Maandelijks archief: mei 2009

Leven op Pluto is op campagne

Leven op Pluto is deze dagen op campagne, in Nederland en Belgie. Onze eerste stop was Maastricht. Met groot materieel aan personen streek GroenLinks neer in de Limburgse hoofdstad. Partijleider Femke Halsema, scheidend europarlementariër Kathalijne Buitenweg en nieuwe lijstrekker Judith Sargentini. Na Helmond en Sittard waren ze zichtbaar een beetje uitgeblust in Maastricht. Ook de opkomst viel tegen. Vooral lokaal actieve GroenLinksers waren op de kopstukken afgekomen.


Toine Manders, VVD-kandidaat, doet het heel anders. Hij houdt een passercampagne met zichzelf in de hoofdrol. Hij begint in zijn eigen dorp Heusden en trekt van daaruit Brabant in, steeds een dorpje verder. Wie in Oost-Brabant van de snelweg gaat ziet overal het hoofd van Manders of je dat nu wil of niet. Ondertussen is de VVD-er zelf vooral op kroegentocht, overal spreekt hij mensen aan. Manders speelt man van het volk: aardig praatje hier, voorzichtige belofte daar. Hier zien we hem voor de Shoarma-tent in Someren met zijn ‘goede’ vriend’ de eigenaar.

In België wordt ook gestemd voor de gewesten. Veel politieke kopstukken staan op lijst, maar velen van hen zullen niet gaan zetelen als ze verkozen worden. Dat is in Belgie de normaalste zaak van de wereld. Ook hier stuiten we op een ego-campagne. Bert Anciaux, de huidige Vlaamse minister van cultuur, probeert inmiddels in een derde partij carriere te maken. Na de VolksUnie en Spirit/Vla Pro is hij nu sociaal democraat. In tegenstelling tot zijn partijgenoten staat het logo van de partij wel heel klein op het postertje. Waarschijnlijk zijn eigen idee maar misschien ook wel die van de partij. Als Bert Anciaux namelijk belangrijk wordt binnen de partij dan is het einde in zicht. Zowel de VolksUnie als Spirit/Vla Pro vielen uiteen toen Anciaux aan het roer stond.

Natuurlijk is ook het rechts populistische Vlaams Belang weer van de partij. Voor Vlamingen en tegen alles wat geen blanke Vlomse pit heeft (buitenlanders, Walen etc etc). Ze zijn nog steeds niet van hun bruine imago af. In Brasschaat hadden tegenstanders kleine snorretjes op de posters getekend, waar doen die ons toch aan denken?

De Tijd

Dikke stapels kranten en overwerkte journalisten troffen wij vorige week aan op de redactie van De Tijd – het Belgische Financieele Dagblad. Twee journalistieke meesterbreinen die maandenlang de Fortis-top aan de schandpaal nagelden, bleken onverwacht twee lieve, bijna bedeese mannen. Schijn bedriegt. Hun boek ‘Bankroet’ ligt nu in de winkel. Smeuige materie, zo lazen wij al stiekum onder embargo. We maakten een paar filmpjes op de redactievloer voor onze Nederlandse collega’s van RTL Z:

De schoonste straat van Brussel?

Normaal is over onze straat vrij weinig te melden. Wij zijn slechts een verbindingsstraat tussen de vrij chique Koningsstraat en de allochtone Haachtsesteenweg, ook wel klein Anatolie genoemd. Het enige dat onze straat misschien wat afwijkend maakt is dat er een grens doorheen loopt. Wij wonen in Sint-Joost-Ten-Noode terwijl onze overburen Schaarbeek als gemeente hebben.

Woensdagochtend was het ineens gedaan met de relatieve rust. Een agent belde aan om te vragen of de auto voor de deur misschien van ons was, er werd een tent midden op straat gezet en uit alle windrichtingen kwamen straatvegers in hun fluoriserende gele pakken. Parmantig houdt een lange grijzende oom agent de schoonmakers en het publiek in de gaten. “Misschien worden jullie nu wel de schoonste straat van Brussel!” grapt hij wijzend op de vegers. “Vandaag opent hier de nieuwe hang-out van jouw straatvegers en er is hoog bezoek op komst.”

Het hoge bezoek blijkt burgermeester Jean Demannez van Sint-Joost-ten-Noode te zijn. Samen met zijn schepen (wethouder in België) Ahmed Medhoune spreekt hij de menigte toe. Trots zijn ze op het nieuwe centrum van een schonere gemeente. En ik moet zeggen: onze buurt kan wel een stevige voorjaarsbeurt gebruiken.

Het ziet er allemaal veelbelovend uit. Een gloednieuw pand ontworpen door een architect die het experiment niet schuwt. Ik loop naar binnen en ook daar ziet het er allemaal strak uit. Als ik het kantoor van de baas binnenloop moet ik ineens lachen. Er staat een groot, hypermodern bureau dat niet zou mistaan in het office van de CEO van beursgenoteerd bedrijf. Maar de enorme tafel is nagenoeg leeg, er staat alleen een oude elektrische typemachine op.

