Tag Archives: Nederland-België

Boos op Bos

Wouter Bos is sinds hij ABN-Amro en het Nederlandse deel van Fortis opkocht een ware beroemdheid in België. Heel veel Belgen zijn boos op de Nederlandse minister van financiën omdat hij Fortis door zijn
uitspraken in discrediet gebracht zou hebben. Talloze Belgen hebben hun aandelen van de bank zien kelderen. Wij konden er wel om lachen, zeker om deze cartoon van Ruben Oppenheimer uit De Standaard. Zie hier een foto van de tekening die inmiddels bij ons op de WC hangt:

…Wij stellen voor: Wallonie naar Frankrijk, de Franstalige gemeentes rond Brussel voor heel veel geld ook. Vlaanderen verkopen we aan de Spanjaarden en Brussel houden we zelf want daar is geld te halen. Brussel heet na de overname voortaan: Wellinkdam.

De Nacht van Dexia

Na een weekend lang onderhandelen met de Nederlanders en de Luxemburgers moesten Leterme en Reynders gisteren meteen door om de grootste bank van het land te redden. Want ook de rekening van Dexia kon wel een impuls gebruiken. dinsdagochtend maakte de regeringen bekend dat ze 6,4 miljard in het concern steken en dat de Frankrijk er een slordige 3 miljard bovenop doet.

Ondertussen dansen ze bij ABN-Amro op de bureaus nu ‘die Belgen’ vertrekken. Dagblad De Pers sprak met verschillende werknemers van de bank die zich beklaagden over het hierarchisch denken van onze zuiderburen en het feit dat ze gemaakte afspraken makkelijk terugdraaien. Lees het artikel hier.

Bij Leven op Pluto was het eigenlijk vooral de Nacht van Batist. Sophie is voor het eerst tante geworden van de kersverse zoon van Axel en Aurelia. Gefeliciteerd!

Heimwee

Stroopwafels, oudhollandse drop, katjang pedis en een uitgebreide collectie katoenen sokken en onderbroeken. Je zou maar in het buitenland wonen en geen HEMA hebben! Veel Nederlanders in den vreemde snakken ernaar, naar die oerhollandse degelijkheid. Journalisten Marion Witter en Manon Sikkel schreven er een boek over – Ik mis alleen de HEMA. Over mensen die uit Nederland vluchten en dan plotseling die leegte voelen.. van rookworst en van tompouce, een roze of een oranje…

Maar daar hebben wij gelukkig geen last van: Brussel heeft maar liefst zes HEMA’s! Dus toen wij deze week de blues kregen, renden wij één van die winkels binnen in de Louisabuurt. Onze buit: een zak trekdrop, kletskoppen, katjang, gestreepte sokken, inderdaad onderbroeken. Heerlijk die HEMA! Nederlands design voor een lage prijs. Oja: we hadden ook nog een douchegordijn nodig. Ietwat overmoedig trokken we een zilvergrijs geval uit de schappen. Eenmaal thuis in de badkamer schrikken we ons rot. Wie nu bij ons gaat douchen, waant zich in een glimmende Duitse U-boot. Onze design-intuïtie valt een beetje tegen. Misschien kunnen we ons beter later inspireren door de Dutch Design Days later deze week in België.

Columneren over Voetbal

Soms moet je lang wachten tot een droom uitkomt, een enkele keer mag je iets doen dat duizenden wel zouden willen maar jij niet perse. Een paar dagen geleden ging mijn telefoon, Ann De Craemer van de Buren vroeg mij of ik een voetbalcolumn wilde schrijven. Een wat? Juist, ik met mijn twee linker benen en direct invallende slaap bij het zien van de mat. Na Jan Mulder, Henk Spaan en Hugo Borst is hier: Pieter-Bas van Wiechen. Niet lachen…. lezen:

Fietsend door de Brusselse binnenstad stuit ik ineens op een grote Nederlandse vlag. Hij hangt pontificaal op de gevel van de Dolle Mol, het linkse café waar soms (vermeende) terroristen vergaderen. Getriggerd door dit vreemde nationalistische symbool op een anarchistische plek in België ga ik naar binnen.

Omdat onze Rode Duivels niet eens weten hoe een voetbal eruit ziet, zijn wij voor Nederland,’ vertelt Jan Bucquoy, zo ongeveer de laatst overgebleven Belgicist. ‘Pas als hier Vlamingen met Groot-Nederlandse Gedachten komen vergaderen, dan is die vlag meteen weg en zijn we voor Frankrijk.’

