Maandelijks archief: maart 2009

Nog een jongen uit Schaarbeek

Vandaag een fijne zondagmiddagwandeling in de lentezon. Doel was het geboortehuis van een der  beroemdste Brusselaars:  Jacques Brel. Hier werd hij op 8 april 1929 geboren in dit huis aan de Diamantlaan 138 in Schaarbeek. Nu houdt een notaris er kantoor, dichte rolluiken en een verpieterde zolderetage. Aan de muur slechts een plaquette die herinnert aan de beroemde chansonier die hier ter wereld kwam:

Rood, roder, roodst

Verkiezingskoorts verlamt de politiek in België. Vlamingen, Walen en Brusselaars kiezen in juni een nieuw regionaal parlement. En stemmers strekken terwijl je hard aan het bezuinigen bent, is natuurlijk wat lastig. Dus gebeurt er voorlopig helemaal niets in België.

Niet dat het land geen problemen heeft. Sterker, de problemen zijn in België groter dan in Nederland. De federale regering schiet dit jaar meer dan 11 miljard euro in het rood. De staatschuld giert omhoog richting de 330 miljard, bijna 95 procent van het bruto binnenlands product. Het begrotingstekort loopt volgend jaar op tot 4,5 procent van het bruto binnenlands product, zo schetst de Hoge Raad van Financiën (HRF) in een waar doemscenario.

Terwijl overal in Europa de zeilen worden bijgezet, heeft de kersverse premier Herman Van Rompuy aangekondigd pas in het najaar – na de verkiezingen – in actie te komen. Dan krijgen de Belgen het zwaar te verduren. En mogelijk ook het ambtenarenapparaat.

De Belgische overheid staat bekend als een logge en ondoorzichtige machine waar onnodig veel mensen werken. Tot voor kort wist niemand hoeveel ambtenaren er in België rondliepen. Tot onlangs naar buiten kwam dat één op de drie werkende Belgen ambtenaar is. De Sociaal Economische Raad van Vlaanderen (SERV) adviseert nu forse bezuinigingen en een grondige hervorming. “We hebben structureel te veel geld uitgegeven”, zegt adviseur Peter van Humbeeck van de SERV. “Ondanks een vacaturestop kwamen er de afgelopen jaren duizenden ambtenaren bij.”

De groei van het ambtenarenapparaat zit hem voor een deel in de zogenaamde kabinetten die iedere minister hier heeft. Dit fenomeen kennen wij niet in Nederland. Het kabinet van de minister is eigenlijk een soort adviesgroep die tussen de minister en zijn ministerie hangt. Deze ‘beste vrienden van de minister’ hebben veel macht en opereren vaak op eigen titel. Iedere minister stelt nieuwe mensen aan in zijn kabinet omdat hij die van zijn voorganger niet helemaal vertrouwt. Resultaat: iedere minister heeft een kabinet van circa zestig tot tachtig duur betaalde mensen.

Maar die kabinetten zijn niet de enige plaats waar het apparaat als kool groeide. “Er ontstond de afgelopen jaren ook nog een soort nieuwe bestuurslaag,” weet van Humbeeck. “Er zijn steeds meer ambtenaren die als taak de bemiddeling tussen verschillende gemeentes hebben.  En dan heb ik heb het nog niet eens over de provincies…”

Kortom: Belgie komt om in zijn bestuurslagen. Raadselachtig. Maar vooral alarmerend. Intussen blijft de Belgische regering ruzie maken. Deze impasse tussen Franstaligen en Nederlandstaligen is inmiddels al twee jaar aan de gang. Het is dus de vraag of er ooit belangrijke knopen zullen worden doorgehakt. Eerst maar eens naar de stembus.

Wij zijn in…

Waar de leukste barman van Nederland vanavond zijn verjaardag viert. Gelukkig heeft hij zijn feestje gepland in het Utrechtse Kafe België, zodat wij in ieder geval aan de Belgische pintjes kunnen blijven en geen heimwee hoeven te hebben.

Zondag trekken we door naar Amsterdam waar weer een editie van De Brakke Zondag plaatsvindt. Gast aldaar is ondermeer de Low Impactman, een Vlaming die leeft met een zo klein mogelijke ecologische voetafdruk.

Eindelijk Arno!