Eenmaal buiten lukt het mij niet de glimlach te onderdrukken. Voor het pand staan tientallen bezemwagentjes schuin in het gelid. Ze zien er nog precies zo uit als honderd jaar geleden. Een soort kruiwagen met een vuilnisbak voorop en achterin een tweede bak voor een schep en een bezem. Dit is zo België: hopeloos verouderd in een modern jasje.

Verhofstadt: Marijnissen moet op geschiedenisles

Guy Verhofstadt windt zich op

Guy Verhofstadt presenteerde dinsdag zijn nieuwe boek ‘De uitweg uit de crisis’ in het Europees Parlement. Erop af dus. Ik vroeg hem te reageren op recente kritiek van SP-er Jan Marijnissen. Die maakt Verhofstadt op zijn blog uit voor Godfather. Marijnissen vindt het onbegrijpelijk dat de ex-premier Europa wil veroveren terwijl hij in Belgie een zooitje achterlaat. Verhofstadt reageerde een beetje boos. Luister hier naar het fragment uit de persconferentie:

[audio:http://www.levenoppluto.nl/audio/20090512_Guy1.mp3]

Politie in de regen


De Brusselse politie vierde dinsdag een feestje in het Warandepark. Veteranen mochten wat toeteren en blazen. Een beetje treurig stonden ze eenzaam in de regen, toen ik ‘s middags voorbij fietse.

Brussels poetry

Een stad om voor te sterven
Waar ik me als een kamikaze
Stort in het verkeer
Dat me vergast
De heuvel af
Naar Koekelberg

Of erger

Ik trap als de ziekte
Richting het Berlaymont
Op zijn minst besmettelijk.
Vast een hele nare
Neelie waar ben je?
Tijd om te gaan werken

Enjoy Poverty – Renzo Martens krijgt zijn zin

Onbegrip en woede dit weekend in de Brusselse KVS-BOX. Daar draaide Enjoy Poverty, de inmiddels beroemde documentaire van Nederlander Renzo Martens. Hij vertrok twee jaar naar Congo – de voormalige Belgische kolonie. En hij concludeerde: Afrikanen, geniet van uw armoede. Uw situatie is uitzichtloos.

Martens komt na afloop over zijn film vertellen. Terwijl de kunstenaar met zijn hand door zijn haar strijkt, staat de Congolese theatermaker en choreograaf Faustin Linyekula op in de zaal. Hij schreeuwt: ‘U bent een racist! U bent een profiteur! U geniet van deze aandacht, maar naar de Congolezen in de film kraait geen haan!’

Ook een oudere Afrikaanse man zwaait met zijn vinger: ‘U minacht ons. U zet mijn volk voor gek. U doet alsof we dom en naief zijn…’ Renzo kijkt de heren doodrustig aan en knikt, een droevige blik in zijn ogen. Gespeeld droevig zo lijkt het. ‘Je hebt gelijk. Je hebt helemaal gelijk. Ik profiteer van jullie. Ik verkoop jullie armoede. Maar juist dat wil ik laten zien.’

Linyekula is razend en wil de zaal uitlopen. De medewerkster van de KVS vindt het welletjes en breekt de discussie af.

Woelige middag, ook als er ruzie ontstaat over tweetaligheid. Het debat is deels in het Frans en in het Nederlands. Maar er is geen vertaling. Veel mensen kunnen de helft niet verstaan. Waarom is er geen tolk in de zaal? Waarom praten jullie geen Engels? Renzo sust de zaal. Een woordvoerder van de KVS betreurt de ongelukkige gang van zaken.

Martens werkt trouwens alweer aan zijn derde film, Episode II, over de liefde. Iets met dieren…

Lekker pop

Afgelopen weekend Das Pop gezien op Les Nuits Botanique: internationaal muziekfestival in de Botanische tuinen van Brussel, bij ons om de hoek. Een jaar of zeven, acht geleden was het piepjonge Das Pop even beroemd. Een paar hitjes. De Belgische band werkt aan een ‘comeback’, wij waren even nieuwsgierig hoe het gaat.

De groep mocht het programma vrijdagavond afsluiten. Na een knallend optreden van de rockband Metric uit het Canadese Toronto, deed het ietwat lullig aan. Zanger Bent van Looy deed zichtbaar zijn best. Ook om zijn Brussels publiek in het Frans aan te spreken, wat de Vlaming niet zo goed afgaat.

Naarmate het concert vorderde, werden we allemaal tien jaar jonger, lekker. Bent springt een beetje om zijn harige mollige gitarist heen. De zaal – wij incluis – gaan dankbaar mee in de vertrouwde klanken van weleer. Vernieuwend is het niet, smakelijk en vermakelijk wel. Eigenlijk doet het bandje zijn naam eer aan Das Pop is poppy, dansbaar  en meezingen doe je al snel. Probeer het maar eens