Maandelijks archief: december 2009

De Dansende Kok

Remy Tilburg, het Surinaamse danstalent uit Amsterdam Zuidoost, is deze dagen op een zeer bijzondere manier te zien. Niet als hip-hop danser maar als gastdanser bij het Nationale Ballet.

Een avond naar klassiek ballet is in veel landen een ware kersttraditie. Ook in Nederland weten velen de weg naar theater te vinden voor romantisch avond vol tutu’s en hoge sprongen. Dit jaar danst het gezelschap het beroemde ballet Coppelia.

Remy Tilburg leerde zijn eerste danspassen in Amsterdam Zuidoost voor de deur van zijn huis. Al snel bleek dat hij een groot talent was. Hip Hop was helemaal zijn ding. Hoe Remy Tilburg bij dit gezelschap terecht kwam en hoe het hem daar vergaat hoort u in het portret “De Dansende Kok” onderaan dit stuk.
Remy deed in 2006 mee met het eerste de eerste versie van ZwanenMeerBijlmermeer waarin klassieke danser van het Nationale Ballet samen danste met jonge hip-hop en urban dansers uit Amsterdam Zuid-Ooost. Met de tweede versie in 2008 toerde Remy zelfs door het hele land. Een jaar later deed hij met goed gevolg auditie voor de Nederlands-Vlaamse versie van het beroemde TV-programma So You Think You Can Dance. In dit programma strijden dansers in verschillende genres tegen elkaar strijden en worden beoordeeld door een jury en de kijkers.

Terug naar Coppelia. Deze Russische balletklassieker vertelt het verhaal van de geheimzinnige dokter Copelius. In het dorp waar hij woont maakt hij, zonder dat de bewoners het weten, levensechte poppen. Zijn meesterwerk is de beeldschone Coppelia. Zodra deze pop op het balkon gezet wordt, valt Frans een jongen uit het dorp als een blok voor deze dame. Zijn eerdere geliefde Zwaantje is hier natuurlijk niet blij mee en gaat op onderzoek uit. Ze komt erachter dat Coppelia slechts een pop is. De rest van het ballet gaat over de de pogingen die Zwaantje onderneemt om Frans terug te krijgen, wat natuurlijk lukt.

[audio:http://www.levenoppluto.nl/audio/20091224_RNWcar_remy_tilburg.mp3]

Afscheid van een kist

Ze staan wat onwennig bij elkaar in een kantoortje op een industrieterrein onder de rook van hun natuurlijke habitat Schiphol: de zeven oud-bemanningsleden van de SLM. Een drankje in hand, dit was het dan. De laatste vluchten van Boeing 747 waren ook hun laatste vluchten, nu zijn ze echt met pensioen.

De meeste van hen waren dat voor KLM vijf jaar geleden ook al, maar het bloed kroop waar het niet gaan kon. Vliegen, het zorgen voor een kist. En dus belandden ze bij de SLM. “Een kleine maatschappij die daardoor soms wat rommelig was maar aan de andere kant ook dingen veel beter doet dan de reus KLM. De bediening van de passagiers bijvoorbeeld en de betrokkenheid bij het bedrijf”, vertelt een oud-bemanningslid.

Voor de microfoon vertellen over hun ervaringen mogen ze niet van de SLM maar op de borrel dinsdagavond 1 december vertellen ze zonder schroom over hun ervaringen. De piloten en boordwerktuigkundigen gingen bijna allemaal vijf jaar geleden voor de SLM werken toen de maatschappij de Boeing 747 kocht. Bij alles waren ze betrokken. De trainingen, het testen en het voorbereiden op de eerste vluchten.

Overbodig
Maar nu is het echt voorbij. De SLM heeft een Airbus gekocht en dus is een deel van het personeel overbodig geworden. “Het beroep van een groot deel van ons sterft zelfs uit”, vertelt een boordwerktuigkundige (BKW). “Wij, de derde mannen van de cockpit, kenden ieder schroefje van het vliegtuig uit ons hoofd. Wij zijn overbodig geworden want moderne vliegtuigen zoals de airbus kun je met zijn tweeën besturen.”

Heimwee naar de ouwe kist? Nee, de meesten hebben dat niet. Maar iets met Suriname hebben ze na talloze keren vliegen wel. “Tijdens de laatste vlucht dacht ik steeds aan alles wat ik zou gaan missen. Het is nogal een lijstje geworden”, vertelt een BKW-er. “Als wij als laatsten de luchthaven verlieten kregen we van een vrouwtje naast de luchthaven altijd een paar flessen parbobier. Dan was het op weg naar Paramaribo al heel gezellig.”

Paramaribo als uitvalsbasis
Suriname zit voor altijd in het hart van de bemanningsleden. De meesten plannen al een reis naar het land. “Op bezoek bij vrienden enzo…”, klinkt het. Een stoere man laat me zelfs weten dat hij een stuk grond heeft gekocht in Suriname. “Ik ga daar een huis op bouwen en dan wordt Paramaribo mijn uitvalsbasis voor zeiltripjes in de Caribische zee.”

Tegen zevenen wordt het diner en de borrel afgesloten. Vluchtig maken ze afspraken om elkaar weer te zien. “Het aantal mensen dat voor de SLM vloog was niet zo groot. Daardoor hebben we veel met elkaar gewerkt en hebben we elkaar goed leren kennen.” Een piloot loopt met een enorme kartonnen doos onder zijn arm richting de uitgang. “Wat hierin zit? Een model schaal 1/10 van de Boeing 747 in de kleuren van de SLM. Ik heb hem gekregen van mijn vrouw als pensioenscadeu. Ik zet hem op een prominente plek in mijn huis in Frankrijk dan kan ik nog wat nagenieten.”

En de echte Boeing? Die gaat naar Mojave, een grote oplucht showroom in de woestijn vol tweedehands vliegtuigen. Voor wie altijd al een Boeing had willen hebben: hij is te koop bij de SLM.