Het blijft een van de meest fascinerende plaatsen van België: Charleroi. De stad heeft alles om hem onaantrekkelijk te maken: stinkende industrie, maffia, lelijke straten en weinig gezelligheid. De kroegen gaan er vroeg dicht zo ondervonden wij de drie keer dat we de stad bezochten. Leuker is wellicht de City Safari die je kan doen. Een rondleiding langs de lelijkste plekken van de stad, inclusief de woning van Dutroux, de plaats waar de moeder van Magritte zelfmoord pleegde en een berg cokes.
Ook verschillende Vlamingen hebben iets met de stad. Tom Pintens (ex-Zita Swoon) bezong de rokerige stad zelfs:
In heel Europa krijgen de socialisten harde klappen. Maar in Wallonie blijft de eeuwige PS van Elio di Rupo de grootste. De Walen doen niet zo moeilijk over een schandaaltje links of rechts. Daar denken de Britten toch heel anders over… Na een hele korte nacht mochten wij vanochtend een verhaaltje vertellen op BNR Nieuwsradio.
Ja, ja, vandaag moeten alle Belgen (verplicht) naar de stembus, en niet alleen voor Europa. Het zijn de regionale verkiezingen die de gemoederen hier bezighouden. België stemt vandaag voor maarliefst vijf van zijn zeven parlementen. Welke dat zijn? Vlaanderen, Wallonië, Brussel, de Franstalige gemeenschap en de Duitstalige gemeenschap. Vooral in Wallonië wordt het heel erg spannend!
Wij mogen niet stemmen want wij zijn allochtone Brusselaars. Toch deden we de stemtest voor de Vlaamse verkiezingen van De Standaard. Zijn journalisten werkelijk zo links? Het antwoord is dubbel. Wij blijken links-liberaal. Kijk maar naar de uitslag hieronder:
SOPHIE:
1. Groen (GroenLinks in Nederland)
2. SLP (lijkt het meeste op D66)
3. Open VLD (de partij van Verhofstadt, een liberale partij a la VVD)
Hekkensluiter: Lijst Dedecker (De partij van voormalig judocoach Jean-Marie Dedecker. Een populist a la Marco Pastors)
PIETER-BAS:
1. SLP
2. Open VLD
3. Groen
Hekkensluiter: Vlaams Belang (ja die partij van Filip Dewinter)
Zaterdag waren wij in Wallonië waar de liberalen van de MR en de Parti Socialiste (PS) elkaar het leven zuur maken. Ondanks de eindeloze reeks schandalen die PS achtervolgen, lijkt de Italiaanse lijsttrekker Elio di Rupo met zijn gelikte glimlach en onafscheidelijke strikje onverminderd populair. Zie deze foto gemaakt in Bergen (Mons) de hoofdstad van Henegouwen en de plek waar Di Rupo burgemeester is.
Toch is het uur van de waarheid voor Di Rupo aangebroken. De liberalen van de Belgische minister van Financien Didier Reynders (MR) dreigen te gaan zegevieren. In de peilingen krijgen de o zo machtige socialisten een pak slaag. Niet zo hard als het Britse Labour, nog heel wat Walen blijven de PS steunen. Waarschijnlijk heeft dit alles te maken met traditie en de hoge werkeloosheid in het zuiden België. De PS is een oude socialistische partij die weigert sociale hervormingen door te voeren. De schuldigen van de crisis zijn volgens Di Rupo rechtse rakkers, die moet je aanpakken terwijl je de verzorgingstaat voor het gewone volk moet behouden. Verder meent hij dat de PS zoveel ervaring heeft dat de partij als beste in staat is met Vlaanderen te onderhandelen om na jaren van gesteggel eindelijk te zorgen voor vrede tussen Nederlandstaligen en francophones. Nu maar hopen dat hij de loterij wint.
Brussel is een vieze stad. Het stikt hier van de uitlaatgassen. En dat terwijl onze strenge milieuregels toch echt uit Brussel komen. Vreemd… Wij, zo ongeveer de enige fietsers in Brussel, ergeren ons mateloos en overwegen een mondkapje aan te schaffen. Luister naar deze reportage voor KRO Goedemorgen Nederland.
Normaal bericht Leven op Pluto alleen over Belgie. Maar er zijn van die grensgevallen… In de aanloop naar de Europese verkiezingen maken wij namelijk reportages over de EU. Die verhalen spelen zich voor een deel af in Brussel.
Beluister hieronder een radioreportage die ik maakte voor het Vpro programma Visie Versa (Radio 1). Onderwerp: de vraag waarom jonge, ambitieuze Nederlanders vaak hun carriere beginnen in Brussel om daarna zodra ze kunnen voor Den Haag te kiezen. Luister hier:
Leven op Pluto is deze dagen op campagne, in Nederland en Belgie. Onze eerste stop was Maastricht. Met groot materieel aan personen streek GroenLinks neer in de Limburgse hoofdstad. Partijleider Femke Halsema, scheidend europarlementariër Kathalijne Buitenweg en nieuwe lijstrekker Judith Sargentini. Na Helmond en Sittard waren ze zichtbaar een beetje uitgeblust in Maastricht. Ook de opkomst viel tegen. Vooral lokaal actieve GroenLinksers waren op de kopstukken afgekomen.