In hetzelfde lokaal waar linkse rakkers uit de stad hun overleg pleegden, zitten een Nederlander, een Vlaamse en een Franstalige Brusselaar naar de openingswedstrijd te kijken. Zoals altijd begin ik al te gapen voor de bal drie keer rond is gegaan. Ik stel mijn omstanders uit onwetendheid een paar domme vragen over voetbal en probeer daarna met man en macht het gespreksonderwerp te veranderen. Echt, mijn spanningsboog bij dit spelletje is meestal maar drie minuten.

Twee dagen later word ik onrustig wakker: het Nederlandse elftal moet spelen en ik ben zowaar zenuwachtig voor dit potje voetballen. Iets in mij zegt dat ik die wedstrijd moet zien. De vraag is alleen waar in het grote Brussel ik die wedstrijd ga aanschouwen. In een Italiaanse bar in het kader van de Europese integratie? Misschien is het te riskant om vandaag als Nederlander tussen die temperamentvolle zuiderlingen te gaan staan.

Een vriendje uit het Nederlandse circuit weet me te vertellen dat er in een café naast de beurs vanavond ‘wat Nederlanders’ zitten. Ik fiets er heen en stuit op een volledig oranje café vol luidruchtige Nederlanders. “Heb je even voor mij?”, schalt hard over de Auguste Orststraat.

Waar begin ik aan? Wil ik dit echt? In Amsterdam zou je me nooit op zo’n plek vinden. Ik wurm me door de menigte naar binnen. Tientallen Nederlandse Eurocraten en lobbyisten hebben hun driedelige pak verruild voor een brulshirt met leeuwenmuts terwijl enkele dames erbij lopen in Nederlandse klederdracht met oranje vlechten. Een man met een oranje kip op zijn hoofd kijkt me glazig aan. ‘Beroepsdeformatie,’ laat hij me weten. ‘Ik werk voor de pluimveesector.’

De meeste aanwezigen verraden hun liberale politieke afkomst door petjes in de partijkleuren blauw en oranje. Het partijlogo staat bescheiden achterop terwijl voorop fier het woord ‘Coach’ staat. Op de klep laten ze weten dat zij ‘Proud of Europe’ zijn. Deze sneer naar hun afvallige partijgenoot Rita Verdonk komt vanavond niet echt uit de verf, want de liberalen zijn vanavond vooral heel Trots op Holland met Andre Hazes, Guus Meeuwis en een nimmer aflatende stroom bitterballen.

Als onze jongens dan eindelijk het veld betreden, klinkt er een oorverdovend gejuich.  In het begin praat ik erdoorheen, maar als Ruud van Nistelrooy zijn eerste goal scoort kijk ik vol ongeloof naar het scherm. Vijf minuten later scoort Wesley Sneijder de tweede. Ik ga op in mijn omgeving en ik dans, schreeuw en zing. Ook schrik ik me rot als de bal bijna Edwin van der Sar dreigt te passeren. Jaaaaa! 3-0.

Begeleid door ritmisch geklap scandeert de hele kroeg ‘Holland, Holland, Holland’ en ik doe mee, om het hardst. We worden Europees kampioen! Olé! Op straat kijken voorbijgangers zo nu en dan met een verbaasde gezichten naar het deinende Brusselse oranje legioen. ‘Lompe Ollanders…’ hoor je ze denken, maar mij kan het niets schelen. Vandaag ben ik vreselijk trots op Nederland.

Enigszins geschrokken van mijn nationalistische uitingen pak ik de volgende dag mijn biezen om Brussel voor twee weken te verruilen voor Terschelling. Het Nederlandse waddeneiland staat deze week in het teken van het lokatietheaterfestival Oerol. Cultuur met een grote C. Maar zelfs daar heerst het oranjevirus.

Vrijdag speelt Nederland tegen Frankrijk. De hele eerste helft zit ik veilig in een voorstelling. Na afloop van Pax Islamica IV: Sawm in een Arabische tent midden in het bos gaan bijna alle bezoekers en spelers hals over kop naar een café voor de wedstrijd. Ik ga mee. Binnen in Cafe Zeezicht verdringen eilanders en festivalgangers zich eensgezind voor het scherm.

