Maandelijks archief: januari 2009

Spion in Brussel

Ik weet niet hoe lang ik in Brussel kan blijven. Mogelijk sta ik op een zwarte lijst wegens spionage in het Europees Parlement. Vergeef mij eurocraten!

Verslaggever Ib van Editie NL en ik drongen deze week het kantoor binnen van de op één na hoogste baas van het EP. Gewoon eens kijken hoe makkelijk dat gaat. We namen de lift naar de zevende etage, liepen een paar kantoren binnen, ‘leenden’ daar een map met interne informatie en liepen fluitend het gebouw uit. Een lachertje! Kijk, klik hier…

Dedecker schaakt Nederlander

Dol op Nederland. Dat is een motto van Jean-Marie Dedecker. Toen wij deze politicus vorig jaar interviewden stelde hij voor af te spreken in het lokale kart-centrum. Toen al stak Dedecker niet onder stoelen of banken dat hij Nederland wel leuk vond. De oud-judocoach bewonderde onze doorzetters mentaliteit. ‘Een beetje Amerikaans maar wel lekker!’ wist de politicus. ‘En: je bereikt er tenminste wat mee. Kijk maar hoe vaak jullie winnen in de sport.’

De Vlaamse populist wordt in Belgie door velen verguisd, maar in de peilingen vliegt hij de hemel in. En nu ‘doet’ Dedecker het met Ollander Derk Jan Eppink, zo vingen wij woensdag op in het Europees Parlement te Brussel. Eppink gaat op de lijst en wordt misschien ook lijsttrekker voor de Vlaamse partij Lijst Dedecker (LDD) in het EP.

Het gerucht circuleerde al langer, maar journalist/columnist Eppink is blijkbaar overstag gegaan. Europese ambities heeft hij al langer, eerder werkte Eppink als medewerker van Eurocommissaris Frits Bolkestein. Daarvoor was Epppink journalist voor NRC Handelsblad  en de Belgische krant De Standaard. In Belgie deed hij toen veel stof opwaaien omdat hij als directe Nederlandse journalist heel wat politici de gordijnen in joeg.

Het nieuws werd in het Europarlement met grote hilariteit ontvangen. Wat moet hij met die Dedecker? Zou hij het voor het geld doen? vroegen enkele borrelende (Nederlandse) EP-ers zich af. Dat zullen we de LDD binnenkort maar eens vragen…

De Vlaamse schone Mia

Leven op Pluto had even ijsvrij terwijl het dooide, maar na een weken van politieke toestanden en schaatspret is het hoog tijd voor cultuur. In Vlaanderen worden misschien wel de mooiste Nederlandstalige ballades geschreven. Geen dikke ogen en zwanger taalgebruik a la Blof of Acda & de Munnik maar mooie, haast mystieke juweeltjes die je fantasie de vrije loop laten.

De twee mooiste ballades zijn ongetwijfeld Twee Meisjes van Raymond van het Groenewoud en Mia van Gorki. Van het Groenewoud is in Nederland nog wel enigsinds bekend, maar Gorki is in het noorden een goed bewaard alternatief geheim. Elke tournee spelen ze maar een paar keer over de grens.

Hoe anders is dat in Vlaanderen waar Gorki en van het Groenewoud elk jaar weer strijden om het beste Nederlandstalige nummer en steevast kunne rekenen op bomvolle zalen. Vanavond speelt Gorki in Ancienne Belgique te Brussel, voor iedereen die daar niet bij kan zijn, hier hun mooie tranentrekker Mia:

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=gIGvAk9y50E[/youtube]

één dagje schaatsgek…

Op de valreep, net voordat de dooi ook België bereikt, worden zelfs onze zuiderburen één dagje echt schaatsgek. Na het NK marathon vorige week was het zondag op de Kraenepoel te Aalter ook raak met het Open Vlaams/Belgisch Kampioenschap Marathonschaatsen. De wedstrijd ging niet over 100 kilometer zoals op de Oostvaarders plassen maar over 30 kilometer. Na een korte solo mocht Sven Mallezie zichzelf winnaar noemen. De Belgische TV was er ook bij, bekijk hier het Sporza-verslag.

De Vrt had de ijskriebels ineens zo erg te pakken dat we ook hier eindelijk het beeld zagen dat de afgelopen weken zo vaak op de Nederlandse buis was: een boor die een gaatje in het ijs maakt en mannen die de dikte meten. En daarna: een lachend gezicht. De bekendste schaatstoertocht die het land rijk is, de Zwinsstedentocht, kon doorgaan.

De Zwinstedentocht  gaat over de Damse vaart van Sluis in het Nederlandse Zeeuws-Vlaanderen naar Brugge. Twaalf jaar geleden werd de tocht voor het laatst geschaatst en daarom bonden duizenden Belgen vandaag de ijzers onder en passeerden de grens. Helaas kon ik hem zelf niet rijden want uw Leven op Pluto verslaggever en schaatsfanaat zit al een hele week thuis met een dikke enkel: jammer genoeg geen gevolg van ijspret maar het resultaat van een spekglad bergje in Brussel. Kijk hier naar IJspret op de Vrt:

Met al deze schaatspret in de buitenlucht zouden we bijna vergeten dat de Belg Kris Schildermans dit weekend binnen in Thialf, Heerenveen streed om Europese titel allround. Op zijn favoriete afstand de 5 kilometer werd hij vrijdag 15e maar een dag later werd Kris op de 1500 meter gediskwalificeerd door een foute wissel. Maar echt treuren hoeft hij niet want hij kwam, dankzij dit akkefietje, wel op de Nederlandse TV, kijk maar:

Giet it dan wel oan in Vlaanderen?

