Author Archives: Pieter-Bas van Wiechen en Sophie van Leeuwen

‘Leuven op Pluto’ met een Antilliaans tintje

Tja, vaste lezers van deze weblog vragen zich wellicht af waarom het de laatste tijd zo verschrikkelijk stil is… De reden hiervoor is simpel en een beetje dramatisch: sinds een maand wonen wij namelijk niet meer in Brussel maar hebben we onze ‘residentie’ weer in Amsterdam. Deze site blijft bestaan en wij denken na over de vorm die hij in toekomst gaat hebben.

Gelukkig blijven we België vanuit ‘Olland’ natuurlijk wel volgen. Dit weekend waren we in bijvoorbeeld in Hoogstraten. Dit anders zo rustieke Vlaamse stadje verandert eens per jaar voor twee dagen in een swingende Caribische stad tijdens de Antilliaanse Feesten. Luister hier naar een reportage die Pieter-Bas maakte voor de Surinaamse en Antilliaanse uitzendingen van de Wereldomroep en bekijk hier een aantal foto’s.

Toen we in de vroege ochtend uitgewerkt waren en terugkeerden naar de camping werden we warm toegezongen door een gezelschap uit Leuven. We pinkten een traantje weg en realiseerden ons meteen dat wij dan fysiek wel weg zijn uit het land maar in ons hart blijven we een beetje reserve Belg.

Exclusief voor Leven op Pluto de nieuwste sensatie uit Vlaanderen: de boyband Leuven op Pluto!

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=WvrcNghnthE&feature=channel_page[/youtube]

LIVE: overdosis koffie

Game over, SchaerbeeckIn heel Europa krijgen de socialisten harde klappen. Maar in Wallonie blijft de eeuwige PS van Elio di Rupo de grootste. De Walen doen niet zo moeilijk over een schandaaltje links of rechts. Daar denken de Britten toch heel anders over… Na een hele korte nacht mochten wij vanochtend een verhaaltje vertellen op BNR Nieuwsradio.

[audio:http://www.levenoppluto.nl/audio/20090608_BNRVerkiezingenDUO.mp3]

Leven op Pluto bekent kleur

Ja, ja, vandaag moeten alle Belgen (verplicht) naar de stembus, en niet alleen voor Europa. Het zijn de regionale verkiezingen die de gemoederen hier bezighouden. België stemt vandaag voor maarliefst vijf van zijn zeven parlementen. Welke dat zijn? Vlaanderen, Wallonië, Brussel, de Franstalige gemeenschap en de Duitstalige gemeenschap. Vooral in Wallonië wordt het heel erg spannend!

Wij mogen niet stemmen want wij zijn allochtone Brusselaars. Toch deden we de stemtest voor de Vlaamse verkiezingen van De Standaard. Zijn journalisten werkelijk zo links? Het antwoord is dubbel. Wij blijken links-liberaal. Kijk maar naar de uitslag hieronder:

SOPHIE:

1. Groen (GroenLinks in Nederland)
2. SLP (lijkt het meeste op D66)
3. Open VLD (de partij van Verhofstadt, een liberale partij a la VVD)
Hekkensluiter: Lijst Dedecker (De partij van voormalig judocoach Jean-Marie Dedecker. Een populist a la Marco Pastors)

PIETER-BAS:

1. SLP
2. Open VLD
3. Groen
Hekkensluiter: Vlaams Belang (ja die partij van Filip Dewinter)

Zaterdag waren wij in Wallonië waar de liberalen van de MR en de Parti Socialiste (PS) elkaar het leven zuur maken. Ondanks de eindeloze reeks schandalen die PS achtervolgen, lijkt de Italiaanse lijsttrekker Elio di Rupo met zijn gelikte glimlach en onafscheidelijke strikje onverminderd populair. Zie deze foto gemaakt in Bergen (Mons) de hoofdstad van Henegouwen en de plek waar Di Rupo burgemeester is.

Toch is het uur van de waarheid voor Di Rupo aangebroken. De liberalen van de Belgische minister van Financien Didier Reynders (MR) dreigen te gaan zegevieren. In de peilingen krijgen de o zo machtige socialisten een pak slaag. Niet zo hard als het Britse Labour, nog heel wat Walen blijven de PS steunen. Waarschijnlijk heeft dit alles te maken met traditie en de hoge werkeloosheid in het zuiden België. De PS is een oude socialistische partij die weigert sociale hervormingen door te voeren. De schuldigen van de crisis zijn volgens Di Rupo rechtse rakkers, die moet je aanpakken terwijl je de verzorgingstaat voor het gewone volk moet behouden. Verder meent hij dat de PS zoveel ervaring heeft dat de partij als beste in staat is met Vlaanderen te onderhandelen om na jaren van gesteggel eindelijk te zorgen voor vrede tussen Nederlandstaligen en francophones. Nu maar hopen dat hij de loterij wint.