Een paar weken geleden waren we op het protestfeestje van De Morgen in Koninklijke Vlaamse Schouwburg te Brussel. De hele top van het Vlaamse journaille was aanwezig maar ook veel muzikanten staken de noodlijdende redactie een hart onder de riem. Het absolute hoogtepunt van de avond was het optreden van Arno (Hintjes). Hij speelde maar vijftien minuten maar wij hingen aan zijn lippen en kunnen niet wachten tot een volledig concert. Onwaarschijnlijk hoe deze Belgische Tom Waits ondanks zijn 59 jaren nog steeds rockt, kreunt en stampt. Bekijk hier een filmpje van de oude held:

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=2eYBs7JsKQQ&feature=related[/youtube]

Nog geen genoeg? Bekijk dan het tweede deel van filmpje.

Dit is geen museum

Het hart van de Europese Unie in een land dat uiteenvalt. Franstalig Brussel als hoofdstad van Vlaanderen. Een onderzoek in de Fortis-zaak dat geen onderzoek is. Een regering die vaak geen regering is.

Surrealisme is in Belgie dagelijkse kost……

De bekroning van dit alles staat voor de deur: de grootste surrealist van Belgie krijgt een eigen museum! Het Magrittemuseum (zie foto) gaat deze zomer open op de Brusselse Kunstberg. Van René Magritte – kleine man met bolhoed en hond – is onder meer het beroemde ‘Ceci n’est pas une pipe’.

Ik zocht zijn bescheiden woonhuis op in Jette, aan de andere kant van Brussel. Het herinnert aan het burgelijk leventje dat Magritte jarenlang samen met zijn vrouw doorbracht. Zo spannend als zijn werken vaak waren, zo saai was de schilder zelf. Een vervelende man – vogeltjes voeren in de achtertuin, af en toe een glaasje Ricard – met een hallucinerende fantasie.

Digitaal is het nieuwe museum al open.

Hoog bezoek

Vanochtend hadden wij zowaar een heuse oud-minister op de koffie in ons Nederige stulpje te Sint-Joost. De gang van ons soms wat brokkelige appartement deed namelijk dienst als Brusselse studio van BNR Nieuwsradio.

Onno Ruding is zijn naam en, laten we eerlijk zijn, wij moesten ook even wiki-en wie de man ook alweer precies was. Niet heel vreemd want de heer Ruding was minister van financiën toen wij nog leuk met Lego en Playmobil in de weer waren. Van 1982 tot 1989 om precies te zijn, in de kabinetten Lubbers I en II.

De oud minister is een statige man die niet meteen het amicale achterste van zijn tong laat zien. Toch wisten wij het ijs te breken door hem naar zijn middelbare schooltijd te vragen. Ruding heeft namelijk op het OLV in Breda gezeten, net als een tante van Sophie die ongeveer even oud is. Toen wij hem naar de naar zijn jeugd vroegen verscheen er een glimlach op Rudings gezicht, hij begon zelfs een beetje te stralen.

Schoorvoetend begon de minster van staat herinneringen op te halen aan de tijd dat hij pukkels had. Het OLV was in die jaren nog gesplitst in een jongens en meisjesafdeling maar dat wil niet zeggen dat de twee kampen op het schoolplein elkaar niet kenden, liet Ruding ons met ondeugende oogjes weten. En ja, de tante van Sophie kende hij ook. Hij zocht koortsachtig naar de andere namen van de familie Dubrule.

Net op het moment dat wij hem naar de feestjes in die tijd wilden vragen, zei Ruding dat hij moest gaan. Met zijn negenzestig jaren is zijn agenda nog steeds bordevol. Na zijn ministerschap bekleedde hij diverse functies in het internationale bankwezen. Hij woonde een tijdje in New York en streek uiteindelijk neer in Brussel. Waarom hij in Studio Leven op Pluto zat? Ruding heeft net meegewerkt aan het rapport van de commissie de Larosière dat de internationale financiële crisis voor de EU analyseerde.

Luister hier naar het interview dat Paul van Liempt met Onno Ruding vanuit onze gang had.

Ruhrgebied in verval

EssenVoorbij Hasselt en Genk de grens over, een klein stukje door Nederlands Limburg en dan volgen ze elkaar in hoog tempo op. Duisburg, Oberhausen, Essen. Snelwegen, fabriekspijpen en grote grijze gebouwen. We zijn in het Ruhrgebied: de vieze grote broer van Belgie.