Vol goede moed probeer ik de wedstrijd te volgen. Maar het lukt niet echt, ik begin al snel te gapen en ik stoor me aan het lompe geschreeuw, het nationalistisch vertoon en de domme liedjes. Ik zoek afleiding en vind gelukkig snel een stel Belgen die vol ongeloof naar de menigte staan te kijken. Ze zijn van het straattheatergezelschap Guardia Flamenco. We drinken een jutter en praten al snel niet meer over voetbal maar over theater. Gelukkig maar.

Nederland-Roemenië  laat ik aan me voorbij gaan en de kwartfinale zal me worst zijn. Maar als we de halve finale halen, zal ik me weer vol verve in de oranje massa storten. Thuis in Brussel, want Trots op Nederland ben ik het liefste in het buitenland.

Vrienden voor het leven

We zijn als goede, oude vrienden. België, Nederland en Luxemburg. Soms maakten we ruzie, soms hielpen we elkaar. We zijn een beetje uit elkaar gegroeid. Maar bij elke verjaardag beloven we plechtig: we moeten weer eens iets afspreken.
 
 
Dat gebeurde dinsdag. Na vijftig jaar werd onze vriendschap beklonken met een nieuw verdrag. De Benelux leeft nog. En dat was een dinertje waard. Op kosten van Nederlands premier Jan-Peter Balkenende in zijn Haagse Catshuis. Een paar flessen goede champagne en een frisse wind waait door de Benelux!
  
 
Toch lijkt een nieuwe jeugd voor de drie kameraden verder dan ooit. De Benelux is in de vergetelheid geraakt. Ooit waren wij voorlopers in Europa – de Benelux is ouder dan de Europese Unie. Maar nu staan wij in de schaduw van Brussel. Vaak onzichtbaar. En dat zal zo blijven.
 
Onze vriendschap is ook lang niet zo hecht als hij lijkt. De Belgen, zij willen dolgraag een politiek blok vormen in Europa. Samen staan we sterk! Maar Nederland peinst daar niet over. Nederland geeft niet zoveel om zijn oude buurman. Wij willen onze eigen smoel behouden. En hier en daar nieuwe Europese vrienden maken.
En de Belgische minister Karel De Gucht van Buitenlandse Zaken? Zou het weer helemaal goed zitten tussen hem en onze Jan-Peter Balkenende? De liberale minister schold onze premier eerder uit voor Harry Potter en “stijfburgelijk”. Tot woede van Jan-Peter.

Dinsdagavond dineerden ze samen, met alle belangrijke mannen van de Benelux onder wie de Belgische premier Yves Leterme en de Luxemburgse premier Jean-Claude Juncker. Want dat doe je met goede vrienden. Eten, drinken, oude koeien uit de sloot halen, af toe een flink potje schelden en het dan weer bijleggen. Leve de Benelux!

Ziekenhuisparadijs

Een borstvergroting binnen twee weken, meteen geopereerd worden aan je hernia en vriendelijke artsen. Dat kan, maar dan moet u wel naar onze zuiderburen! België is bijna een ziekenhuisparadijs waar steeds meer Nederlanders worden geopereerd. Want: de Belgen zijn sneller en vaak ook beter. Hoe doen ze dat? Wat is hun geheim? Wij spraken met de Nederlandse huisarts Frans Saes, de hoofdgeneesheer van het Augustinusziekenhuis in Antwerpen en Brabanders die in België ‘op’ ziekenhuis gingen:

[audio:http://www.levenoppluto.nl/audio/20080602_BNR_ziekenhuizenbel.mp3]

Het Vlaamse proefballonnetje van Wilders II

Het programma StudioNL van de Wereldomroep besteedde deze week aandacht aan de vraag of Vlaanderen wel bij Nederland aan zou kunnen sluiten. Aanleiding was natuurlijk de uitspraak van Geert Wilders. Te gast Luc Devoldere, hoofdredacteur van Ons erfdeel en een aantal bellers in den vreemde. Het programma werd alleen uitgezonden op BVN TV maar staat ook op Leven op Pluto die voor deze uitzending de redactie verzorgde: [youtube]http://www.youtube.com/watch?v=xchWzm3fmTg[/youtube]

Nederpop begon in België

Geen Pinkpop afgelopen zondag maar deze zomer vieren we wel dat de Nederpop vijftig jaar bestaat. Toch brak de Nederpop eigenlijk echt door in België, op de Expo 58 om precies te zijn.