Leven op Pluto is op campagne

Leven op Pluto is deze dagen op campagne, in Nederland en Belgie. Onze eerste stop was Maastricht. Met groot materieel aan personen streek GroenLinks neer in de Limburgse hoofdstad. Partijleider Femke Halsema, scheidend europarlementariër Kathalijne Buitenweg en nieuwe lijstrekker Judith Sargentini. Na Helmond en Sittard waren ze zichtbaar een beetje uitgeblust in Maastricht. Ook de opkomst viel tegen. Vooral lokaal actieve GroenLinksers waren op de kopstukken afgekomen.


Toine Manders, VVD-kandidaat, doet het heel anders. Hij houdt een passercampagne met zichzelf in de hoofdrol. Hij begint in zijn eigen dorp Heusden en trekt van daaruit Brabant in, steeds een dorpje verder. Wie in Oost-Brabant van de snelweg gaat ziet overal het hoofd van Manders of je dat nu wil of niet. Ondertussen is de VVD-er zelf vooral op kroegentocht, overal spreekt hij mensen aan. Manders speelt man van het volk: aardig praatje hier, voorzichtige belofte daar. Hier zien we hem voor de Shoarma-tent in Someren met zijn ‘goede’ vriend’ de eigenaar.

In België wordt ook gestemd voor de gewesten. Veel politieke kopstukken staan op lijst, maar velen van hen zullen niet gaan zetelen als ze verkozen worden. Dat is in Belgie de normaalste zaak van de wereld. Ook hier stuiten we op een ego-campagne. Bert Anciaux, de huidige Vlaamse minister van cultuur, probeert inmiddels in een derde partij carriere te maken. Na de VolksUnie en Spirit/Vla Pro is hij nu sociaal democraat. In tegenstelling tot zijn partijgenoten staat het logo van de partij wel heel klein op het postertje. Waarschijnlijk zijn eigen idee maar misschien ook wel die van de partij. Als Bert Anciaux namelijk belangrijk wordt binnen de partij dan is het einde in zicht. Zowel de VolksUnie als Spirit/Vla Pro vielen uiteen toen Anciaux aan het roer stond.

Natuurlijk is ook het rechts populistische Vlaams Belang weer van de partij. Voor Vlamingen en tegen alles wat geen blanke Vlomse pit heeft (buitenlanders, Walen etc etc). Ze zijn nog steeds niet van hun bruine imago af. In Brasschaat hadden tegenstanders kleine snorretjes op de posters getekend, waar doen die ons toch aan denken?

Lekker pop

Afgelopen weekend Das Pop gezien op Les Nuits Botanique: internationaal muziekfestival in de Botanische tuinen van Brussel, bij ons om de hoek. Een jaar of zeven, acht geleden was het piepjonge Das Pop even beroemd. Een paar hitjes. De Belgische band werkt aan een ‘comeback’, wij waren even nieuwsgierig hoe het gaat.

De groep mocht het programma vrijdagavond afsluiten. Na een knallend optreden van de rockband Metric uit het Canadese Toronto, deed het ietwat lullig aan. Zanger Bent van Looy deed zichtbaar zijn best. Ook om zijn Brussels publiek in het Frans aan te spreken, wat de Vlaming niet zo goed afgaat.

Naarmate het concert vorderde, werden we allemaal tien jaar jonger, lekker. Bent springt een beetje om zijn harige mollige gitarist heen. De zaal – wij incluis – gaan dankbaar mee in de vertrouwde klanken van weleer. Vernieuwend is het niet, smakelijk en vermakelijk wel. Eigenlijk doet het bandje zijn naam eer aan Das Pop is poppy, dansbaar  en meezingen doe je al snel. Probeer het maar eens

Game Over

Adieu Fortis, het is voorbij. De Parel van Belgie is niet meer! Eerst kwamen de Ollanders ABN Amro en Fortis Nederland inpikken. Deze week kwamen de Fransen de rest ophalen.

