Tag Archives: politiek

De Nederlandse politiek als absurd fenomeen

Dat politiek in België en Nederland verschillen als dag en nacht heb ik in anderhalf jaar Brussel meer dan eens mogen ervaren. In Nederland werd vaak wat smalend naar België gekeken. Met puur leedvermaak werd er gesproken over het succes van het Vlaams Belang, de taalstrijd, de vallende regeringen, de vriendjespolitiek met zijn dienstbetoon en al die politici die in meerdere volksvertegenwoordigingen zitten en dat doodleuk combineren met  burgemeesterschap.

Groot was in Vlaanderen dan ook het plezier toen Balkenende aantrad als premier. Wat een dankbaar satire-object was deze stijve hark? Ik ben bij onze zuiderbuur niemand tegen gekomen die onze premier charismatisch vond. Balkenende zou in België al heel blij mogen zijn met een plekje op de achterbanken van een gemeenteraad.

De laatste tijd valt er voor de Vlaming en de Waal nog meer te smullen als het om de Nederlandse politiek gaat. Inmiddels hebben wij de PVV die het Vlaams Belang rechts inhaalt en blijkt Balkenende net zo min als Leterme in staat een regering bij elkaar te houden. ‘Ha ha!’ is de ondertoon. ‘ Eindelijk hebben wij ook ons leedvermaak over het noorden!’

Prutsende politici zijn altijd leuk maar deze week werden onze zuiderburen getrakteerd op een fenomeen dat in hun ogen wel heel goed past bij de soort humor waar ze van houden: het absurdisme. Vooral in Vlaanderen was het opstappen van Camiel Eurlings en Wouter Bos totaal onbegrijpelijk en bizar. Een politicus die opstapt voor zijn gezin? Een politicus die een andere (maatschappelijke) carrière kiest? Hoe is het mogelijk? Ze braken er hun hoofd over. Hoe combineren de eigen ‘polititiekers’ als Bart De Wever hun werk met gezin?

Een echt goede analyse kwam, hoe kan het ook anders, van Steven De Foer die als laatste Vlaamse correspondent van 1997 tot 2000 in Nederland woonde. De journalist van De Standaard schreef een scherpe analyse van het verschil tussen de Nederlandse politicus en Belgische. In België ben je politicus voor het leven, zo meent De Foer. Het is je beroep en als je een carrière-switch maakt, was er vast iets mis met je kennis en kunde. Wij Nederlanders zijn ook meer avonturiers en sneller geneigd een wild plan uit te voeren, zien we politiek als een tijdelijke baan en is het willen zorgen van je gezin niet klef.

Lees hier in De Standaard ‘Lekker met de kindjes spelen’ van Steven De Foer.

De Latente Nederlanders

De zogenaamde Latente Nederlanders, mensen die voor 1985 geboren werden uit een Nederlandse moeder en een buitenlandse vader, wachten al jaren op hun Nederlandse nationaliteit. In 2006 leek er eindelijk een einde gekomen te zijn aan een jarenlang gesteggel over deze groep. Wij spraken toen met Ishta en Dinja Sanchit, twee latente Nederlanders met een Nederlandse moeder en een Surinaamse vader.

Wat is het probleem? Voor 1985 kreeg je als kind alleen de Nederlandse nationaliteit als je vader een Nederlander was. Was je moeder een Nederlander en je vader buitenlands? Jammer, geen kans. Deze wetgeving werd in 1985 discriminerend gevonden, daarom kregen kinderen vanaf toen de Nederlandse nationaliteit als één van de ouders Nederlands was, het maakte dus niet meer uit of dat de vader of de moeder was.

In 1985 werd er slechts tijdelijk iets geregeld voor mensen die voor die datum geboren waren of toen leeftijd van 21 nog niet hadden bereikt. Een lange strijd voor de rechten van deze zogenaamde ‘Latente Nederlanders’ volgde. In 2006 kwam toenmalig minister van Vreemdelingenzaken en Integratie Rita Verdonk met een wetsvoorstel dat deze groep eindelijk het Nederlanderschap zou geven.

