Maandelijks archief: juli 2008

Vive la France!

‘Ik hoorde dat jullie Vlaanderen bij Nederland willen plakken,’ riep een Vlaamse vriend enkele maanden geleden lachend tegen mij. ‘Niet dat wij dat willen. We kunnen het zelf wel.’ Het was een reactie op de verschillende peilingen waaruit bleek dat veel Nederlanders het wel zagen zitten als we het mooie Brugge en gezellige Antwerpen bij ons landje zouden komen. Er is zo ongeveer geen Vlaming die dit een reële optie vindt, ze vinden het maar een arrogant ‘Ollands’ idee.

De Walen voelen veel meer voor hun taalgenoot Frankrijk zo bleek dinsdag uit een peiling van de krant Le Soir. Ruim veertig procent ziet wel iets een in een Frans staatsburgerschap. Nu is het alleen de vraag of Parijs dit ziet zitten. Waarschijnlijk houdt Sarkozy wijs zijn mond tot deze bui overgewaaid is. Want waarom zou Frankrijk het land uitbreiden met het arme, werkeloze Wallonië? De problemen in het noordoosten van het eigen land zijn al groot genoeg.

Vette dance met vette haren

Vettige haren, een te los zittend pak en een hele grote zonnebril. Dat is zo’n beetje het image van Daan, een super rockster in België en in Nederland niet echt bekend. Zaterdagavond sloot hij het festival Bruksel Live af met show waarin gitaren en elektronica elkaar versterkten tot een dampend geheel met stadionallure. De Belgen zongen en dansten mee. Het wordt hoog tijd dat ook dance-natie Nederland valt voor deze Belg… Oordeel zelf:

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=hucrylWu_ME&feature=related[/youtube]

Toch was er iets vreemds aan zijn show in het amfitheater in Laken. Steeds had ik het gevoel dat ik iets anders verwachtte, waar deed me deze muziek aan denken? Ik hoor vleugjes Kraftwerk, Neue Deutsche Welle en soms zelfs Rammstein. Toe wist ik het: Daan had in het Duits moeten zingen! Zijn elektronische muziek, heeft precies dat waar de taal van onze oosterburen zo goed bij past; een beetje jaren tachtig plastic, soms bijna lullig en dan weer (te) dik aangezet.

Ik ben vast niet de enige die dit over Daan denkt, want op internet vond ik deze geestige clip waarin hij een hele andere carriere in Duitsland lijkt te ambieren:

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=sQeV79klk3Y&feature=related[/youtube]

Zeg nou zelf: gans toll, nicht?

De driekleur

Het was maandag even zoeken naar mensen die op straat openlijk uitkwamen voor hun Belg-zijn. Bijna niemand had zich ter gelegenheid van de landelijke feestdag gehuld in de nationale driekleur. Vorig jaar was heel Brussel nog rood-geel-zwart tijdens een demonstratie voor België. Ook hingen er het afgelopen maanden veel Belgische vlaggen uit de ramen, maar de vlaggen nemen af en daarmee wellicht ook het geloof in België. Gelukkig zijn er nog enkelen die fier voor België staan, zoals deze twee dames:

Foto: Leven op Pluto

Belgen vieren feest (ondanks alles…)

Terwijl België in puin ligt, gaat het grote feesten hier gewoon door. Maandag wordt de nationale feestdag gevierd met onder meer een militaire parade en vuurwerk. Sinds het Marseillaise incident met Yves Leterme vorig jaar weet inmiddels heel België wat er op die dag herdacht wordt: op 21 juli 1831 legde Leopold I als eerste koning der Belgen de eed af voor de grondwet.

Maar gezien de perikelen van afgelopen weken zou het (theoretisch) weleens de laatste Belgische Feestdag kunnen zijn. Niettemin zijn er deze dagen overal feestjes, alsof er niets aan de hand is. Dit weekend waren wij bij opening van de Gentse Feesten waar onze held Raymond Van Het Groenewoud ruim twee uur speelde. RvhG was al een toprocker en chansonnier, maar tegenwoordig is hij ook de James Brown van de lage landen. Bekijk hier een funky fragment van zijn optreden zaterdagavond:[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=94C95h0Tbt4[/youtube]

Yves blijft de koning maar bellen

Vorig jaar tijdens een eerder stadium van de immer voortslepende regeringscrisis in Belgie maakte Pixkes (een persiflageband op de Fixkes) het nummer ‘kzal de koning nog es bellen.’ Het nummer is immer actueel, zeker nu Leterme van de koning door moet en we weer opnieuw beginnen:[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=PlV_ia2Ds8s[/youtube]

Hemiksem wil Yves!