 Deze enorme machine, deze metropool van aaneengegroeide industrie, vormt het directe achterland van Nederland en Belgie. Ruim vijf miljoen inwoners – ze noemen zich Rijnlanders – hebben binnenkort iets te vieren. In 2010 worden ze ‘culturele hoofstad van Europa’.

 Wij laten ons rondleiden door de organisatie van RUHR.2010. Een Duitser met snor vertelt enthousiast over zijn land, over het Wirtschaftswunder dat zichzelf steeds opnieuw uitvindt. Eerst kolen en staal, dan electronica en later musea en natuurgebied! Hij neemt ons mee naar het toppunt van deze ondernemingsdrift: CentrO in Oberhausen.

 Fonteinen en palmbomen, Replay en Body Shop in een Coca-Cola Oase. Op deze plek lag vroeger een kolenmijn. CentrO claimt de grootste shoppingmall van Europa te zijn. 23 miljoen mensen komen hier per jaar op af. Hordes Nederlanders vermaken zich elk weekend in SeaLife en König-Pilsener-Arena.

 Even verderop ligt dé toeristische attractie van Oberhausen: de Gasometer. Een oude gasopslagtank, 115 meter hoog, die dienst doet als industriele gedenkplaats. Een nogal slonzige rondleider brengt ons naar de top van het gevaarte. In de druipende regen staan wij bovenop de Gasometer en kijken uit over het Ruhrgebied, treurig en grauw.

 ‘Vroeger was het Ruhrgebied een land van arbeid. Vandaag hebben we hier alleen diensten en werklozen’, zegt Rüdiger Oppers, hoofdredacteur van NRZ (Neuen Rhein Zeitung/Neuen Ruhr Zeitung) in Essen. Hij slurpt van zijn koffie. Oppers is somber, ook hij ontslaat een derde van zijn personeel.

De werkloosheid loopt steeds verder op. Essen: bijna 14 procent. Duisburg en Dortmund: boven de 14 procent. Gelsenkirchen: ver boven 15 procent. Het komende jaar zal de situatie alleen maar verergeren.

De oude reus is kwetsbaar. Hij piept en kreunt.  Het wonder van het modernisme lijdt. Het Ruhrgebied raakt verder in verval. Zou deze stinkende massa zichzelf wéér opnieuw kunnen uitvinden? www.ruhr2010.de

Weer een werkloze rijker

Staat onze Bourgondier Laurent hier straks escargots te verkopen?Slecht nieuws voor prins Laurent van Belgie. De jongste zoon van de koning dreigt zijn zakgeld (272.682,88 euro per jaar) te verliezen. Alleen de troonopvolger en de koningin-weduwe hebben recht op de zogeheten koninklijke dotaties, meldt een speciaal ingestelde werkgroep aan De Morgen. Laurent moet straks dus zijn eigen centjes verdienen. Daarom hier wat tips voor onze werkloze prins:

Ga naar Afghanistan. Zeer goed voor het imago: de Britse prins Harry werd er een echte held. Ook kunnen de Belgische troepen Laurent wat discipline bijbrengen. En zijn helikopterbrevet kan goed van pas komen! Daarna: aan de slag als dierenverzorger in de Antwerpse ZOO. Prins Laurent houdt veel van dieren en in Antwerpen kan hij zijn Nederlands bijspijkeren. Voor de beste banen in Belgie is tweetaligheid immers een vereiste. Vervolgens mag hij Nederlandse taallessen komen geven bij ons in het Brusselse Sint-Joost-Ten-Noode. En dan… iets met watermanagement? De prins schijnt goede contacten te hebben bij de Marine…

Heeft u een baan voor Laurent? Laat het ons weten.

Zo vader zo zoon?

Jean-Jacques De Gucht, lekkerste politicus en zoontje vanPolitieke families hebben wij in Nederland ook, denk maar aan de Donners en de Den Uyls. Maar in Vlaanderen lijk je een politieke carriere wel op je buik te kunnen schrijven als je geen pappa, mama of opa in de politiek hebt. Het ANP meldde maandag in een niet opgepakt bericht deze zeer opvallende hoeveelheid. Aan het woord is daar ook politicoloog Carl Devos.