Nieuwe wetsvoorstel
“Met Verdonk leek het de goede kant op te gaan,” vertelt advocate Hermie de Voer. Namens de Stichting Ne(e)derlanderschap Ja! vertegenwoordigt de Voer ongeveer vijfhonderd latente Nederlanders. “Maar toen viel het kabinet Balkenende III. Het wetsvoorstel werd ingetrokken door de volgende minister van Justitie, Hirsch Ballin. Hij kwam in december 2008 met een nieuw voorstel om de Rijkswet tot het Nederlanderschap te wijzigen.”

De latente Nederlanders zijn een onderdeel van de nieuwe Rijkswet Nederlanderschap. In deze wet worden verder ook een aantal zaken rondom de dubbele nationaliteit geregeld, een onderwerp dat doorgaans veel stof op doet waaien.

Optierecht
Een belangrijke wijziging ten opzichte van het voorstel van Verdonk is het optierecht voor de latente Nederlanders. Dit houdt in dat alle latente Nederlanders, ongeacht leeftijd, alsnog de optie hebben om het Nederlanderschap te verkrijgen. Verder hoeven zij geen afstand te doen van hun oorspronkelijke nationaliteit.

Behandeling wetsvoorstel
Binnenkort wordt het wetsvoorstel in de tweede kamer behandeld. En de steun voor het onderdeel “Latente Nederlanders” is groot. Parlementair geweld is wellicht te verwachten in de onderdelen die gaan over de dubbele nationaliteit. “Maar we hebben één en ander al behandeld in de commissie, dus ik verwacht geen grote problemen,” meent Mirjam Sterk, CDA-parlementariër. Toch blijft de vraag waarom kamer en regering de latente Nederlanders zo lang hebben laten wachten. Sterk heeft geen idee waarom er zo lang weinig gebeurde. “Hirsch Ballin wilde waarschijnlijk een aantal zaken in een keer wijzigen,” zegt het Tweede Kamerlid.

Sterk verwacht dat het probleem van de latente Nederlanders rond de zomer van 2010 is opgelost. Ishta Sanchit die al jaren wacht op het Nederlanderschap heeft er weinig vertouwen in. Terwijl ze in 2006 nog uitgelaten reageerde toen ze hoorde dat het bijna opgelost was.

LIVE: overdosis koffie

Game over, SchaerbeeckIn heel Europa krijgen de socialisten harde klappen. Maar in Wallonie blijft de eeuwige PS van Elio di Rupo de grootste. De Walen doen niet zo moeilijk over een schandaaltje links of rechts. Daar denken de Britten toch heel anders over… Na een hele korte nacht mochten wij vanochtend een verhaaltje vertellen op BNR Nieuwsradio.

[audio:http://www.levenoppluto.nl/audio/20090608_BNRVerkiezingenDUO.mp3]

Leven op Pluto bekent kleur

Ja, ja, vandaag moeten alle Belgen (verplicht) naar de stembus, en niet alleen voor Europa. Het zijn de regionale verkiezingen die de gemoederen hier bezighouden. België stemt vandaag voor maarliefst vijf van zijn zeven parlementen. Welke dat zijn? Vlaanderen, Wallonië, Brussel, de Franstalige gemeenschap en de Duitstalige gemeenschap. Vooral in Wallonië wordt het heel erg spannend!