Kregen wij de indruk dat meneer Leterme een politieke prutser is, in het Vlaamse dorp Hemiksem wordt daar toch echt anders over gedacht. Veel mensen willen dat premier Yves Belgie redt van de ondergang. Alsof die man dat het afgelopen jaar niet allang geprobeerd heeft! Luister naar onze reportage op BNR Nieuwsradio:

[audio:http://www.levenoppluto.nl/audio/20080717_BNR_LetermePART2.mp3]

Belgische reljournalist Christophe Deborsu: ‘We worden als honden behandeld’

Na een politieke crisis van meer dan een jaar komen de Vlamingen en de Walen er nog steeds niet uit. Maandagavond ging premier Yves Leterme naar de Koning om zijn ontslag aan te bieden. De journalistiek speelde een grote rol in de crisis. Een geprek met reljournalist bij uitstek Christophe Deborsu.


Koffie
Voor de zoveelste dag op rij brengt het Belgische journaille de avond door op de stoep tegenover de ambtswoning van premier Yves Leterme. Soms loeren ze door de ramen waar je de onderhandelaars kunt zien zitten, in twee kamers. In de ene zitten de Franstaligen in de ander de Vlamingen. Ze praten, maken grappen en sturen SMS-jes naar de politieke kopstukken binnen. ‘Hoe lang nog?’ vraagt Christophe Deborsu aan zijn radiocollega. ‘Leterme zegt dat het nog wel eventjes gaat duren, hoe lang is dat eigenlijk eventjes?’ Gelach klinkt door de Labertmontstraat.

‘Zo gaat het nu al maanden,’ verzucht Christophe Deborsu. ‘En voor ons journalisten rest, weer of geen weer, slechts de stoep. Zonder koffie en beschutting. We worden als honden behandeld.’

Misschien wordt er zo nu en dan wel gegniffeld achter de gordijnen van de ambtswoning als de politici de journalisten zien verregenen. Laat ze maar lekker buiten staan. Eigen schuld dikke bult. Zeker als het de televisiemakers van de franstalige RTBF betreft, want zij gaven de crisis ruim een jaar geleden een behoorlijk zetje. Een nep-journaal Bye Bye Belgium over een onafhankelijk Vlaanderen en enkele vragen over de Belgische geschiedenis aan de Belgische premier die hij niet kon beantwoorden. Acties die niet echt bijdroegen aan de politieke vrede in België.

RTBF-journalist Christophe Deborsu (43) werkte mee aan het nep-journaal. Ook is hij de man die Leterme de Marseillaise liet zingen, in plaats van het Belgische volkslied. Al twintig jaar werkt Deborsu bij de Franstalige publieke omroep. Hij beantwoordt vragen zoals hij ze ook stelt, zijn mond in een positieve plooi en met een ondeugende blik in zijn ogen.

Akkefietjes met de premier
‘We kwamen op het idee toen we ons realiseerden dat een derde van de Vlaamse afgevaardigden sinds de verkiezingen van 10 juni 2007 de Vlaamse onafhankelijkheid in het programma had staan,’ vertelt Deborsu. Niet alleen het Vlaams Belang streeft een zelfstandig Vlaanderen na maar ook de Nieuw-Vlaamse Alliantie (NV-A), de Vlaamse Rita Verdonk Jean-Marie Dedecker en het links-liberale partijtje Spirit hebben de onafhankelijkheid in hun programma staan. ‘Wij vonden dat de Walen dat moesten weten. We kozen daarbij voor de vorm van een actualiteitenprogramma, omdat televisie in onze ogen emotie is. We wilden dat mensen het aan den lijve zouden ondervinden.’

De gevolgen waren desastreus, de noodnummers in Wallonië stonden roodgloeiend en mensen belden geschrokken met familie over de taalgrens. Ondanks allerhande weggevers in het programma duurde het heel lang voordat de Walen door hadden dat het niet waar was wat ze zagen. Het werd ook pijnlijk duidelijk hoe gespleten het land is, tijdens het nep-journaal was op de VRT gewoon een voetbalwedstrijd bezig en vrijwel niemand bleek de Vlaamse zender te checken.

