Dood en verderf

Houten kruizen, somber kijkende heiligen en dode vogeltjes. “Dat verassend land: Wallonië”, zo omschrijft het Brusselse Paleis van Schone Kunsten zijn nieuwste verzameling kunstschatten van vroeger en nu. Een veelbelovende titel vonden wij.

Nieuwsgierig stapten we de BoZar binnen, op zoek naar een ander Wallonië. Geen taalstrijd, vieze industrie of politieke spelletjes waar de Belgische kranten dagelijks van berichten. Hopend op een land van melk en honing met spannende kunstenaars en onverwachte creatievelingen.

Eenmaal binnen in het museum stuitten we op een lugubere en godvrezende verzameling. De schedel van Sint Dagobert, een foto van een levenloze naakte vrouw in bad, een verteerd stenen lijk, een beeld van Job onder de builen en een gefotografeerde verstijfde parkiet. Onze grafstemming werd nog verder aangewakkerd door een middeleeuwse prent met het motto: “Er is maar een zekerheid, dat is de dood.” Op deze prent een reeks schilderingen van allerlei sterfmethodes:  ziekte, ophanging, verdrinking, een val in het ravijn en ouderdom.

Is dit Wallonië? Een land dat ons verrast met middeleeuwse relikwieën? Is Franstalig België werkelijk zo nederig en kwetsbaar als een op sterven na dood vogeltje? Bezorgd verlieten wij het BoZar, hard toe aan een Vlaamse zak friet.

One thought on “Dood en verderf

  1. Pete

    Gelukkig maar dat het Paleis voor Schone Kunsten geen museum is. Zo’n tentoonstellinkje is misschien wel het werk van een gesponsored en net afgestudeerd kunsthistoricus; ze hebben er daar veel van.
    Kijken naar Vlaanderen Vacantieland levert regelmatig veel leukere beelden op van Wallonie, zoals vaandaag: Wandelen in het Naamse Land !
    Soms is het PvsK wel eens Bozar-dig… Groeten uit een koud Noorden,
    Pete.

Comments are closed.