Wij mogen niet stemmen want wij zijn allochtone Brusselaars. Toch deden we de stemtest voor de Vlaamse verkiezingen van De Standaard. Zijn journalisten werkelijk zo links? Het antwoord is dubbel. Wij blijken links-liberaal. Kijk maar naar de uitslag hieronder:

SOPHIE:

1. Groen (GroenLinks in Nederland)
2. SLP (lijkt het meeste op D66)
3. Open VLD (de partij van Verhofstadt, een liberale partij a la VVD)
Hekkensluiter: Lijst Dedecker (De partij van voormalig judocoach Jean-Marie Dedecker. Een populist a la Marco Pastors)

PIETER-BAS:

1. SLP
2. Open VLD
3. Groen
Hekkensluiter: Vlaams Belang (ja die partij van Filip Dewinter)

Zaterdag waren wij in Wallonië waar de liberalen van de MR en de Parti Socialiste (PS) elkaar het leven zuur maken. Ondanks de eindeloze reeks schandalen die PS achtervolgen, lijkt de Italiaanse lijsttrekker Elio di Rupo met zijn gelikte glimlach en onafscheidelijke strikje onverminderd populair. Zie deze foto gemaakt in Bergen (Mons) de hoofdstad van Henegouwen en de plek waar Di Rupo burgemeester is.

Toch is het uur van de waarheid voor Di Rupo aangebroken. De liberalen van de Belgische minister van Financien Didier Reynders (MR) dreigen te gaan zegevieren. In de peilingen krijgen de o zo machtige socialisten een pak slaag. Niet zo hard als het Britse Labour, nog heel wat Walen blijven de PS steunen. Waarschijnlijk heeft dit alles te maken met traditie en de hoge werkeloosheid in het zuiden België. De PS is een oude socialistische partij die weigert sociale hervormingen door te voeren. De schuldigen van de crisis zijn volgens Di Rupo rechtse rakkers, die moet je aanpakken terwijl je de verzorgingstaat voor het gewone volk moet behouden. Verder meent hij dat de PS zoveel ervaring heeft dat de partij als beste in staat is met Vlaanderen te onderhandelen om na jaren van gesteggel eindelijk te zorgen voor vrede tussen Nederlandstaligen en francophones. Nu maar hopen dat hij de loterij wint.

Nederlanders in Brussel

Normaal bericht Leven op Pluto alleen over België. Maar er zijn van die grensgevallen… In de aanloop naar de Europese verkiezingen maken wij namelijk reportages over de EU. Die verhalen spelen zich voor een deel af in Brussel.

Beluister hieronder een radioreportage die ik maakte voor het Vpro programma Visie Versa (Radio 1). Onderwerp: de vraag waarom jonge, ambitieuze Nederlanders vaak hun carrière beginnen in Brussel om daarna zodra ze kunnen voor Den Haag te kiezen. Luister hier:

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=WMAKRPlqUNk&feature=channel_page[/youtube]

Verhofstadt: Marijnissen moet op geschiedenisles

Guy Verhofstadt windt zich op

Guy Verhofstadt presenteerde dinsdag zijn nieuwe boek ‘De uitweg uit de crisis’ in het Europees Parlement. Erop af dus. Ik vroeg hem te reageren op recente kritiek van SP-er Jan Marijnissen. Die maakt Verhofstadt op zijn blog uit voor Godfather. Marijnissen vindt het onbegrijpelijk dat de ex-premier Europa wil veroveren terwijl hij in Belgie een zooitje achterlaat. Verhofstadt reageerde een beetje boos. Luister hier naar het fragment uit de persconferentie:

[audio:http://www.levenoppluto.nl/audio/20090512_Guy1.mp3]

Mahinur for president!

De kapper op de hoek, het Turkse koffiehuis, de avondwinkel, de halal-slager, de Turkse pizzeria, alle ramen zijn hier volgeplakt met verkiezingsposters. Bij ons in de buurt woedt een oorlog. Geen de Europese verkiezingen, maar de regionale op 7 juni. Vlaanderen, Wallonie en Brussel kiezen dan een nieuw bestuur. Vandaag maar eens een rondje gemaakt.

Mensen stemmen hier massaal op hun neef, oom, broer of nicht. Bij ons in Schaerbeek en Sint-Joost-Ten-Noode kent iedereen elkaar. In de trouwzaal tegenover ons huis is het elk weekend feest. Aangezien ik meestal in een kroeg in de Vlaamse Dansaertbuurt zit, besluit ik mijn groenteboer om raad te vragen. Op wie moet ik stemmen???