‘De verhoudingen tussen Wallonië en Vlaanderen hadden in de verkiezingscampagne nauwelijks een rol gespeeld terwijl die spanningen het land nu al ruim een jaar lamleggen’, vertelt Deborsu. ‘Meteen na het de uitzending wezen veel mensen met een beschuldigende vinger naar ons, wij zouden het probleem veroorzaakt hebben. Premier Leterme was woest en anderen vergeleken de RTBF met Radio Mille Collines, de zender die de Hutu’s in Rwanda opgeroepen had tot de genocide op de Tutsi’s. In mijn ogen zijn wij nergens schuldig aan. Het waren de nationalistische partijen die de verkiezingen in Vlaanderen gewonnen hadden. Wij lieten alleen maar zien waar het toe zou kunnen leiden.’

De relaties tussen de Franstalige media en de Vlaamse politici werden door de uitzending danig verziekt. Deborsu deed er onbewust een schepje bovenop toen hij op de nationale feestdag van België op pad werd getuurd om de dames en heren politici te interviewen voor de jaarlijkse bijeenkomst. ‘Ik moest ze natuurlijk vragen naar de stand van zaken in de formatie maar wist van tevoren dat ze daar niet veel over te zeggen zouden hebben. Toen ik Leterme tegenkwam vroeg ik hem naar de betekenis van 21 juli, en tot mijn verbazing wist hij dat niet. Toen vroeg ik hem of hij de Brabanconne, het nationale volkslied van België wilde zingen en hij zette de Marseillaise in. Dit alles gebeurde in twintig seconden maar het werd wereldnieuws.’

‘De dag erna probeerde ik hem te vragen waardoor hij het Franse volkslied begon te zingen maar ik werd genegeerd’, vertelt Deborsu. ‘De maanden daarna werd dat alleen maar erger.’ Een aantal Vlaamse politici wilde de RTBF niet eens meer te woord staan. Het conflict duurde maanden en er was een heus verzoeningsontbijt met de premier voor nodig om de situatie weer werkbaar te maken. ‘Leterme heeft me nog niet zo lang geleden eindelijk uitgelegd wat er mis was gegaan. Hij dacht dat ik aan hem vroeg een willekeurig volksliedje te zingen, niet het volkslied. De premier komt uit het dorp Wervik op de Franse grens, daar hebben ze een levendige liedcultuur met veel Franstalig repertoire. De Marsailleise vormt daar een onderdeel van.’ Inmiddels is de relatie met de premier weer verbeterd. ‘Toen ik laatst met een hersenschudding in het ziekenhuis lag stuurde hij mij zelfs een kaartje. Daarna ben ik op Facebook maar lid geworden van de Leterme fanclub.

Bloggen over de taalgrens
De voertaal van het interview op de stoep voor de Leterme’s ambtswoning is al vanaf het begin Nederlands. Sommige RTBF-collega’s kijken ons daarbij soms met grote vraagtekens aan. ‘Ik praat jullie taal graag, alleen krijg ik niet zo vaak de kans. Als Vlamingen met mij praten dan schakelen ze meteen over op het Frans omdat ze die taal beter willen leren.’

Deborsu beheerst het Nederland opvallend goed. ‘Het is in mijn familie een traditie om een periode in Vlaanderen te studeren. Ik vind het heel belangrijk dat je de andere landstaal leert.’ De journalist en vader van drie kinderen studeerde zelf rechten in Leuven en zijn oudste zoon van dertien zit al een paar jaar op een internaat in Mechelen. ‘Het is voor zijn carrière alleen maar goed. Eigenlijk zouden alle Franstaligen dat moeten doen.’

Mede door zijn goede Nederlands is Deborsu een van weinige Waalse journalisten die ook werkt voor de Vlaamse media, hij heeft een weblog op de site van de VRT en hij heeft twee keer in de week een column in de Standaard.

Zijn blog is even confronterend van stijl als zijn werk op televisie. Hij werpt regelmatig knuppels in het Vlaamse hoenderhok. Hij wijst op hardnekkige historische misverstanden, komt met creatieve oplossingen voor de crisis en belicht de zaak van Waalse kant. Zijn stijl levert een pittige stroom van reacties op. Zoveel dat hij niet eens de tijd heeft om ze allemaal te beantwoorden.