De Belgen zelf pakten tijdens de wereldtentoonstelling groots uit met veel aandacht voor hun geweldige kolonie Congo. Hoe fantastisch de Belgen hun Afrikaanse landgenoten ook vonden, de Congolezen kozen twee jaar later voor onafhankelijkheid. Ook de Nederlandse inbreng had een strikt koloniaal karakter. In het paviljoen Hawaian Village traden vooral Nederlandse Hawaï-bands met Indische roots op. Vooral de Mena Mouria Ministrals & Rudi Wiarata mochten er wezen.

Tussen de ukulele’s, slidegitaren en bloemenslingers door speelde een eveneens Nederlandse pauzeact die de hele Expo op zijn grondvesten deed trillen. Het waren de Tielman Brothers uit Breda maar met overduidelijke wortels in de Gordel van Smaragd. De Indische broers trakteerden het vaak deftige Europese publiek op een nieuwe, ongekend wilde muzieksoort die weldra hele kuddes jongeren in zijn greep zou hebben: de rock en roll.

Hun liveshow was waanzinnig. De jongens konden alles met hun gitaren: ze bespeelden hem in hun nek – zoals Jimi Hendrix later ook zou doen – en deden overgooi spelletjes met hun besnaarde planken. Dit alles vergezeld met voor die tijd pikant heupgewieg. De Tielmanbrothers speelden op de Expo slechts twintig minuten maar jaagden in die korte tijd menig ouder de stuipen op het lijf. Kijk hieronder en denk aan je oma of je moeder als meisje van zestien:

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=2WeXrTzxBTI&[/youtube]

De optredens op de Expo waren niet het enige Belgische aspect aan de Tielman Brothers. Naar aanleiding van hun excentrieke show mochten de Indische broers in die zomer ook hun eerste single opnemen. De studio waar dat gebeurde lag eveneens in Belgie. Overigens maakten de Tielman Brothers niet alleen Nederlandse en Belgische meisjes gek: in de jaren vijftig en zestig speelden ze ook veel voor in Duitsland gelegerde militairen.

Het Vlaamse proefballonnetje van Wilders

Geert Wilders wil Vlaanderen bij Nederland voegen zo vertelt hij maandag aan de Telegraaf. Hij beweert dat de Vlamingen meer gemeen hebben met ons Nederlanders dan met hun Franstalige landgenoten. Wilders wil zo ‘de puinhoop’ in Belgie oplossen. Wij van Leven op Pluto raden Wilders aan eerst een tijdje hier te gaan wonen voordat hij deze conclusie trekt. Niet alleen onze eigen ervaringen maar ook die van andere Nederlanders die wij hier ontmoeten laten zien dat het cultuurverschil groot is.

Wij noemen er enkelen: de manier van zaken doen, het absurdisme, de bedrijfscultuur (de baas is de baas), de indirecte manier van communiceren, het bourgondische leven etcetera, etcetera. In al deze zaken lijken de Vlamingen meer op hun Franstalige landgenoten dan op de Nederlanders. Met ons delen ze eigenlijk alleen de taal.

Ondertussen wil de perroxide politicus wel van de Nederlandse Antillen af. Dit getuigt van een gebrekkige kennis van Nederlandse geschiedenis en indentiteit. Belgie maakte slechts vijftien jaar, van 1815 tot 1830, deel uit van Nederland terwijl de eilanden in Caraibische zee al sinds 1634 ‘Nederlands’ zijn. Erger: de Nederlanders creerden de Antillen terwijl Vlaanderen bijna zijn gehele geschiedenis van andere naties deel uitmaakte. Als Wilders het land wil uitbereiden kan hij dat beter op typisch Nederlandse wijze doen: overzee, in de tropen. Neem Suriname bijvoorbeeld terug, de puinhoop in dat land is vele malen groter dan hier en onze geschiedenis en cultuur staan dichter bij elkaar.

Maar Wilders vergeet vooral dat de Vlamingen aan allerhande opties denken maar zelden tot nooit aan een aansluiting bij Nederland. Er wordt hier meestal zelfs lacherig gedaan over de Nederlandse wensen om Vlaanderen bij Nederland aan te sluiten. ‘Wij aanplakken bij Nederland? Dat zouden die arrogante Ollanders wel willen…’

Beste meneer Wilders: leer de Nederlandse geschiedenis en hou op met dit soort slecht gefundeerde proefballonnetjes. Echt, we zijn beter af in twee landen: Belgie en Nederland.