De kleine, ronde man stopt me snel een flyer toe. Op mijn nichtje, zegt hij. Mahinur Ozdemir is een aantrekkelijke jonge vrouw, 21e op de lijst van de christendemocraten (CdH) in Brussel. ‘Ze is pas 27, praat verschrikkelijk snel en is heel erg slim’, vertelt haar trotse oom. ‘Hoog op de lijst staat ze niet, maar Mahinur haalt het zeker. Iedereen in de buurt stemt op haar!’

Mmm, CdH (bekend van Joelle Milquet alias Madame NON) is niet echt mijn partij. Ik nodig Mahinur uit als Facebookvriendin, we zijn tenslotte bijna even oud. En ze ziet er aardig uit. En ik ben weer eens nieuwsgierig geworden. Hopelijk snel een interview op deze site. Wordt vervolgd…

Rood, roder, roodst

Verkiezingskoorts verlamt de politiek in België. Vlamingen, Walen en Brusselaars kiezen in juni een nieuw regionaal parlement. En stemmers strekken terwijl je hard aan het bezuinigen bent, is natuurlijk wat lastig. Dus gebeurt er voorlopig helemaal niets in België.

Niet dat het land geen problemen heeft. Sterker, de problemen zijn in België groter dan in Nederland. De federale regering schiet dit jaar meer dan 11 miljard euro in het rood. De staatschuld giert omhoog richting de 330 miljard, bijna 95 procent van het bruto binnenlands product. Het begrotingstekort loopt volgend jaar op tot 4,5 procent van het bruto binnenlands product, zo schetst de Hoge Raad van Financiën (HRF) in een waar doemscenario.

Terwijl overal in Europa de zeilen worden bijgezet, heeft de kersverse premier Herman Van Rompuy aangekondigd pas in het najaar – na de verkiezingen – in actie te komen. Dan krijgen de Belgen het zwaar te verduren. En mogelijk ook het ambtenarenapparaat.

De Belgische overheid staat bekend als een logge en ondoorzichtige machine waar onnodig veel mensen werken. Tot voor kort wist niemand hoeveel ambtenaren er in België rondliepen. Tot onlangs naar buiten kwam dat één op de drie werkende Belgen ambtenaar is. De Sociaal Economische Raad van Vlaanderen (SERV) adviseert nu forse bezuinigingen en een grondige hervorming. “We hebben structureel te veel geld uitgegeven”, zegt adviseur Peter van Humbeeck van de SERV. “Ondanks een vacaturestop kwamen er de afgelopen jaren duizenden ambtenaren bij.”

De groei van het ambtenarenapparaat zit hem voor een deel in de zogenaamde kabinetten die iedere minister hier heeft. Dit fenomeen kennen wij niet in Nederland. Het kabinet van de minister is eigenlijk een soort adviesgroep die tussen de minister en zijn ministerie hangt. Deze ‘beste vrienden van de minister’ hebben veel macht en opereren vaak op eigen titel. Iedere minister stelt nieuwe mensen aan in zijn kabinet omdat hij die van zijn voorganger niet helemaal vertrouwt. Resultaat: iedere minister heeft een kabinet van circa zestig tot tachtig duur betaalde mensen.

Maar die kabinetten zijn niet de enige plaats waar het apparaat als kool groeide. “Er ontstond de afgelopen jaren ook nog een soort nieuwe bestuurslaag,” weet van Humbeeck. “Er zijn steeds meer ambtenaren die als taak de bemiddeling tussen verschillende gemeentes hebben.  En dan heb ik heb het nog niet eens over de provincies…”

Kortom: Belgie komt om in zijn bestuurslagen. Raadselachtig. Maar vooral alarmerend. Intussen blijft de Belgische regering ruzie maken. Deze impasse tussen Franstaligen en Nederlandstaligen is inmiddels al twee jaar aan de gang. Het is dus de vraag of er ooit belangrijke knopen zullen worden doorgehakt. Eerst maar eens naar de stembus.