‘Ik zie mezelf als journalist en niet als wetenschappelijke opiniemaker, toch kun je in een weblog iets meer mening kwijt. Misschien is mijn journalistieke stijl wel een beetje opiniërend maar het is vooral de bedoeling dat mensen zich bewust worden van wat er gaande is.’

Digibetistan
Inhoudelijk is de journalistiek in België is al net zo verdeeld als de politiek. De Franstaligen kijken nauwelijks naar de andere kant van de taalgrens en de Vlamingen doen hetzelfde. ‘Soms is dat best lastig’, weet Deborsu. ‘Onze kijkers en lezers willen sommige Vlaamse politici de grond in hebben en daardoor kun je ongestraft heel ver gaan. Op dit moment is een liggen Bart De Wever en Le Soir weer in conflict.’

Het gat tussen de Vlaamse en Waalse journalistiek is door de crisis vooral kleiner geworden. ‘We zien elkaar tegenwoordig zo vaak dat we elkaar steeds beter leren kennen. Ook de Vlaamse journalistiek heeft steeds meer interesse in ons. Ook in de politiek zie je vooruitgang. De twee grootste amokmakers in het debat, Joelle de Milquet van de Waalse christendemocraten en de Vlaams nationalist Bart De Wever hebben de andere landstaal stukken beter leren spreken’, zegt Deborsu met een grijns. ‘Sterker nog: ze hebben elkaar buiten de politieke arena gevonden. Ze hebben kinderen van ongeveer dezelfde leeftijd.’

Het is op zijn minst opvallend dat Deborsu een weblog heeft bij een Vlaams medium en niet bij een Franstalig. Dat heeft te maken met de Belgische blogcultuur, of het gebrek daaraan. ‘De RTBF heeft geen weblogs en er moet in België sowieso nog een hoop gebeuren op het nieuwe mediagebied. Ik las laatst dat Belgie een van de landen in Europa is met de minste internetaansluitingen per gezin. Ik vermoed dat de media zich hier zich niet anders zullen ontwikkelen dan elders, maar dan moet er wel wat gebeuren…’

Als de Belgische journalist te horen krijgt dat de publieke omroep in Nederland bijna al zijn programma’s gratis aanbiedt op uitzendinggemist.nl kijkt hij ons vol ongeloof aan. ‘Echt? Alle programma’s gratis? Ongelofelijk, zover zijn wij nog lang niet. Bij ons staat alleen het journaal online. Dan lopen we echt achter…’

Het gebrek aan blogs en snelle internetjournalistiek in België heeft deels te maken met geld. De publieke omroep, zeker de Franstalige RTBF, is arm. Er is dus geen geld om te investeren in nieuwe media. In Vlaanderen wordt het mondjesmaat beter maar in Vlaanderen heeft het geen prioriteit. Tekenend voor die situatie is de rechtszaak die een aantal Waalse kranten begon tegen Google News. Ze zijn van mening dat Google de auteursrechten schendt en moet betalen voor de overgenomen stukken. Iedere andere krant ziet het aantal bezoekers op zijn site stijgen en pogen dat om te zetten in meer lucratieve advertentie-overeenkomsten.

Na uren wachten in de kou zwaaien midden in de nacht de deuren van Letermes ambtswoning open en komt de premier naar buiten. De politieke journalisten duiken bovenop de man en onderwerpen hem aan een spervuur van vragen. Het resultaat is weer mager, de premier zegt alleen dat het moeilijk is en dat hij het debat niet via de camera’s wil voeren. Dan zijn de politici gevlogen, de journalisten op de stoep hangen nog wat na en maken geen aanstalten om te vertrekken, het lijkt wel of ze hier wonen.

Zo gaat het hier al jaren en zo blijft het hier nog jaren. Zonder koffie, wc of internet. Eigenlijk vindt Deborsu het best prima. Hij is eigenlijk een wat ouderwetse journalist die zo nu dan iets stouts uithaalt in een ietwat digibetisch land. Hij zal de laatste zijn om het te ontkennen. Wij worden er inmiddels een beetje ongeduldig van en knijpen er stiekem tussenuit. ‘Wachten’, roept de altijd vrolijke Deborsu ons nog na, ‘dat kun je leren!’ Slaap lekker Christophe.