Toine Manders, VVD-kandidaat, doet het heel anders. Hij houdt een passercampagne met zichzelf in de hoofdrol. Hij begint in zijn eigen dorp Heusden en trekt van daaruit Brabant in, steeds een dorpje verder. Wie in Oost-Brabant van de snelweg gaat ziet overal het hoofd van Manders of je dat nu wil of niet. Ondertussen is de VVD-er zelf vooral op kroegentocht, overal spreekt hij mensen aan. Manders speelt man van het volk: aardig praatje hier, voorzichtige belofte daar. Hier zien we hem voor de Shoarma-tent in Someren met zijn ‘goede’ vriend’ de eigenaar.
In België wordt ook gestemd voor de gewesten. Veel politieke kopstukken staan op lijst, maar velen van hen zullen niet gaan zetelen als ze verkozen worden. Dat is in Belgie de normaalste zaak van de wereld. Ook hier stuiten we op een ego-campagne. Bert Anciaux, de huidige Vlaamse minister van cultuur, probeert inmiddels in een derde partij carriere te maken. Na de VolksUnie en Spirit/Vla Pro is hij nu sociaal democraat. In tegenstelling tot zijn partijgenoten staat het logo van de partij wel heel klein op het postertje. Waarschijnlijk zijn eigen idee maar misschien ook wel die van de partij. Als Bert Anciaux namelijk belangrijk wordt binnen de partij dan is het einde in zicht. Zowel de VolksUnie als Spirit/Vla Pro vielen uiteen toen Anciaux aan het roer stond.
Natuurlijk is ook het rechts populistische Vlaams Belang weer van de partij. Voor Vlamingen en tegen alles wat geen blanke Vlomse pit heeft (buitenlanders, Walen etc etc). Ze zijn nog steeds niet van hun bruine imago af. In Brasschaat hadden tegenstanders kleine snorretjes op de posters getekend, waar doen die ons toch aan denken?
Dikke stapels kranten en overwerkte journalisten troffen wij vorige week aan op de redactie van De Tijd - het Belgische Financieele Dagblad. Twee journalistieke meesterbreinen die maandenlang de Fortis-top aan de schandpaal nagelden, bleken onverwacht twee lieve, bijna bedeese mannen. Schijn bedriegt. Hun boek ‘Bankroet’ ligt nu in de winkel. Smeuige materie, zo lazen wij al stiekum onder embargo. We maakten een paar filmpjes op de redactievloer voor onze Nederlandse collega’s van RTL Z:
Normaal is over onze straat vrij weinig te melden. Wij zijn slechts een verbindingsstraat tussen de vrij chique Koningsstraat en de allochtone Haachtsesteenweg, ook wel klein Anatolie genoemd. Het enige dat onze straat misschien wat afwijkend maakt is dat er een grens doorheen loopt. Wij wonen in Sint-Joost-Ten-Noode terwijl onze overburen Schaarbeek als gemeente hebben.
Woensdagochtend was het ineens gedaan met de relatieve rust. Een agent belde aan om te vragen of de auto voor de deur misschien van ons was, er werd een tent midden op straat gezet en uit alle windrichtingen kwamen straatvegers in hun fluoriserende gele pakken. Parmantig houdt een lange grijzende oom agent de schoonmakers en het publiek in de gaten. “Misschien worden jullie nu wel de schoonste straat van Brussel!” grapt hij wijzend op de vegers. “Vandaag opent hier de nieuwe hang-out van jouw straatvegers en er is hoog bezoek op komst.”
Het hoge bezoek blijkt burgermeester Jean Demannez van Sint-Joost-ten-Noode te zijn. Samen met zijn schepen (wethouder in België) Ahmed Medhoune spreekt hij de menigte toe. Trots zijn ze op het nieuwe centrum van een schonere gemeente. En ik moet zeggen: onze buurt kan wel een stevige voorjaarsbeurt gebruiken.
Het ziet er allemaal veelbelovend uit. Een gloednieuw pand ontworpen door een architect die het experiment niet schuwt. Ik loop naar binnen en ook daar ziet het er allemaal strak uit. Als ik het kantoor van de baas binnenloop moet ik ineens lachen. Er staat een groot, hypermodern bureau dat niet zou mistaan in het office van de CEO van beursgenoteerd bedrijf. Maar de enorme tafel is nagenoeg leeg, er staat alleen een oude elektrische typemachine op.
Eenmaal buiten lukt het mij niet de glimlach te onderdrukken. Voor het pand staan tientallen bezemwagentjes schuin in het gelid. Ze zien er nog precies zo uit als honderd jaar geleden. Een soort kruiwagen met een vuilnisbak voorop en achterin een tweede bak voor een schep en een bezem. Dit is zo België: hopeloos verouderd in een modern jasje.
Guy Verhofstadt presenteerde dinsdag zijn nieuwe boek ‘De uitweg uit de crisis’ in het Europees Parlement. Erop af dus. Ik vroeg hem te reageren op recente kritiek van SP-er Jan Marijnissen. Die maakt Verhofstadt op zijn blog uit voor Godfather. Marijnissen vindt het onbegrijpelijk dat de ex-premier Europa wil veroveren terwijl hij in Belgie een zooitje achterlaat. Verhofstadt reageerde een beetje boos. Luister hier naar het fragment uit de persconferentie:
Recente Reacties