Volgens Devos zijn er twee redenen waarom er zoveel ‘zonen van’ in Vlaamse politiek zijn. Ten eerste zou de Belgische politiek zo complex zijn dat het om hele kleine verschillen gaat, een bekende achternaam zou je daarbij helpen. Ten tweede zijn politieke organisaties hier veel machtiger en hebben de voorzitters van partijen bijna alles voor het zeggen. Die spelen volgens de politicoloog op save met een bekende naam. Carl Devos vindt dit geheel erg onwenselijk want het lijkt weinig democratisch. Als zoon of dochter van, heb je blijkbaar een voorsprong. Een verandering verwacht de politicoloog niet, het zou te erg in het systeem zitten.

Het was ons ook al opgevallen… Sterker nog, we waren al een verzameling politieke families begonnen en vonden het bijna jammer dat de Belgische Albert Heijn Delhaize er geen plaatjes van uitbrengt. Het lijkt wel alsof de politieke macht vooral in een paar families zit. Aangezien er hier in de media nauwelijks tot geen vragen over deze wonderlijke situatie worden gesteld publiceren wij alvast een onvolledige lijst.

Jean-Luc Dehaene (oud-premier CD&V)

zoon: Tom Dehaene (schepen Zemst en Vlaams volksvertegenwoordiger CD&V)

dochter: Hilde Dehaene (raadslid mechtem CD&V)

Vader: Jan De Crem (burgermeester Aalter CD&V)

Zoon: Pieter De Crem (burgermeester Aalter, minister van defensie CD&V)

Herman Van Rompuy (nu premier België)

Broer: Eric Van Rompuy (diverse functies, nu Vlaams volksvertegenwoordiger)

Vader: Joost Somers (was senator VolksUnie)

Zoon: Bart Somers (nu: voorzitter Open VLD, volkvertegenwoordigger en burgemeester Mechelen)

Opa: Willy DeClercq (diverse ministerfuncties en oud Eurocommissaris, Open VLD)

Kleinzoon: Mathias De Clercq (nu: Volksvertegenwoordiger en schepen gent)

Opa: Arthur Vanderpoorten (oud-minister)

Vader/oom: Herman Vanderpoorten (oud-minister en Burgemeester Lier)

Kleinkinderen:

Patrick Dewael (was minister van Binnenlandse Zaken maar daar zo verdacht dat hij nu onschendbaar kamervoorzitter is)

Marleen Vanderpoorten (voorzitter Vlaams Parlement)

Vader: Karel De Gucht (nu: minister van BuZa, Burgemeester van Berlare; voorheen: minister en partijvoorzitter Open VLD)

Zoon: Jean-Jacques De Gucht (senator en kandidaat regionale verkiezingen Open VLD, volgens de Vlaamse dames is Karel overigens de lekkerste politicus van het land…

Opa Frans Detiège (oud-burgemeester Antwerpen SP.A)

dochter Leona Detiège (oud-burgemeester Antwerpen SP.A)

kleindochter Maya Detiège (Nu volkvertegenwoordiger SP.A)

De familie Detiège lijkt een apart geval, zou Maya de naam van haar moeder genomen hebben om meer stemmen te trekken?

Vader: Luc van den Bossche (diverse ministersposten SP.A)

Dochter: Freya Van den Bossche (nu Volksvertegenwoordiger daarvoor minister, SP.A)

Vader: Louis Tobback (nu: burgemeester Leuven, daarvoor o.a. voorzitter SP en diverse minsitersposten)

Zoon: Bruno Tobback (was: Provincieraadslid, Vlaams volksvertegenwoordiger en Belgisch minister van Leefmilieu)

Vader: Vic Anciaux (minister, volksvertegenwoordiger namens de VolksUnie, de partij waar hij ook jaren voorzitter van was)

Zoon: Bert Anciaux (voorzitter van de Volksunie en later van Spirit, Vlaamse Progressieven en nu lid SP.A en Vlaams minister van Cultuur)

Het lijkt vooral een Vlaams fenomeen want aan Waalse kant vonden we (tot nu toe) maar een familie:

Vader: Louis Michel (voorheen: partijvoorzitter en minister Buitenlandse Zaken, Nu: Eurocommissaris Ontwikkelingssamenwerking en minister van staat)

Zoon: Charles Michel (voorheen: Waals minister; nu: Volksvertegenwoordiger, Minister Ontwikkelingssamenwerking, Burgemeester van Waver)

UPDATE: zojuist gevonden op wikipedia een bijna volledige lijst!