EXIT

Hier is ie dan nog één keer: uw inmiddels ex-premier. Een paar dagen geleden kon Yves Leterme nog lachen voor de BNR-microfoon. Maar maandag nacht stond hij waarschijnlijk met tranen in zijn ogen bij de koning van Belgie. Missie ten einde. Exit Leterme. De premier heeft zijn ontslag ingediend en dat van zijn regering. Dit land verkeert nu definitief in een diepe, diepe crisis…

Daarom zijn wij vandaag allom aanwezig in de media. Lees de onderstaande stukken:

Een reportage uit Brussel-Halle-Vilvoorde in De Pers

Een interview met de Waalse reljournalist Christophe Deborsu op De Nieuwe Reporter

Weer een dag van de waarheid in Belgie

Vandaag in De Pers:

Yves Leterme is premier van twee landen. De politieke crisis is er hardnekkig. Een bezoek aan de frontlinie in Absurdistan.

Aan het slot van de braderie in de provinciestad Halle heeft de combinatie van zon en bier haar werk goed gedaan. Met een glazige blik in de ogen genieten de bezoekers van The Skangaroos, een bandje dat in het Nederlands, Frans en Spaans zingt. De meeste leden komen uit de gemeenten waar de taalproblemen het hoogst opspelen: Brussel-Halle-Vilvoorde (BHV). Toch is zangeres Veerle niet bezig met de taalkwestie. ‘Ik schrijf in een taal die in mij opkomt, maar ik ben en blijf Vlaams.‘

Het Frans gaat haar goed af. En dat is geen unicum onder de rook van Brussel. Veel mensen in Halle zijn het Frans meer machtig dan ze lief is. ‘Natuurlijk spreek ik Frans’, laat een leraar weten. ‘Ik ben een kind uit een gemengd huwelijk met een Franstalige vader en een Vlaamse moeder.’ Een echte Belg, zou je denken, maar toch heeft ook deze tweetalige grote problemen met de Walen in de buurt. ‘Als ik in Wallonië kom, dan spreek ik hun taal. Maar al die Franstaligen die hier in Vlaanderen een mooie villa kopen, doen geen enkele moeite om Nederlands te leren!’ Het is een echo die je afgelopen maanden onophoudelijk hoort: de Vlamingen hebben naar eigen zeggen niets tegen de Franstaligen, maar die moeten wel Nederlands spreken in Vlaanderen. Daar woont zestig procent van de Belgen en bovendien zijn ze economisch veel succesvoller dan Wallonië.

Net over de taalgrens bij Brussel is dit probleem het voelbaarst. De gemeenten aan de rand van de hoofdstad liggen bijna allemaal op Vlaams grondgebied. Steeds meer Franstaligen uit Brussel zijn daar gaan wonen, aangetrokken door de rust en de ruimte.

In het dorp Lennik, vlakbij Halle, hangen tegen het gemeentehuis een gele vlag met de Vlaamse leeuw en twee grote spandoeken: ‘Steun de burgemeesters, splits Brussel-Halle-Vilvoorde’, meldt het ene doek. Het tweede is nog duidelijker: ‘Ik sport, jij sport en wij sporten… in het Nederlands!’ Het zijn oproepen gericht aan alle Franstaligen in de rand om Brussel. ‘De Franstaligen houden vast aan privileges die ik niet heb!’, zegt Lenniks burgemeester Willy DeWaele opgewonden. ‘Ze wonen hier, maar hun kinderen gaan naar eigen scholen en ze nemen geen deel aan het gemeenschapsleven. En dan mogen ze ook blijven stemmen op Franstalige partijen in het tweetalige Brussel. Als ik naar Wallonië verhuis, kan dat niet. Dat is oneerlijk. Als ik in Duitsland ga wonen, pas ik me toch ook aan?’

Welkom in het voor buitenlanders en menig Belg onbegrijpelijke oerwoud van regels en wetten. Dat de Fransen niet integreren is het gevolg van de taalwetten in 1963, waarin werd bepaald dat taalgroepen recht hadden op onderwijs en verenigingsleven in eigen taal zodra ze 30 procent van de bevolking uitmaakten. De Fransen in BHV staan dus volledig in hun recht.

BHV vormt de kern van de crisis in de politieke ballenbak van België. Vlamingen en Walen staan in deze zaak lijnrecht tegenover elkaar. De Vlamingen willen het kiesdistrict splitsen zodat de gemeentes weer echt Vlaams worden, de Walen zijn daartoe bereid mits een aantal verfranste gemeentes bij het tweetalige Brussel gevoegd worden. En dan bekvechten ze ook over de vraag welke bevoegdheden en belastingen Belgisch blijven en welke worden overgeheveld naar het Waalse en Vlaamse gewest. Vooral de Vlamingen willen zoveel mogelijk macht naar het eigen gewest overhevelen.