Bij elke editie van de Elfstedentocht doen er wel een paar Belgen mee. Zo ook de vierentachtig jarige Henri Jaecques. In 1997 reed hij de tocht nog uit. Hij heeft zelfs het idee heeft voor een elf gemeententocht door Vlaanderen, van Sluis naar Ieper in 215 kilometer! Het zal ook hier nog even moeten doorvriezen vrees ik. Wel vond ik een filmpje van deze sportheld met zijn dwaze, maar wonderschone plan:

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=8SPiN2gGdsU[/youtube]

Henri maakt in de loop van dit filmpje een zeer terecht punt: Vlaamse sportbonden en politici zijn totaal ongeïnteresseerd in de schaatssport. Iemand die daar alles van weet is Kris Schildermans, de enige echte Belg die dit weekend weer uitkomt bij de Europese Kampioenschappen Allround in Heerenveen. De droom van Schildermans is deelname aan de Olympische Spelen volgend jaar in Vancouver.

Maar zo makkelijk gaat dat niet want de Belgische sportbonden stellen torenscherpe tijdslimieten aan de hard trainende man uit Lommel. Het belang van die ene Belg die daar volgend jaar kan starten zegt ze niks. Meedoen is niet belangrijk, hij moet bij de besten horen. Jammer, want het zou toch mooi zijn als Kris de nationale driekleur ten opzichten van de ‘Ollanders’ hoog zou kunnen houden.

Schildermans doet het bovendien niet eens heel slecht, over de hele wereld reden dit seizoen slechts 47 schaatsers harder op zijn favoriete afstand: de 5 kilometer. Nu maar hopen dat de bonden tot reden komen of beter, dat kris Schildermans de Nationale Records van Bart Veldkamp eindelijk uit de boeken rijdt. Zet hem op Kris en laat de Brabanconne zondag klinken in Heerenveen!

filmpje: Het Nieuwsblad

Belgen op het ijs

Zodra het kwik onder nul zakt krijg ik als ollander natuurlijk last van koorts, ijskoorts. Mijn schaatsen had ik uit voorzorg al meegonomen naar Brussel, nu moest ik nog een plek vinden waar ijs lag. Een beetje speurwerk op het net brachten mij naar de ijsverwachting site van Gert Coone. Ik mailde hem en hij kon mij vertellen dat er ijs lag op de Kraenepoel in Bellem bij Aalter.

Vol goede sprong ik zondag op de trein. De hunkering naar natuurijs maakt altijd een vreemde soort obsessie in mij los. Als een ijsmeester kijk ik uit het raam. Elk meertje, zelfs slootjes van enkele centimeters breed worden gekeurd. Of je er op kunt schaatsen of niet. Het is om zenuwachtig van te worden. Ik zie bijna nergens ijs. Zou ik dan helemaal voor niets naar Oost-Vlaanderen aan het treinen zijn?

Ik stap uit in station Belllem en loop het natuurgebied in op weg naar De Kraenepoel. Na een kilometer hoor ik eindelijk de verlossende klanken: ijzers die snerpend over het ijs gaan en mensen die plezier hebben. Ik doe mijn best de laatste honderden meters niet huppelend af te leggen.

Aan de kant van de poel doe ik mijn noren aan. ‘Ik zal die Belgen een een poepie laten ruiken,’ denk ik lichtelijk overmoedig. Tot ik een jaar of vijftien was schaatste ik met de Bredase schaatsvereniging Ballangrud elke week op de ijsbaan in Eindhoven en ik was vrij goed.

Ik sta op en worstel mij, mijn slag zoekend, door de eerste meters ijs. Er ligt zand op. Om mij heen staan ook veel mensen met schoenen op het ijs, iets waarover de Nederlander over het algemeen zeer intollerant is. Als ik de schoenenterroristen achter me gelaten heb wordt het ijs snel beter. Fantastisch zelfs. Mijn ijzers snerpen over de zwarte vloer bevroren water. Om mij heen kraakt het en zo nu en dan hoor ik de prachtige klank van een onder mij voorbij schietende luchtbel.

‘Ik kan het nog!’ denk ik terwijl ik mijn eerste bochtje afwerk. Trots zwier ik over de poel in de hoop dat de Belgen mij zullen herkennen als een Nederlandse crack. Dan hoor ik achter me ineens het tikken en klikken van klapmechanismen. Met een enorme vaart haalt een treintje snelheidduivels mij in op klapschaatsen. Henk Angenenent op Kraenepoel? Hoop ik heel even. Maar ik hoor de twee praten in dat o zo vreemde, maar soms bijkans onverstaanbare, West-Vlaams. Op hun pakken staat dat ze van de Lange Baan en Snelschaatsclub Gent zijn.

De heren halen me talloze malen in en ik zing in mijn hoofd al snel een toontje lager: er zijn heus wel Belgen die goed kunnen schaatsen. Het valt mij sowieso op dat veel mensen op de poel snelschaatsen (Vlaams voor Noren) hebben. Ik geef op de beste te willen zijn en geniet vooral terwijl ik de IJswals van Fien de la Mar neurie. Drie en een half uur houd ik het vol, dan wil mijn lichaam nog meer maar geven mijn enkels het op.

Hier een filmpje:

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=WRXrjDvWrXc[/youtube]