Dinsdag stonden wij tussen wanhopig huilende Fortis-hooligans. Ze scheeuwden revolutie en bekogelden het Fortis-bestuur met schoenen en andere objecten. Nog nooit zoiets meegemaakt als deze aandeelhoudersvergadering in Gent. Het klonk ongeveer zo:

[audio:http://www.levenoppluto.nl/audio/20090428_BNR_FortisKORT.mp3]

Belgisch Bratislava

Het paasweekend brachten wij door in Wenen, Keulen en Bratislava. In de Oostenrijkse hoofdstad was geen spoortje België te bekennen, maar toen we de grens met Slowakije overstaken leek het even alsof we thuis waren. In een winkelstraat vonden we het volledig Belgische cafe De Zwaan. Binnen een vlag, pintjes en aan de muur foto’s van het koningshuis. Iets later stuitten we op een aankondiging voor een concert van Zita Swoon…

Nog een jongen uit Schaarbeek

Vandaag een fijne zondagmiddagwandeling in de lentezon. Doel was het geboortehuis van een der  beroemdste Brusselaars:  Jacques Brel. Hier werd hij op 8 april 1929 geboren in dit huis aan de Diamantlaan 138 in Schaarbeek. Nu houdt een notaris er kantoor, dichte rolluiken en een verpieterde zolderetage. Aan de muur slechts een plaquette die herinnert aan de beroemde chansonier die hier ter wereld kwam:

Rood, roder, roodst

Verkiezingskoorts verlamt de politiek in België. Vlamingen, Walen en Brusselaars kiezen in juni een nieuw regionaal parlement. En stemmers strekken terwijl je hard aan het bezuinigen bent, is natuurlijk wat lastig. Dus gebeurt er voorlopig helemaal niets in België.

Niet dat het land geen problemen heeft. Sterker, de problemen zijn in België groter dan in Nederland. De federale regering schiet dit jaar meer dan 11 miljard euro in het rood. De staatschuld giert omhoog richting de 330 miljard, bijna 95 procent van het bruto binnenlands product. Het begrotingstekort loopt volgend jaar op tot 4,5 procent van het bruto binnenlands product, zo schetst de Hoge Raad van Financiën (HRF) in een waar doemscenario.

Terwijl overal in Europa de zeilen worden bijgezet, heeft de kersverse premier Herman Van Rompuy aangekondigd pas in het najaar – na de verkiezingen – in actie te komen. Dan krijgen de Belgen het zwaar te verduren. En mogelijk ook het ambtenarenapparaat.

De Belgische overheid staat bekend als een logge en ondoorzichtige machine waar onnodig veel mensen werken. Tot voor kort wist niemand hoeveel ambtenaren er in België rondliepen. Tot onlangs naar buiten kwam dat één op de drie werkende Belgen ambtenaar is. De Sociaal Economische Raad van Vlaanderen (SERV) adviseert nu forse bezuinigingen en een grondige hervorming. “We hebben structureel te veel geld uitgegeven”, zegt adviseur Peter van Humbeeck van de SERV. “Ondanks een vacaturestop kwamen er de afgelopen jaren duizenden ambtenaren bij.”

De groei van het ambtenarenapparaat zit hem voor een deel in de zogenaamde kabinetten die iedere minister hier heeft. Dit fenomeen kennen wij niet in Nederland. Het kabinet van de minister is eigenlijk een soort adviesgroep die tussen de minister en zijn ministerie hangt. Deze ‘beste vrienden van de minister’ hebben veel macht en opereren vaak op eigen titel. Iedere minister stelt nieuwe mensen aan in zijn kabinet omdat hij die van zijn voorganger niet helemaal vertrouwt. Resultaat: iedere minister heeft een kabinet van circa zestig tot tachtig duur betaalde mensen.

Maar die kabinetten zijn niet de enige plaats waar het apparaat als kool groeide. “Er ontstond de afgelopen jaren ook nog een soort nieuwe bestuurslaag,” weet van Humbeeck. “Er zijn steeds meer ambtenaren die als taak de bemiddeling tussen verschillende gemeentes hebben.  En dan heb ik heb het nog niet eens over de provincies…”

Kortom: Belgie komt om in zijn bestuurslagen. Raadselachtig. Maar vooral alarmerend. Intussen blijft de Belgische regering ruzie maken. Deze impasse tussen Franstaligen en Nederlandstaligen is inmiddels al twee jaar aan de gang. Het is dus de vraag of er ooit belangrijke knopen zullen worden doorgehakt. Eerst maar eens naar de stembus.