‘Eigenlijk bestaat België al lang niet meer’, zegt De Waele. ‘We leven al in twee landen met ieder hun eigen cultuur, taal en politici. België had als tweetalig land kunnen bestaan als de Franstaligen in 1936 ons voorstel hiervoor hadden geaccepteerd. Maar ze zien hun cultuur als superieur en ons nog steeds als domme boertjes. Het zijn onbetrouwbare partners, op dit moment worden zes miljoen Vlamingen geterroriseerd door vier miljoen Walen. Eens zullen ze de meerderheid moeten accepteren.’

‘Die Vlamingen wijzen naar ons om hun interne problemen te camoufleren’, zegt de Waal John Van Zuylen in vlekkeloos Nederlands ‘s avonds in Brussel. ‘In Franstalig België is een ware kentering gaande en leren steeds meer mensen Nederlands. De Vlamingen hebben een vertekend beeld van de situatie. Ik merk dat tijdens mijn werk als vertegenwoordiger in zonnepanelen, alle Vlamingen zijn verbaasd dat ik hun taal zo goed spreek maar ik ben echt niet de enige.’ Dan vervolgt hij, als aankomend masterstudent economie in Chicago: ‘Eigenlijk is het precies hetzelfde als in de tijd dat Wallonië economisch de broek aan had. Toen leerden Vlamingen Frans en waren wij te lui om ons in te leven, mijn taal gaat nu in Vlaanderen juist achteruit.’

Toch blijven veel Walen hardnekkig aan hun eigen taal en cultuur vasthouden, weet de Franstalige journalist Christophe Deborsu. Hij heeft zich de afgelopen jaren ontpopt tot een van de weinige opiniemakers die aan beide kanten van de taalgrens gehoord worden. ‘Veel Franstaligen hebben een excuus om geen Nederlands te leren’, zegt Deborsu. ‘Voor de een is het een oude trots van mensen die zich wel Belg noemen maar op deze manier juist het separatisme in de hand werken. Terwijl de ander het mogelijke einde van België opvoert als reden. Maar zelfs dan zal Vlaanderen onze belangrijkste buur blijven. Toch is er hoop: sinds een jaar kiezen de meeste kinderen weer Nederlands als eerste vreemde taal.’

Deborsu heeft geen idee of de partijen er voor vandaag uitkomen. ‘Een oplossing is nog steeds mogelijk, al is het moeilijk. Als ze er uitkomen, zal het weer een echt Belgisch compromis worden. Alle belangrijke beslissingen worden weer vooruitgeschoven.’

Wellicht biedt humor uitkomst. De Antwerpse cabaretier Vitalski is bezig met de try-outs van zijn politiek geladen voorstelling Mijn leven met Leterme. De show deed meteen veel stof opwaaien toen twee christen-democratische burgemeesters hem uit hun lokale cultuurcentrum weerden. Zonder de voorstelling gezien te hebben. Op het affiche staat premier Yves Leterme in een innige omhelzing met zijn Waalse rivale Joelle de Milquet. Mijn leven met Leterme gaat over een driehoeksverhouding tussen de premier, De Milquet en mijzelf’, legt Vitalski uit. ‘Uiteindelijk verlies ik en gaan de twee christen-democratische rivalen er met elkaar vandoor. Ik denk dat dit een goede oplossing zou zijn voor de crisis in België. Alleen vraag ik mij af of Leterme wel vruchtbaar is. Echt, ik vind die De Milquet een fijne moderne vrouw, als ik als Antwerpenaar op haar zou mogen stemmen, zou ik het doen!’

Vitalski begrijpt het niet meer. ‘De enige reden dat veel Vlamingen zich willen afscheiden is hun krenterigheid. Ze lijken wat dat betreft wel Hollanders. Ze vergeten dat de Walen ook jarenlang voor ons alles betaald hebben’, zegt de cabaretier. ‘Een onafhankelijk Vlaanderen? Laat me niet lachen, dat is als een zelfstandig dorp met twee frietkramen. Geef mij maar België, dat heeft toch een meer kosmopolitische uitstraling.’