriet van België, zijn poezie en een groot aantal toneelstukken. Daarnaast hield hij zich ook bezig met film en de schilderkunst. Eerder dit jaar werd in Vlaanderen de vijftwintigste verjaardag van Het Verdriet van België groots gevierd. Dit boek werd in 1983 internationaal gelauwerd.
In Vlaanderen is Claus de grote literaire held van de twintigste eeuw. Er wordt hier dan ook geschokt gereageerd op het overlijden van de meester. Premier Guy Verhofstadt schreef een hommage en de Vlaamse minister van cultuur Bert Anciaux noemde Claus in een reactie ‘een gigant, een reus die een gemeenschap maar een paar keer cadeau krijgt.’ Als dichter is hij volgens de minister zelf niet te evenaren.
‘Alles van Claus is prachtig,’ was de reactie op het overlijden door Remco Campert. Volgens de Nederlandse schrijver en dichter was Claus de grootste van zijn generatie, de vijftigers.
Claus leed aan altzheimer en pleegde in bijzijn van vrouw, hond en vrienden euthanasie.
Vandaag in De Pers, hier in een iets langere versie:
De Belgische politiek heeft zowel in eigen land als internationaal een imago-probleem. Premier Guy Verhofstadt probeert de beeldvorming de laatste tijd een beetje op te vijzelen met een serie interviews in de internationale pers en een promotiefilmpje waarin ouderwetse symbolen van België de revue passeren. Of het nieuwe regeerakkoord dat Yves Leterme gisteren sloot gaat zorgen voor een beter imago, valt te betwijfelen.
Lachend stonden de kopstukken van de Belgische regeringspartijen gisterochtend op de stoep van het parlement in de Wetstraat in Brussel. Alsof ze wilden zeggen: u hoeft zich geen zorgen meer te maken. We krijgen nu eindelijk een nieuwe regering en België is gered.
Maar is het al tijd om puin te gaan ruimen? België heeft sinds gisterochtend een uiterst vaag regeerakkoord, waarin de belangrijkste conclusie is dat besluiten over echt heikele kwesties naar juli zijn doorgeschoven.
‘Al die vrolijkheid over een nieuwe regering is een pure aanfluiting’, vindt de Vlaamse campagne- en reclamegoeroe Wim Schamp. ‘Voor het imago van de Belgische politiek is dit regeerakkoord een ware ramp. De beslissingen over de nieuwe staatsinrichting, de decentralisatie van belastingen, de gezondheidszorg, alles waar het om gaat is doorgeschoven naar de komende maanden. Verhofstadt dacht vooral aan de internationale reputatie van België, maar vooral in het land zelf neemt niemand de politiek nog serieus.’
Volgens Schamp, die adviseur was van talloze Belgische toppolitici, had aankomend premier Leterme beter tot juli kunnen wachten. Want pas na het aantreden van de nieuwe regering komen alle echt hete hangijzers aan de orde. ‘Ze serveren nu alleen het voorgerecht en daar houden Belgen niet van, wij willen een volwaardig diner’, vat Schamp de zaak samen. ‘In juli met echte afspraken bij de koning verschijnen, dat was pas goed geweest voor de reputatie van België. Dit akkoord is zo zwak dat we in het najaar waarschijnlijk weer naar de stembus moeten.’
Bart Somers, onderhandelaar namens de liberalen van oud-premier Guy Verhofstadt, is niet zo bang voor verdere imagoschade. ‘Ik geloof daar niet in, de politiek in België is nu eenmaal zeer complex. Als er al schade zou zijn, dan hebben we nu een stap richting een verbetering gezet.’
Toch is ook dit politieke kopstuk niet helemaal overtuigd van een succesvolle afloop van de onderhandelingen. ‘Ik kan niet in de toekomst kijken. Het zal wel lastig worden’, zegt Somers met een kleine glimlach. ‘Maar ik ben een optimistisch mens.’
Zelfs kunstenaar en creatieve beroepsquerulant Jan Bucquoy, die België jarenlang als centraal thema in zijn werk had, weet het niet meer. ‘C’est fini, het is voorbij. In de voormalige Belgische kolonie Congo denken politici ons eindelijk te begrijpen. Zij spreken van een stammenstrijd tussen Vlamingen en Walen.’
De maker van de filmreeks La Vie Sexuelle des Belges denkt dat alleen een psychologische therapie met elektroshocks de politici nog tot rede kan brengen. ‘Pas als de politici zich echt helemaal inzetten voor België als een ongedeeld land, kan het nog goed komen.’
En toen was het zover: Yves Leterme kwam zijn regeerakkoord toelichten. Wat gebogen en bleek kwam hij dinsdagmiddag de persconferentie binnen. Wij waren erbij. Opmerkelijk was trouwens dat de Nederlandse journalisten de beste vragen stelden. Soms klonk er achter ons een zucht die de indruk wekte dat Ollanders te simpele vragen stellen. Maar wij vragen ons af of de gemiddelde Belg het nog wel begrijpt. De Belgische journalisten leken vooral opgelucht dat ze eindelijk een regering krijgen.
Luister hier naar Yves, Sophie en BNR-presentator Niels:
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Het was een zware bevalling maar na negen maanden krijgt België eindelijk een regering. Althans dat hopen wij, want hier weet je het nooit. De vijf partijen hebben tegen zonsopgang hun handtekening gezet onder een uiterst vaag regeerakkoord. Grijze rook dus.
Een paar voorbeelden: de pensioenen en uitkeringen gaan omhoog, maar hoeveel daarover moeten ze nog praten. De koopkracht wordt verbeterd door lagere belastingen en een hoger minimumloon, maar ook hier geen cijfers. Iets duidelijker zijn ze op het gebied van migratie en de snel Belgwet. Op dat gebied wordt het allemaal strenger. Even als Bart Veldkamp Belg worden, zit er dus niet meer in. Ook op het gebied van justitie is men het erover eens dat vervroegde vrijlating van zware criminelen niet kan.
Maar het allerbelangrijkste is dat de nageboorte van deze regering wel eens heel groot zou kunnen blijken. Alle echt hekele punten worden doorgeschoven naar juni. Het belooft dus een regering te worden waar intern heel veel gesteggeld gaat worden.
En dat is nog niet alles. De vijf regeringspartijen gaan het akkoord nog bespreken op het partijkantoor. Dat doen ze later vandaag.
Recent Comments